(uit "SAMEN OP WEG")
"SAMEN OP WEG" is het
mededelingenblad van de Gezinswerking van de Maria-Kefasgemeenschap, Groot
Begijnhof 56, 9040 GENT St.-Amandsberg. Te bestellen op dat adres. Graag kleine
bijdrage als deelname in de kosten. Enige editoriaals
ACTIVITEITEN - GRIEKSE KERK BAGDAD - BEZINNINGEN - BIJBEL - BOEKEN - CHRISTEN in de WERELD - CHRISTELIJKE VORMING - DIAPRESENTATIES - EVANGELIE-LEZING - GEBED - GEBEDSGROEP - GETUIGENISSEN - GEZIN INHOUD - JEZUS (Isa al Masih) - JONGEREN - KERK en GELOOF - Figuren uit de KERKGESCHIEDENIS - KINDEREN - KUNST - LITURGIE - MEDIA -- MARIA - MARIA-KEFAS - MORAAL - NADENKERTJES - NIEUW - NUMMERS - PARAY L.M. - PINKSTERSPIRITUALITEIT - PREKEN - ROEPING - SOCIALE INZET - SPIRITUALITEIT - THUISPAGINA - UITZICHT - VERHALEN - WETENSCHAP - ZENDING -
- Jezus en de jeugd
- Praten (spreken met elkaar en luisteren naar elkaar)
- Zie naar de
veldlelies… (geniet van de natuur)
- Wie is er bang van de boze wolf ? (of: bang voor wat onze kinderen meemaken)
- Laatste mededelingen voor nov./dec. 1999 en begin 2000
- Gods kinderen aan ons toevertrouwd (of: Hoe zorg dragen voor je kinderen)
- Allemaal Gods kinderen ! (= gevaar van politieke onverdraagzaamheid)
- Trouw
(2)
- Hoera, hoera, de vlomsche media-a-a ! (= relativeren van mediamieke uitspraken)
- Killig weertje! (of: het ontdooien van de relatie)
- Sleur
(of: wat doen als ons gezinsleven begint te wegen door de sleur)
- Vertrouwen (of: de ervaring van niet voor alles te kunnen instaan)
- Jezus Christus (1)
- Een woonplaats voor de mens (of: Hoe een menselijker wereld mee opbouwen?)
- Van horen en zien (of: attentvol zijn binnen je relatie)
- In verwachting (of: in Jezus ontmoeten wij Gods onvoorwaardelijke liefde)
- Rond Jezus (of: je staat er niet alleen voor)
- Gastvrijheid (of: onze inzet voor anderen)
- Huwelijk en gezin als inzet (of: groeiende vrienschapsliefde in huwelijk en
gezin)
- Dan toch maar het gezin (of: huwelijken gezin: een zegen voor de
samenleving)
- Brief aan de gezinnen (Paus Joh.-Paulus over gezin en huwelijk 1994)
- Over rust gesproken (of: belang van tijd nemen voor jezelf en je gezin)
- Trouw
(1) (of: groeien in trouw als gehuwde en ouder)
- Zondag, zo'n dag ! (tips voor een zondag in het christelijk gezin)
- Mensen van hoop (Hoe leven als vreugdevol gehuwde ?)
- Advent
(Hoe de Advent beleven als gehuwde ?)
- Wie speelt de baas bij ons thuis? (Mag God de baas zijn bij jullie ?)
- Met Gods woord naar Pasen toe (of: God laat ons niet vallen)
- Anti-gezins-tendenzen (maatschappelijke voordelen van huwelijk en gezin)
- Uitzien naar... (Betekenis van Jezus voor ons gezin)
- Het verdriet in de wereld en de christelijke vreugde
- Geduld (oprecht
kiezen voor de andere als beperkt mens)
- Gods woord en de inzet in het gezin (wegschenkende liefde)
- Als gehuwden geroepen en gezonden!
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
JEZUS EN DE JEUGD
Ken
je het liedje nog van “Wees gegroet , o Sterre.
O Maria, zegen ons allen, bescherm uwe trouwe jeugd”.
Nu, misschien ken je het helemaal niet omdat je van een wat jongere
generatie bent. Dan heb je ook niet
meer het beloftelied gehoord van een paar katholieke jeugdbewegingen “Wij
hebben U, Heer Jezus, plechtig beloofd, U altijd te erkennen als Opperhoofd;
geef dat w’ U minnen zouden, steeds meer en meer, en onz’ beloften houden,
Jezus, lieve Heer”. En zeggen dat
die jonge mensen van toen dat zongen! Gewoon
niet meer denkbaar vandaag! Overigens
kan je je afvragen wat dat in feite betekende voor hen.
Zou dat echt diep gemeend geweest zijn?… En toch zijn er ook vandaag jonge mensen, een paar in
Vlaanderen, en veel over de hele wereld, die aan Jezus heel bewust zeggen
:”Jezus, wees Heer van mijn leven” en die dan ook trachten te leven in
overeenstemming met dat gebed.
Er
zijn mensen, ook christenen, die van oordeel zijn dat je over godsdienst en
geloof niet meer hoeft te spreken met jonge mensen, dat je gewoon wat in hun
leefwereld moet intreden en hen wat nabij moet zijn. Maar
zeker niet spreken over Christus, niet over zijn vernieuwende Blijde Boodschap
aan de mensheid, zeker niet over zijn levensoffer waardoor Hij ons vrij gemaakt
heeft van alles waar we als mens - ook als jonge mens - kunnen vastgelopen zijn.
Jezus maakt geen publiciteit voor drugs om je happy te voelen, geen
publiciteit voor boem boem boem maar voor zelfbeheersing en tederheid, Hij lokt
je niet met slogans om eens lekker uit de bol te gaan, hij nodigt je daarentegen
uit om je leven zinvol in te vullen, om niet voortdurend omheen je eigen ik-je
te draaien maar je te durven
inzetten voor anderen, voor mensen in nood, voor mensen zonder uitzicht, ja, Hij
durft je zelfs uit te nodigen om je in te zetten om zijn Blij Nieuws aan mensen
te brengen, zomaar, zonder arrogantie en ook zonder kleinmoedigheid.
Dat zijn geen woorden die Hij in schreeuwende kleuren, met toeters en
bellen aan de man/vrouw brengt. Hij
maakt niet zoveel lawaai, niet veel drukte, Hij moet het niet hebben van de
laatste snufjes maar blijft authentiek en… consequent. Hij
is niet cool, Hij is gewoon zichzelf. Je
kunt Hem nemen of laten staan. Je
kunt Hem op zijn hart trappen, maar je kunt Hem niet ontmoedigen om je toch lief
te hebben. En Hij blijft je maar uitnodigen om iets moois te maken van
je leven dat je van God hebt ontvangen, je leven dat mensen misschien al voor
een deel hebben stuk gemaakt of dat je zelf al besmeurd hebt of oningevuld hebt
gelaten. Hij moedigt je aan, Hij
geeft je altijd een nieuwe kans, Hij wil jou nabij zijn als je dat tenminste
wilt verdragen… Wil je?
Het
is het begin van een leven dat wčl de moeite waard is, een leven waarin je
telkens weer overeind kruipt na elke opdoffer, een leven waarin je voortdurend
beroep kunt doen op Hem en je de nabijheid mag ervaren van de Helper, de heilige
Geest, die Hij ons beloofd heeft. Je
begrijpt, op weg gaan met Jezus blijft eeuwig boeiend en actueel.
En hoe deugddoend is het wanneer je samen met andere - ook jonge -
christenen en zoekers op weg mag gaan met de Heer in jullie midden.
Zo kan het zijn in jullie gezin. Zo
kan het ook zijn op een Bronkamp zoals hetgeen hieronder aan bod komt.
Een boeiende tocht, samen-op-weg met elkaar en met de Heer! (bvv, 27 juni
2001 Feest van Onze Lieve Vrouw van
Altijddurende Bijstand.)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
We zeggen wel eens ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’. En dat zal in een aantal omstandigheden wel zo zijn. Ondoordachte woorden, woorden waar opgekropte woede achter steekt, gekwetste gevoelens die zich in kwetsende woorden of in een al te scherpe reactie uiten konden misschien beter vervangen worden door een moment van even tot rust komen.
Zwijgen kan heel positief zijn. Je voelt aan dat er niets hoeft gezegd te worden. Er is eenheid van ziel en geest. Je voelt je gewoon gelukkig samen. Er zal ook wel eens een woord gesproken worden, maar je geniet gewoon van het samenzijn met elkaar.
In veel gevallen is het echter goed dat we praten met elkaar, veel praten met elkaar zelfs, en het niet te vlug opgeven.
Ik heb het dan over echtgenoten die met elkaar moeten praten. Veel vertellen over wat je meemaakte die dag, maar ook hoe het allemaal overkwam, hoe je het in feite innerlijk beleeft. Naar het schijnt hebben veel vrouwen het gemakkelijker om te praten en zijn mannen wel eens wat te vlug uitgepraat. Dat kan zijn. En in dat geval is het goed van elkaar niet te forceren maar van jezelf wél wat in te spannen om in gesprek te blijven met elkaar. Misschien dat de echtgenoot zich wat mededeelzamer mag opstellen. En dat de vrouw niet enkel feitjes vertelt, maar ook iets zegt over haar gevoelens, over hoe ze het allemaal ervaart.
Overigens is praten met elkaar niet enkel spreken want dan wordt er misschien wel veel gezegd maar niets gehoord. Er moet ook geluisterd worden. Niet enkel een ongeďnteresseerd gehum van achter de krant, niet enkel een gehaast luisteren om dan vlug zelf weer aan het woord te kunnen zijn of verder te kunnen doen met het werk of de hobby. Geďnteresseerd luisteren wortelt direct in de liefde, in de positieve ingesteldheid tegenover de ander. We mogen dat wat aan onszelf aanleren.
In de relatie tot de kinderen gaat het er op dezelfde manier aan toe. Spreken, jezelf uiten, mededeelzaam zijn, en anderzijds ook echt luisteren.
In die termen leren we in de Bijbel ook God kennen: als iemand die spreekt, die zichzelf uit-zegt en die anderzijds ook de luisterende is, die gehoor geeft, die elk gefluister en gezucht van de kleinste mens die zich tot Hem richt met liefde beluistert. De afgoden krijgen het verwijt dat ze een mond hebben maar niet spreken, oren hebben maar niet kunnen horen… Maar God is de sprekende en luisterende. En wij zijn naar zijn beeld geschapen.
(bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Zie naar de lelies op het veld…
“’t Is
’t weerke van ons Heerke…”, zei een of andere vrome man, en als het toevallig
een stevig onweer was, met de straten blank en zelfs water in de huizen, dan
voegde hij er wijselijk aan toe: “’t
weerke van ons Heerke ... maar niet zijn beste”. Ik hoop dat je evenwel wat kunt profiteren van het lente- en
zomerweer. Het is goed van niet maar
steeds bezig te zijn met het werk en de drukte van het huishouden, maar dat je
ook tijd kunt “maken” of “vinden” om eens even te verpozen “in Gods
natuur”. Een beetje zonnen of wandelen,
of stil luisteren naar vogelzang, of wat kijken naar het groen en de bloemen,
“die daar had ik nog niet zien staan”…
We mogen leven in Gods schepping en ervan genieten. We hebben dat zelfs nodig voor onze mentale
gezondheid, zeker als we een vrij gestresseerd leven hebben en dat beperkt zich
niet tot het werken aan de fabrieksband.
Of als we wat moe zijn mentaal, als zich problemen stellen. Wandelen in de natuur kan ons helpen ons
evenwicht te hervinden. De tijd
daarvoor vinden en ervan gebruik maken vraagt een bepaalde discipline en
beslissing. Wij moeten da doen voor
onszelf en voor de mensen met wie we samen door het leven gaan. Het komt onszelf, onze naasten en ons werk
te goede. We mogen een voorbeeld nemen
aan God die zich rustig zette om van zijn scheppingswerk te genieten “en Hij
zag dat het goed was”. Hij geeft ons
die schepping niet enkel als kader voor een druk leven, maar om er gewoon ook
dankbaar in rond te lopen en God te feliciteren met heel dat scheppingswerk,
het grote en het kleine. “Naar wat de
dennen fluist’ren die ruisen kruin aan kruin, zit ik zo vaak te luist’ren”… We moeten maar eens teruggrijpen naar een of
ander gedicht van Guido Gezelle om te weten wat een rijke ervaring Gods
schepping ons kan bieden… “Zie naar de
lelies op het veld en de vogels in de lucht”, zei Jezus dan weer. Voor Hem
waren het zelfs springplanken naar God.
Een H. Land-pelgrim vertelde me hoe die ‘lelies van het veld’ in de
woestijn van Judea te zien zijn veertien dagen voordat de regen valt, de mensen
weten dan wanneer de regen zal komen.
Op het moment waarop die woestijn nog echt dor is staan daar die
prachtige bloemen, een wonder. “Zelfs
Salomo in al zijn pracht was niet gekleed als een van deze”. En dan komt Jezus’ bezinning: “Als God zo
zorgt voor het veldkruid dat er vandaag nog staat en morgen wordt verbrand,
hoeveel te meer zal Hij dan zorgen voor jou, kleingelovige…”.
Neem jezelf op en voer je naar buiten, naar je
tuin of het park of wat verderop.
Geniet van het mooie dat God je biedt, dank Hem voor al dat mooie en
dank Hem voor je leven. Leef vanuit
zijn liefde voor jou en lig nog niet wakker van de dag van morgen “elke dag
heeft genoeg aan zijn eigen leed, zei Jezus, de dag van morgen zorgt wel voor
zichzelf”. Doe zoals Jezus: kijk naar
de veldbloemen, let eens op de vogels… en prijs je Vader voor alles. Goede moed en wees niet te bezorgd. “Wentel je zorgen af op de Heer, Hij draagt
zorg voor jou”. (bvv)
Op zondag 16 juli, hoogfeest van de
Allerheiligste Verlosser wordt Ives De Mey, lid van de Maria-Kefasgemeenschap
als Redemptorist priester gewijd door de bisschop van Hasselt, Mgr. Paul
Schruers. De Maria-Kefasgemeenschap en
de Redemptoristengemeenschap nodigen u uit op deze plechtigheid die plaats
vindt tijdens een Eucharistieviering in de Redemptoristenkerk (Voskenslaan 56)
te Gent om 15 uur. Na de viering bent u
van harte uitgenodigd op de receptie.
Als u de pasgewijde iets zou wensen te geven gaf hij als tip dat u dan
iets kunt storten op reknr. 442-7066699-85 van ‘Oase in de Stad’, Voskenslaan
56, 9000 GENT. Dit is het bezinnings-
en vormingscentrum van de Maria-Kefasgemeenschap waarvoor ook Ives zich inzet.
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
WIE IS ER BANG VAN DE BOZE WOLF ?
U toch niet zeker? Of toch wel ? Voor jezelf
? Voor je huis of geld? Je zaak ? Bang voor je gezin ? Voor de toekomst van je
kinderen ? Kinderen zijn niet meer bang voor de Boze Wolf, ze noemen hem nu de
brave of domme wolf. Je moet ze immers niet met angst opvoeden; ze moeten zich
geborgen weten thuis. Misschien voelt u zich wel eens bang in hun plaats. En
voor je tieners en jongeren. Die zijn niet bang van de boze wolf. Zolang ze hun
thuis hebben. En zolang ze hun vriendengroep hebben en hun imago in die groep.
Sommigen hebben hun drugs nodig om niet bang te zijn. Misschien zijn die
vriendengroep en die drugs wel eens de echte boze wolf, waarvoor ze ook bang
zijn maar bij wie ze toch gaan schuilen. Onze jonge mensen horen bij de meest
verlatenen. Ze maken wel eens veel lawaai, maar hun hart schreit. Zeer vaak. En
je zou hen wel willen helpen. Maar hoe moet je zoiets aanpakken ? Want vaak
willen ze niet bemoederd of bevaderd worden. Vaak wensen ze zelfs geen gesprek.
Ze zitten in hun strijd (= hun groei) naar volwassenheid. En als ze buiten de
aanvaarding door hun leeftijdsgroep vallen, voelen ze zich helemaal buiten de
boot. Zo is hun aanvoelen nu eenmaal. We moeten hen met onze genegenheid
blijven omgeven. Dat betekent niet: met overvloed van zakgeld en materiële
zaken en ze alles maar toegeven. Wijzelf moeten veel bidden om wijsheid; bidden
om de heilige Geest, zeer vaak. Onze jonge mensen helpen een hoop onwaarden te doorprikken
en valse profeten (media, praat van vrienden en mediagezichten) te ontmaskeren.
Maar zonder henzelf te kleineren. Het vraagt zoveel wijsheid en takt. En als je
al het mogelijke hebt gedaan, kan het toch nog mislopen. Kunnen ze toch nog in
de klauwen vallen van... de boze wolf. Dan wordt het zoeken naar oplossingen om
de schade te beperken en de toekomst, de weg naar bevrijding open te houden.
Hen niet alleen laten, zelfs als ze het huis uit moeten om andere kinderen te
beschermen. Hen niet uit je hart schrappen. Als christelijke ouders blijft onze
grote opdracht onszelf en onze kinderen geborgen te weten in de alles omgevende
liefde van God en dus, onze kinderen telkens en telkens weer toe te vertrouwen
aan God. Zorgen dat ze zich goed voelen thuis, dat ze (op een gezonde manier
gewaarschuwd) de straat opkunnen, dat ze weten dat een goede vriend je niet aan
drugs helpt (en dat je dus niet met geld moet staan te zwaaien waardoor
druggebruikers en zeker drugdealers aangelokt worden) ... Getuig van de vreugde
van je geloof en de echtheid ervan gewoon door je eigen leven. Vlucht niet in
ongezonde devoties maar bidt om de echte wijsheid... Zie en verwijs naar al het
positieve en gezonde in de samenleving. Laat hen volop jong zijn, maar help hen
onderscheiden - niet op belerende maar op getuigende of gewoon maar meedelende
manier - dat sommige zaken en personen je verdwazen en hoe je anderzijds je
leven echt waardevol kunt ontplooien door een inzet voor anderen en voor
waardevolle zaken; een inzet die vereist dat je een vrij mens bent, niet
verslaafd, niet totaal afhankelijk van wat 'de groep' denkt... Niet bang van de
boze wolf, maar wel bewust van mogelijke gevaren en dus beter gewapend. Aan
iedere vader en moeder om, zonder paniekerig gedoe, toch de jongeren en tieners
te helpen op hun weg naar volwassenheid. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
GODS KINDEREN AAN ONS TOEVERTROUWD
Dat een christelijke opvoeding van je
kinderen in deze tijd geen lachertje is, moet ik jullie wellicht niet komen
vertellen. Als je op dat vlak nog geen moeilijkheden ondervond, ben je een
gelukkige uitzondering. We krijgen af en toe telefoontjes van ouders die ons
zeggen dat hun kind van 5 jaar op school uitgelachen werd omdat het in zijn
kinderlijke eenvoud vertelde over God of 'naar de kerk gaan'. Kinderen die
reeds in een geestelijke strijd gewikkeld zijn. Het is dus van groot belang dat
zo'n kleine christen in het gezin op een goede manier opgevangen wordt, een
kleine christen die aan vervolging was blootgesteld. Want je kan die weerbaar
maken (op de goede manier, nl. door hem de geborgenheid te geven voor zijn
christelijk geloven, zodat het persoonlijk kan worden, en tevens leert bidden
voor wie Jezus nog niet kennen) of je kan hem laten wegvluchten in 'dan zeg ik
maar niets meer over God op school'. Zo'n kleine vervolgden - soms zelfs door
leerkrachten - lopen er vandaag meer rond dan we vermoedden.
Voor onze tieners is de leefwereld nog
ingewikkelder. Zij willen graag zijn als de andere tieners, zij willen bij de
grote groep tieners horen: dat is het beeld dat ons door de media geschetst
wordt. Godsdienst hoort niet thuis in die leefwereld, waarin zij zich moeten
bewegen. Hachelijk voor zo'n jonge mensen. De meesten van de volwassenen
gelovigen hebben dat niet meegemaakt. Ook hier moet het gezin, moeten de ouders
heel in het bijzonder hun taak als christelijke ouders opnemen, een prachtige
maar uiterst moeilijke taak 'in deze tijd'. Dat gebeurt niet op de eerste
plaats door 'je moet dit' en 'je moet dat'. Christelijke ouders moeten ervoor
zorgen dat hun kinderen boeiende christelijke dingen beleven als gezin en dit
moet in een ontspannen sfeer kunnen gebeuren. Wat bedoelen we daarmee? Trek er
met je gezin eens op uit, maar zorg dat je onderweg eens een abdij kunt
binnenspringen, bij een nieuwe christelijke (katholieke) gemeenschap eens langs
kunt gaan, een mooie viering kunt meemaken, een bedevaartsplaats aandoet (niet
te lang, het moet niet vervelend worden voor de kinderen), het optreden van een
christelijke groep... En natuurlijk moeten de ouders zich dan ook samen met de
kinderen weten te ontspannen, spelen en ravotten in bos en hei. Dat zich samen
ontspannen moet ook boeiend zijn; je moet als het ware kind zijn met je
kinderen, echt gezellig kunnen samenzijn. Je moet daarvoor minstens iedere week
een goed (passend voor iedereen) en intensief uur kiezen in het gezin, we
noemen dat wel eens 'de gezinsavond'.
Buiten wat je met het gezin meemaakt is het
van belang dat je opgroeiende kinderen ook buiten het gezin boeiende
christelijke zaken kunnen meemaken. Soms kan een goede jeugdbeweging daarin
gedeeltelijk voorzien (bv. Europascouts), soms een uitstap of kamp
georganiseerd door een christelijke gemeenschap of een parochiaal of diocesaan
initiatief. We verwijzen o.m. naar het winterkamp voor tieners dat de
Maria-Kefasgemeenschap organiseert. U hebt reeds ondervonden dat op het vlak
van godsdienstige en kerkelijke opvoeding er nog maar weinig verwacht kan
worden van heel wat katholieke scholen. Dit neemt niet weg dat we als
christelijke ouders ons niet meer moeten laten horen op school, op
vriendelijke, evenwichtige maar overtuigde manier.
Voor de jongeren en jongvolwassenen is
christelijke opvoeding nog hachelijker, natuurlijk. Zij groeien op in een
jongerencultuur - waar veel volwassenen een dikke kluif aan verdienen en waar
de door kijkcijfers en dus door onbenulligheid gestimuleerde media een niet onbelangrijke
rol in spelen - waarin niets godsdienstigs meer steekt. De sociaalvoelende
dimensie die af en toe naar boven komt - en waar we blij mee zijn - is te
weinig vanuit christelijke geest geďnspireerd en doordringt in ieder geval niet
het hele leven. Wat doe je met jonge mensen die vrijdagavond de megadancing
induiken en bij het sluitingsuur de volgende dancing opzoeken die dan opent (ik
spreek van een situatie in het Waasland). Wat een leegte komt over die jonge
mensen die zo hun weekends doorbrengen. Niet meer alleen kunnen zijn en toch
niet kunnen komen tot diepgaande menselijke contacten. Probeer ermee in dialoog
te blijven. Bepreek ze niet teveel. Maar getuig af en toe van wat jij wel als
diepmenselijk ervaart in de samenleving. Wijs hen op de gebrokenheid en het
niet uitgegroeid zijn van mensen en relaties waar de echte liefde-voor-anderen,
de zelfvergeten liefde ontbreekt. En bid voor hen tot Gods Geest, dat Hij hen
vrij zou maken van de dwang van een zinledige kultuur, hen zou genezen van hun
eenzaamheid en niet-onderkende angst voor de realiteit en hen zou openen op
Gods liefdevolle zorg en zijn droom over hun leven-in-zending. Het waren maar
enkele ideeën ter overweging en uitwisseling voor jullie als echtpaar. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
We zouden je wel weer wat kunnen schrijven
rond gezinsspiritualiteit, los van de grote actualiteit, maar ik vermoed dat
dit niet kan. Het gaat over Kosovo. Natuurlijk zal ook hier de actualiteit ooit
wegebben uit de media en de publieke belangstelling - zoals enige maanden na de
witte marsen - maar zelfs dan kunnen wij als christenen onze ogen er niet voor
sluiten en moeten wij bepaalde lessen trekken. Ons land is in oorlog met
Servië. Je wordt er toch wat koud van als je je dat diep realiseert. Natuurlijk
niet dat wij zo'n agressievelingen zouden zijn, maar ook niet dat wij
aangevallen worden. Wel wil een bepaalde volksgroep in een europees land, een
andere bevolkingsgroep uitdrijven om een etnisch zuiver grondgebied te bekomen.
Dit gebeurt daadwerkelijk en op grote schaal! Dit moet ons raken en het mag ook
ons gezin raken. Hier komen diep-menselijke waarden in het gedrang. Nogal wat
eenvoudige mensen bij ons hebben dat begrepen en er is een opvallende
solidariteit naar voor gekomen van mensen die kosovaarse vluchtelingen willen
opvangen, of klederen en geld willen geven. Het is mogelijk dat wij wat
opgepept werden door de emotionele beelden die de media wekenlang over ons
hebben uitgestort. Maar in dit geval is het een - vermoed ik - oprechte
betrokkenheid geweest van de reporters, misschien zelfs van de nieuwsmakers.
Er zijn nogal wat zaken die ons aan het
denken moeten zetten. Het zijn moslims die door een (hoofdzakelijk orthodoxe)
christelijke gemeenschap worden belaagd en verdreven. Nu moet je dat
"christelijke" toch wel wat nuanceren, omdat de leiders van Servië
(en Milosovic op kop) natuurlijk eerder stalinistische communisten zijn. En
heel nationalistisch. Het mag ons evenwel in deze zin iets leren dat kwaad
kwaad is, ook als het van gelovigen en christenen uitgaat, of van mensen die
hun grondgebied en kultuur bloedzuiver willen houden. Misschien moeten we hier
ook vaststellen dat nationalisme, wat in het verleden misschien als een zeer
hoog goed kon gelden, in dit concrete geval oorzaak wordt van het verdrukking
van anderen, gewoon omdat ze verschillen van etnie, kultuur, godsdienst...
Nationalisme zal nooit de plaats kunnen innemen van menselijkheid.
Tussendoor zullen we natuurlijk wel de
bedenking maken dat dit conflict uitgelokt is en/of in de hand gewerkt door
historische ontwikkelingen. In dit geval dat 600 jaar geleden het zwaartepunt
van de Servische nationaliteit en het Servische christendom in de streek van
Kosovo lag dat dan door de Turken werd veroverd en geďslamiseerd. 600 jaar
geleden. En dat past zeer goed in Milosovic's kraam. Sedert jaren.
Veel meer zaken komen hier nog bij kijken
natuurlijk. Ondermeer de levensgrote vraag of er geen andere oplossingen waren
dan een heel land plat te bombarderen zoals het Westen nu doet om meer
menselijkheid te doen groeien. Maar daar zullen oprechte politici hopelijk toch
wel ernstig over gedacht hebben.
Voor ons komt het erop aan eerlijk dit
gruwelijke feit van etnische zuivering en het enorme leed van honderdduizenden
mensen tot ons te laten komen, erover na te denken en er onze conclusies uit te
trekken. Concrete conclusies, in eerlijkheid tegenover God genomen. Een God die
zich een God van mensen noemt en die we dit jaar speciaal als "Vader"
leerden waarderen. Die moslimmensen uit de Balkan zijn ook zijn mensen. Laten
we dit besef inoefenen in ons gezin. Wij zullen meer mens worden als uit onze
gedachten en woorden ook daden volgen. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
VERANTWOORD
VADERSCHAP
Langsheen dit contactblaadje wenst de
Maria-Kefasgemeenschap jullie allen een Zalig en gelukkig Nieuwjaar. Wensen
voor een goede gezondheid, voor u en uw kinderen, een groei in jullie relatie
en jullie gezinsleven, een groei ook in het gelovig vertrouwen dat God van
jullie houdt en met jullie onderweg is. Wij willen het in dit nummer hebben
over een bepaald aspect in onze verantwoordelijkheid als vader of moeder. Als
Paus Johannes Paulus II op de teevee verschijnt merk je dat hij nog slechts een
schaduw is van de krachtige figuur die hij was bij zijn verkiezing tot paus en
zijn optredens in zoveel landen. Toch blijft hij nog steeds een groot profeet
voor deze tijd. Als kardinaal Karol Woityla schreef hij ooit een boek over
Liefde en verantwoordelijkheid. Er ligt van daaruit een zeker logisch verband
met dit laatste jaar voor het jubileumjaar 2000 dat hij wou zien als het 'Jaar
van de Vader'.
Onze westerse kultuur heeft komaf gemaakt
met het beeld van de vader, zoals ze komaf gemaakt heeft met God, de Vader. De
'God-is-dood'-neurose van bepaalde groepen heeft zich nu als een bevuilende
olievlek uitgebreid tot een groot deel van onze samenleving; onze ontspoorde
media zijn daarvan een duidelijke en allerdwaaste illustratie. Parallel daarmee
is er ook de afgang van het gezag. Soms merk je dat zelfs in de politiek: op
bepaalde momenten is er zo geageerd tegen dat gezag dat het bijna niet meer
durft optreden. Zo'n episode kenden we naar aanleiding van de dood van Semira
Adamu, de belegering van opvangstcentra voor emigranten en dan plots die
maatregel van een bepaald centrum om alle emigranten gewoon op straat te
zetten. Als het gezag het laat afweten, ontstaat bij veel mensen een gevoel van
onveiligheid. Het is als bij een jongere die thuis wat al te zeer heeft
gecontesteerd en waar de ouders zich hebben teruggetrokken in een soort van
onmacht en zich met de zaak niet meer bemoeien. Er kan dan onzekerheid groeien
bij de jongere en allerlei reacties zijn mogelijk: slaafse onderwerping en
kruiperig gaan doen, verharding van zijn standpunt en doorgedreven rebellie of
een poging tot zoeken naar een evenwicht tussen gezag en groei naar
volwassenheid.
Een kind heeft nood aan ouderlijk en dus ook
vaderlijk gezag. In een referaat, gehouden op het 11de
Internationaal Congres van het Gezin te Brussel, legde de filosoof en schrijver
Christian Chabanis een parallel tussen de verwerping van alle gezag, ook van
het ouderlijk gezag, de ontaarding van de jongeren en het doden van het kind in
de abortus. De epidemie van de zelfmoorden ziet hij als het sluitstuk, terwijl
tussendoor ook God, de Vader, wordt dood verklaard, geëlimineerd. Volgens hem
gaat het over de crisis van het vaderschap.
Daarom spreekt hij over het 'verantwoord
vaderschap'. Een vader (en moeder) moet verantwoordelijkheid opnemen ten
overstaan van zijn kinderen. Het is elementair dat de vader het kind echt wil;
het is elementair voor de latere opvatting van het vaderschap voor het kind.
Ieder mens heeft een oorsprong. Als gelovig mens leggen wij onze diepste
oorsprong in de scheppingswil van God: ten diepste zijn wij door Hem gewild,
door Hem geschapen. Hij erkent ons ook als zijn kinderen, en daarmee zijn wij
tot in de wortels van ons bestaan geborgen. Dit 'Jaar van de barmhartige Vader'
is echt een zegen voor de hele christenheid, om zich daar dieper over te
bezinnen en er sterker van te gaan leven. Wij hebben een Vader en Hij erkent
ons als zijn kinderen en begeleidt ons in liefde en waarheid. Maar ook op
louter natuurlijk menselijk vlak is het belangrijk dat een kind een oorsprong
heeft en zich kan refereren naar een oorsprong, dat het gewild is, ook door een
vader en moeder. Iemand die eerst geen zoon mag zijn (omdat er geen vader is),
kan ook moeilijk vader zijn. We ontvangen het leven en zo kunnen we het ook
doorgeven. De vader geeft ons een aanknopingspunt met onze oorsprong, zo
krijgen wij een eigen identiteit. "De vader (de ouder) ontvangt het
geschenk en het mysterie van het leven en geeft die door als behoeder, maar
zonder er de oorsprong van te zijn. Hij moet (kunnen) getuigen dat zijn eigen
vaderschap voortvloeit uit een ander".
De stelling van Chabanis is dan dat geen
enkel vaderschap uiteindelijk overleeft als het zich niet refereert naar Degene
die door Christus de VADER genoemd wordt, de vader van alle vaders en zonen.
"Zonder referentie naar dit centraal mysterie van de vader is het de
vaders onmogelijk hun zonen gepaste uitleg te geven over hun bestemming. De
(christelijke) vader kent zijn verantwoordelijkheid en tevens de beperking
ervan. Hij weet ook dat in het hart van de mensen en van elk vaderschap Iemand
centraal staat die grond is van de relatie tussen alle generaties en, heel
specifiek, rechtstreeks en persoonlijk tussen hem en zijn zoon".
(Verslagboek blz.220-221)
Er lopen vandaag veel te veel wezen rond,
omdat vaders (ouders) hun verantwoordelijkheid ontvluchten of hebben opgegeven.
Verantwoordelijkheid is heel iets anders dan hardheid, bikkelharde
confrontaties met jongeren op weg naar volwassenheid. Als we naar de Vader
kijken zoals Jezus Hem ons openbaart en zelfs naar God zoals Hij getoond wordt
in het Oude Testament, dan leren we stilaan ons aller oorsprong en ons aller
Grond van identiteit kennen. Het is een inspirerend beeld voor elke vader en
voor ieder die verantwoordelijkheid te dragen heeft in deze tijd. God gebruikt
zijn volk niet voor zichzelf, Hij heeft het geluk van zijn mensen voor ogen,
God loopt niet weg van een opstandig volk, God wordt zijn kinderen niet ontrouw
wanneer ze verkeerde wegen gaan. Hij stelt wel eisen, Hij straft, Hij schenkt
vergeving, Hij vertrouwt het opdrachten toe, geeft het ook verantwoordelijkheid,
Hij geeft alles voor ons geluk, zijn liefde blijft ongebroken, Hij kan zichzelf
tot voorbeeld stellen... Dit laatste kunnen wij niet op absolute wijze, het is
een opdracht om te groeien in dat voorbeeld, maar om dan te erkennen dat HIJ
alleen de absolute oorsprong is die kan zeggen 'Weest heilig want Ik ben
heilig'.
Vaderschap, ouderschap, een heerlijke maar
verscheurend moeilijke opdracht. Gelukkig maar dat we een heel jaar 'zoon'
mogen zijn in dit jaar 1999 en mogen leren van die Vader. (bvv)
"Daarom buig ik mijn knieën voor de
Vader,
naar wie alle vaderschap in de hemel en
op aarde genoemd wordt:
moge Hij u in zijn onmetelijke
heerlijkheid geven
dat uw diepste wezen machtig door zijn
Geest wordt gesterkt,
dat Christus door het geloof woont in uw hart
en dat gij in de liefde geworteld en
gegrondvest blijft"
(Brief aan de christenen van Efese
3,14c-17).
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Het zal wel niet de eerste keer zijn dat ons
blaadje "Samen op Weg" over de trouw handelt. Het richt zich tot
ge-trouw-de mensen. Het richt zich tot christelijk gehuwden. In onze kerk
hadden de mensen van het liturgische werkgroep en het liturgisch bloemschikken
opzij van het altaar ter gelegenheid van Allerheiligen een kleurrijke regenboog
aangebracht met de bedoeling de verbondenheid te laten aanvoelen tussen ons en
onze overledenen, de verbondenheid ook tussen de doden en de liefdevolle God
die hen - ook over de dood heen - trouw blijft. "Zing voor de Heer van
liefd' en trouw". De trouw is het grote kenmerk van God, volgens het Oude
Testament. Het Nieuw Testament is daar trouwens om dat te bevestigen in de
komst en de gegevenheid tot de dood van Jezus, Gods Zoon. Liefde en trouw. Dat
is God.
"En God schiep de mens als zijn beeld;
als het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen"
(Genesis 1,27). In het Oude Testament wordt verder Gods liefde nog vergeleken
met een gehuwde man waarvan de vrouw wel eens ontrouw durft zijn, maar Hij
blijft trouw, Hij blijft wachten tot ze terugkeert. Ook in het Nieuw Testament
wordt de liefde tussen man en vrouw in relatie gebracht tot de liefde van Jezus
voor de Kerk.
Niets kwetst de mens zo diep dan de ontrouw
van de geliefde. Dat hoeft niet altijd overspel te zijn. Ontrouw is er ook
wanneer geen warmte meer is, wanneer onverschilligheid en kilte de plaats van
de liefde ingenomen hebben, wanneer men naast elkaar heen leeft, ieder zijn
leventje, ieder zijn eigenzinnige weg. Terwijl men geroepen is om samen op weg
te gaan en om op die weg elkaar tot steun te zijn. Van de samenleving ondervindt
je geen steun meer in de beleving van die trouw. En toch is het onze 'roeping'
"naar het beeld en de gelijkenis van God" en "naar het voorbeeld
van Christus". Het is ook onze 'zending' om in deze wereld teken te zijn
van de goddelijke liefde en trouw. Een heerlijke roeping en zending.
Wellicht is het niet steeds een roeping en
zending die moeilijk te beleven is. Toch vraagt het heel wat radicaliteit. En
ook een aanvoelen van de omvang ervan. Trouw is iets van ieder moment. Trouw
die op sommige momenten heldhaftig kan zijn. Maar trouw in het huwelijk vraagt
een dagelijkse inzet. Gaat hand in hand met een positieve kijk op onze partner
en ook met vergeving, met geen te hoge eisen stellen aan een broos mensenkind,
aan nieuwe kansen bieden. En als we ons gaan spiegelen aan de trouw van God,
dan zal het nodig zijn dat we ook vaak bij Hem gaan zitten en vragen om die
trouw en om te zien wat die allemaal omvat.
Ik had het daareven over de huidige
samenleving die weinig of geen sociale bevestiging meer biedt voor het huwelijk
en de huwelijkstrouw, vaak integendeel. Je zou dan bijna gaan denken dat God
onmogelijke eisen stelt aan de mens. Toch is dit niet zo. Er is enkel de
vaststelling dat het zonder zijn hulp een lastige opgave wordt. Daarom zijn het
gebed en de ontmoeting met Christus in de Eucharistie (waar we zijn liefde en
trouw tot-de-dood gedenken en ontmoeten) zo belangrijk. "Heer, help me
trouw te zijn, Heer, leer me de consequenties van mijn huwelijksengagement te
zien en aan te voelen wat het omvat; wees Gij mijn kracht en
inspiratiebron".
Net zoals de liefde is de trouw iets dat
zich opbouwt van dag tot dag. Het is een uitdaging die ons geen angst moet
aanjagen, maar waaraan we werken door gewoon aan onze relatie te werken en
daarbij beroep doen op de blijvende kracht van ons huwelijkssacrament. Een
regenboog van liefde. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
HOERA,
HOERA, DE VLOMSCHE MEDIA-A-A !
We zouden beter zeggen "Hoera, hoera,
Samen-Op-Weg" omdat we aan ons 50-ste nummer toe zijn, maar nee, we gaan het
hebben over de Vlaamse media. En het is geen lofzang. 't Is soms treurig
gesteld met het zoveel besproken Vlaamse medialandschap. Ouders weten dat reeds
lang. Vanuit hůn standpunt bekeken dan, als verantwoordelijke voor hun gezin.
Natuurlijk zijn er gezinnen, waar men het
niet zo tragisch ziet en de zaken hun beloop laat gaan; sommige jonge kinderen
worden gewoon voor de lichtbak gezet, je hebt er dan geen last van, ze zijn dan
tenminste eens een moment stil. Andere gezinnen hebben een modus vivendi gevonden,
een manier van omgaan met die media, vooral de teevee, bv. van dat uur tot dat
uur, althans tijdens de schooldagen... Waar maken wij ons dan druk om? Is er
soms iets aan de hand? Oh, ik ontmoet mensen die me zeggen, als het over jonge
mensen gaat: 'Wat zou je willen dat het anders was met de kinderen? Ze zien en
horen niets anders op de teevee!' Die mensen hebben het dan wel over het
lawaai, ook wel eens over jeugdcriminaliteit en vandalisme.
Eigenlijk gaat het ons in dit artikeltje
niet daarover. Het gaat over iets dieper en alomvattender. Over de gedrevenheid
en de mentaliteit waarmee de media (niet enkel de teevee) over de menselijke
waarden, de ethiek, de gewetensopvattingen, de godsdienstige overtuiging van
mensen heenwalsen. Onlangs hoorde ik op de paassamenkomst van de
Maria-Kefasgemeenschap de spreker, pater Benoit Standaert, benedictijn, zeggen:
Voor de vlaamse media is de godsdienst, en vooral het christelijk geloof een
ziekte, iets dat ze ofwel op alle mogelijke manieren en met alle soorten
middelen bestrijden ofwel doodzwijgen, ofwel enkel ter sprake brengen wanneer
het in een negatief daglicht kan gesteld worden.
Wat er in de plaats komt van een
christelijke levensbeschouwing kan je bv. bewonderen in de kranten die de
laatste tijd, in onderlinge concurrentie, ook een jeugdbladzijde zijn gaan
cultiveren. Zij gaan eens even de opvoeding van jouw kinderen in handen nemen.
En dan die spelprogramma's op de teevee, waar ze de vermoeide schooljeugd even
wat soelaas willen toezwaaien; je moet eens luisteren naar wat die spelleiders
daarbij uitspuwen, zo tussen de lijnen door. Enige christelijke cultuur is
daarbij volledig afwezig en wordt zelfs frontaal aangevallen door het
tegenovergestelde te promulgeren. En de soaps! Misschien zit je zelf ook wel
eens voor je teevee, als je te moe bent om iets anders te doen, misschien ben
je zelfs al verslaafd aan een of ander van die reeksen?
Wil toch ook nog eens even halthouden en de
geest van die reeks en alles wat daar als normaal wordt voorgesteld eens confronteren
met je christelijke opvatting, ik zou zeggen, met GODs zicht op het leven.
Natuurlijk laten wij ons vangen door het verhaaltje dat zeer spannend kan zijn
en meeslepend. Maar wat er mee wordt doorgegeven aan levensvisie en
levenshouding, ook dat moeten we toch eens ernstig onder ogen nemen. Op de duur
zou je immers alles als normaal gaan zien, wat in feite gewoon mensafbrekend
is, wat helemaal niets met humanisme, maar met deshominisatie te maken heeft,
een serieuze achteruitgang op het vlak van het menszijn. GODs droom is het dat
we meer mens zouden worden. Dat we ons spiegelen aan JEZUS en aan wat JEZUS ons
is komen leren.
Die evangelische waarden, die de Kerk naar
ons toe wil brengen, worden echter systematisch genegeerd en belachelijk
gemaakt door heel wat zogenaamde "bekende Vlamingen". Natuurlijk
moeten we evenwichtig genoeg zijn om de specifieke kwaliteiten van mensen te
erkennen, maar daarom hoeven we nog niet heel hun levensopvatting te gaan
delen; we zijn toch geen tieners die zich kompleet gaan kleden en gedragen als
hun zang- of film-idolen. Als bv. een weerman of judocoach in een of ander
programma komt verklaren dat hij van de christelijke godsdienst geen brood meer
heeft gegeten, dan kan ik nog wel respect hebben voor zijn kwaliteiten als
weerman of judocoach, maar voor de rest heb ik met die jongen dan kompassie. Om
een Vlaamse VIP te zijn moet je bijna publiek komen verklaren dat je je
christelijke overtuiging hebt afgezworen. Zo door en door simpel is de -
althans mediamieke - Vlaamse superklasse geworden.
Als we even rustig naar heel dat vertoon van
die druktemakers kijken, merk je dat hun zware verklaringen vanuit een grote
leegte komen, vaak vanuit gekwetste gevoelens, en de noodzaak zich in te passen
in de - in dat mediawereldje - heersende opvattingen. Je mag dan gerust wat
medelijden hebben met al die grote jongens en meisjes in de media, maar
ondertussen is het toch wel van belang dat we over een heel aantal zaken leren
converseren met onze jongeren, ze wapenen tegen wat die mediasterren (die in
feite schrik hebben van uit de mediaboot te vallen) de Vlaamse ether en kranten
inspuien. Wij leven in een geseculariseerde wereld, maar zelf moeten wij, met
vele eenvoudige mensen en hier en daar een intellectueel of kunstenaar die - op
heel natuurlijke wijze - zichzelf durft zijn midden heel dat zootje van elkaar
applaudisserende Vips, de christelijke levensvisie verder beleven en gestalte
geven en de ongeëvenaarde waarde van het evangelie blijven doorgeven aan onze
kinderen en jonge mensen. De moeite waard om er onder echtgenoten en gezinnen
regelmatig over te delen. Een boeiend huiswerk waar je ook GODs heilige GEEST
best bijhaalt. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Vandaag vriest het, al is het verder mooi en
zonnig. Maar misschien werd het ondertussen al heel ander weer. Vriesweer heeft
naar het schijnt heel wat voordelen. Voor de natuur. En voor de mens. Je hangt
je beddegoed eens goed buiten in je tuin of op het terras van je appartement,
de huismijten zijn daar niet zo mee in hun nopjes en dat bespaart u moeilijke
ademhaling en asthmaproblemen. Zegt men... Vries-temperatuur kan ook negatieve
dingen betekenen. Gewoon maar kou hebben bijvoorbeeld. Koude handen, koude
voeten. Reumatische problemen. Je zou soms menen: dat is niet meer van onze tijd.
Met al die moderne kledingsstoffen, verbeterde schoenmaterialen en
verwarmingsinstallaties. Toch hebben sommige mensen ermee af te rekenen. En het
is over die negatieve faktoren dat ik het even wil hebben. Maar dan over
figuurlijke kou. De kou in onze relaties.
Ja, relaties moeten wel eens opgepoetst, of,
om met onze vergelijking verder te gaan, ontdooid en opgewarmd worden. "Ik
hou van ons kind, ik hou van onze kinderen. Zelfs als ze ziek zijn. Als het
maar niet te lang duurt. Als ze maar niet te vervelend doen. Als ze 's nachts
maar niet te veel van hun oren maken..." Voor en paar dagen kwamen enige
buurvrouwen eens langs bij ons thuis. Gezellig is dat, die burenpraat, zo eens
wat uitgebreider om het jaar, rond Nieuwjaar. En spoedig kwamen de verhalen
los, over vroeger en nu. "Ons Cindy! Die kon nogal een keel opzetten hoor.
En je mag het geloven of niet, maar dat was niet voor een uur of een paar uur,
dat was een godganse dag. En niet zo eens een keer, hoor. Dat heeft een jaar
aan een stuk geduurd! We waren er allebei compleet overspannen van. En weet je,
ons Lieve, hee, de jongste, die haar stembanden waren zo ongeveer van hetzelfde
kaliber." Daarna wist een andere buurvrouw weer een nog straffer verhaal.
En zo ging dat maar door.
Onze kinderen gaarne blijven zien, ook al
zijn ze eens "ambetant", ook al "leren" ze niet niet zo
goed, ook al is hun karakter niet zoals we het zouden gedroomd hebben, en al
ziet het er naar uit dat hun gezondheid blijvend zorgen zal eisen. Relaties ontdooien,
relaties opwarmen. Opnieuw eens naar de bron gaan, de warmtebron. Daar waar het
begonnen is. De dag van uw huwelijk. Daar hebben jullie beiden mogen rusten aan
het hart van de Heer. Hij heeft jullie met elkaar verbonden. Hij heeft jullie
liefde tot een blijvende bron van energie gemaakt, tenminste, als je met Hem in
relatie zou blijven.
En die vraag mag ik hier dan misschien ook
even stellen. Is je relatie met God ook niet bevroren? Moet die ook wellicht
wat opgewarmd worden. Dat is dan uiteraard aan uw kant, want van zijn kant moet
je geen problemen verwachten. "Zijn liefde duurt tot in eeuwigheid".
Ik hou van God, als alles goed gaat. Ik kom tot God, als ik in de puree zit,
als zich problemen stellen in ons gezin, als een kind ziet is... Dat is
natuurlijk zeer goed en aanbevelenswaard en het toont dat je weet dat God geen
verre God is maar een die begaan is met jou en met jullie. Maar, weet je God
ook wonen wanneer er zich geen problemen stellen? De zaak wat ontdooien. Een
garagist zou misschien zeggen, de zaak wat smeren, allee, onderhouden. Een
relatie heeft zo haar wetmatigheden. Je moet ze onderhouden. Tracht toch maar
elke dag eens even wat tijd te maken (ja, te "maken") voor God. Praat
gewoon wat met Hem. Dat is hoegenaamd geen tijdverlies. Een goed onderhouden relatie
met God is een waarborg voor je andere relaties. Hij heeft het geheim van de
liefde, ook van liefde die op de proef wordt gesteld, ook van liefde die eens
moet aangezwengeld worden, die zich moet vernieuwen, die nood heeft aan grotere
trouw, aan energieker inzet, aan geduld... Op de komende gezinsdag zal het er
in de namiddag ook wat over gaan, aan de hand van getuigenissen en op velerlei
andere manieren. Gods Geest wil ons vernieuwen en ons op de Heer doen gelijken
die ons "tot het uiterste toe" heeft liefgehad.
En jullie relatie? Alles goed? Dat kan en
het toont dat jullie liefde reeds tegen heel wat bestand is. Dagelijks wordt
die liefde immers op de proef gesteld, omdat jullie beiden, naast jullie goede
kanten ook wel wat gebreken hebt en onhebbelijkheden. Een en ander kun je wel
wat bijvijlen of polijsten. Maar zonder vergevende, begrijpende, geduldige,
trouwe liefde aan de andere kant kun je niet voort. En opnieuw verwijs ik
jullie naar Hem die de Bron is van alle liefde. Hij kan je toerusten om in te
gaan op wat Hij je leert (als je kan luisteren naar wat Hij in je hart legt).
Hij leert je om het gesprek weer op te nemen, om een woord niet uit te spreken,
om vergeving te vragen en een woord van (gemeende) vergeving te spreken, om
over bepaalde gebreken van de ander heen te geraken en vooral weer te zien naar
het positieve in hem/haar.
Aan de Heilige Geest vraagt de Kerk:
"Laaf wat verdord is, verwarm wat bevroren is, zet op het juiste spoor wat
ervan afgeweken is" .
Kom, heilige Geest, met nieuw leven, nieuwe
inspiratie, nieuwe liefde, nieuw geduld, nieuwe trouw... Kom, Heilige Geest.
(B.V.V.)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Het is eigen aan veel aardse zaken en aan
veel wat er gebeurt, dat er sleet op komt. De natuur geeft het voorbeeld van
wat er dan zou moeten gebeuren: stil worden en iets nieuws laten ontluiken.
Sleet komt er op al het materiële, sleur steekt de kop op bij hetgeen we doen
en zelfs op onze relaties. Ook in huwelijk en gezin doet zich dit verschijnsel
voor. Sleur kan leiden tot verveling, tot tegenzin en zelfs afkeer. Dit zijn
gevoelens die een relatie en een (gezins-)engagement kunnen wurgen. Vooral
wanneer het menselijke relaties en onze engagementen aangaat is het nodig van
voldoende lucied te zijn om zulke zaken op te merken, liefst vroegtijdig. En er
dan iets aan te doen. Dan kan het gebeuren dat voor wat de relaties betreft,
men op een dieper nivo met elkaar gaat omgaan. De vreugde van het samenzijn kan
zich verdiepen, intenser worden. Je trouw is gegroeid...
Wat is er nodig om het die richting te laten
uitgaan.
Nie pleujen, zeggen ze wel eens in Gent.
Niet opgeven. Het is een van die dingen die een moderne mens opnieuw moet
leren. Volhouden. Niet bang zijn van het gewone, van het dagelijks herhaalde
bezigzijn. Een moderne mens moet opnieuw zoiets als een ruggegraat aangespen.
Men is alles zo vlug moe. Zeker als het wat inspanning kost, wat inzet. Een abt
zei me eens over de novicen van de laatste jaren: "Ze missen
weerbaarheid". Je zou van moderne mensen wel eens kunnen zeggen: "Ze
missen trouw, ze missen doorzettingskracht..." Ik overdrijf natuurlijk,
maar laten we er toch even over nadenken.
Een andere maatregel is dat we - we spreken
immers over het christelijk gezin en het christelijk huwelijk - ons richten tot
GOD. We hebben het reeds vaak gezegd hoezeer onze verbintenis GOD ter harte
gaat. Onze wederzijdse verbintenis moest een afbeelding zijn, een
weerspiegeling, een zichbaar maken van Gods liefde voor de mens. Paulus zegt in
zijn Efesiërsbrief: "Dit geheim is groot. Ik bedoel: in CHRISTUS en de
Kerk". GOD is mij en jou ook nog niet moe (al is daar wel een reden toe);
zijn liefde voor ons is een evergreen, is elke dag nieuw.
Ons richten tot GOD is echter niet enkel van
Hem willen leren. Ik bedoel dat we bij Hem echt kracht moeten zoeken. Hij zal
ze ons geven. Laten we in het gezin samen bidden. Laten we als echtpaar samen
bidden. Laat ons dat eens in alle eenvoud trachten te doen. Een weesgegroet
samen. HEER, we bidden voor elkaar: zegen ons, vernieuw onze liefde voor
elkaar, help ons om ons samen in te zetten voor ons gezin... Of we bidden even
voor onze kinderen. HEER, zegen ons Tinneke, help haar om deze moeilijke
periode te boven te komen. We mogen niet vergeten hoe God ons verantwoordelijk
heeft gemaakt tegenover elkaar en ons als het ware als priesters heeft
aangesteld om voor onze kinderen te bidden, bij Hem voor hen ten beste te
spreken.
Is het vooral mijn inzet die slabakt. Laat
me dan maar gedurende de dag vaak bidden: "God, kom mij te hulp. HEER,
haast U mij te helpen." Ofwel: "Heer JEZUS, zacht:moedig en trouw,
maak mijn hart gelijk aan het Uwe. Heer JEZUS, zachtmoedig en geduldig,
liefdevol, vreugdevol... Maak mijn hart gelijk aan het Uwe..."
En dan, zoals we het in de Samen op
Weg-weekends wel eens leren: Aandacht opbrengen en vindingrijk zijn tot kleine
attenties... En leren het positieve te zien of ... te zoeken in de ander...
Het zijn maar een paar tips. Het eerste is:
vaststellen wanneer er inderdaad wat sleet komt op onze wederzijdse inzet en
relatie, wanneer er wat sleur komt. Doorheen die seizoenen kan onze liefde
groeien, alleen moeten we alert zijn om te zien wanneer we meer dan anders onze
relatie moeten kultiveren en bezielen. (BVV)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Voor veel van onze gezinnen begint een nieuw
schooljaar. Als de kinderen nog op de lagere school zitten of in het lager
Middelbaar is het de drukte van het nieuwe schoolgerief, de schoolkledij en dan
maar hopen dat de kinderen zich zullen thuisvoelen in de nieuwe klas, bij de
nieuwe juf enz... En natuurlijk hoop je dat ze in een wat goede vriendengroep
terechtkomen, dat ze niet teveel verkeerds moeten meemaken, dat ze goed
opgevangen worden in de school...
Er zijn zo een hele hoop onzekerheden en als
ouder voel je je ook een stuk onmachtig. Maar dat is minstens reeds vanaf het
moment waarop je je kind voor het eerst hebt toevertrouwd aan de kleuterschool
en zelfs aan een wiegewacht.
Wellicht ervaar je dat nog sterker als de
kinderen wat ouder zijn. Ze veranderen soms zo vlug, soms sta je versteld over
wat ze er uitflappen en je vraagt je af waarvandaan ze dat wel hebben. Je zit
met problemen rond hun toekomst, rond de richting die ze best zullen nemen als
ze een overstap moeten maken naar een andere inrichting over een andere
studierichting. Zal zij/hij het wel aankunnen, hebben we niet te hoog gemikt,
zit er toekomst in die richting, zal zij/hij er zich wat in kunnen vinden en er
zich in kunnen ontplooien, moeten we haar/hem sterker stimuleren...
Bij al die zaken maak je de ervaring door
van "niet voor alles te kunnen instaan". Ten diepste is het de
ervaring van "niet God te zijn". Overigens hebben we soms een
verkeerd Godsbeeld, want ook God wil wel eens in onmacht treden, o.m. omdat Hij
de vrijheid van de mens respecteert. Het beste zien we op naar Maria en naar de
Heer Jezus zelf. Ook als we in hun leven als mens iets aantreffen van niet
begrijpen of van het anders te wensen, zien we als overheersend kenmerk : het
vertrouwen. Uw wil geschiede. Mij geschiede naar uw woord. Vader, aan U blijf
Ik me toevertrouwen
Ondertussen doe je natuurlijk alles wat je
meent te moeten doen, je wilt op zeker spelen ook wat je kinderen betreft, hun
opvoeding, de invloeden waarmee ze te maken krijgen. Maar we moeten nog zoveel
uit handen geven en "hopen" dat alles goed komt, dat er niet teveel
tegengaat... Misschien dacht je hierboven bij de woorden "uw wil
geschiede" : wist ik maar waar Gods wil lag!
Eigenlijk is het christelijk vertrouwen
ingebet in heel eenvoudige menselijke maatregelen. Je overlegt wat met elkaar,
je tracht wat na te gaan wat inderdaad best zou zijn voor je kind. Maar voor de
rest moet je ook aan God kunnen zeggen : Heer schenk ons licht. En daarna :
Heer, we hebben een zo goed mogelijke keuze gemaakt met het licht dat we
hadden; we vertrouwen U ons kind toe.
Je blijft dan natuurlijk nog de zaken verder
goed volgen, maar ondertussen mag je toch ook vanuit vertrouwen leven.
"Dank U, Heer, dat U voor ons kind zorgt".
Ik weet wel, ook christelijke ouders kunnen
voor heel spijtige en pijnlijke omstandigheden komen te staan, waarbij ze zelfs
aan God zullen zeggen : "Waarom heb je dat laten gebeuren" (ik zei
hierboven heel vluchtig iets over Gods onmacht) maar ook dan mogen ze weten dat
dat niet het einde is. En op sommige momenten zullen ze weer beginnen bidden :
"Heer, ondanks dit, ondanks dat blijven wij ons aan U toevertrouwen".
(BVV)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Goede Vrienden, toch nog even gebruik maken
van dit "Samen op Weg" -briefje om jullie en heel jullie gezin een
genadevol 1997 toe te wensen. Doorheen het hele jaar blijven wij bidden voor
jullie intenties en zorgen.
In dit nummertje van SAMEN OP WEG willen we
even intreden in de grote uitnodiging van de Kerk om het Jubeljaar 2000 op alle
niveaus van de kerkgemeenschap voor te bereiden. Paus Johannes-Paulus II heeft
ons in zijn wereldbrief "Nu het derde Jaarduizend voor de deur staat"
aangespoord om dit jaar 1997 in het teken te stellen van Jezus Christus (1998 :
Heilige Geest; 1999 : God, de Vader).
Jezus is het Woord van de Vader,
Mensgeworden door de werking van de H. Geest. Het is van belang dat we er ons
van bewust blijven dat het mysterie van de menswording van de Zoon van God een
mysterie van heil is voor heel de mensheid. Hij is de enige Redder van de
wereld, gisteren, vandaag en in eeuwigheid (cfr. Hebr. 13,8). Geen andere Naam
is ons gegeven door wie wij gered moeten worden. Wij kunnen onszelf niet
redden, een ander kan ons niet redden ook al laat men zich profeet noemen of
Goeroe of al volgen wijzelf allerlei soorten technieken en methoden van welke
oorsprong dan ook. Nee, wij kunnen ook onszelf niet redden.
1° Christus is het Heil en verkondigt
het heil
U herinnert zich nog wel hoe Jezus bij het
begin van zijn openbaar leven in Nazareth kwam waar Hij was opgegroeid. In het
gebedshuis (synagoog) reikt men Hem de boekrol van Jesaja aan opdat Hij iets
zou voorlezen en wat kommentaar geven. Hij vindt de plaats waar geschreven
staat :
LK.4,18 De geest des Heren is over mij
gekomen, omdat Hij mij gezalfd heeft. Hij heeft mij gezonden om aan armen de
Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken, en
aan blinden, dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid,
LK.4,19 om een genadejaar af te kondigen van de Heer. LK.4,20 Daarop rolde Hij
het boek dicht, gaf het terug aan de dienaar en ging zitten. In de synagoge
waren aller ogen gespannen op hem gevestigd. LK.4,21 Toen begon Hij hen toe te
spreken: ' Het Schriftwoord dat gij zojuist gehoord hebt, is thans in
vervulling gegaan. '
Dat we Jezus opnieuw gaan zien als Bewerker
van het heil en als Brenger van Blij Nieuws is in deze tekst nauw verbonden met
het Jubeljaar, het genadejaar van de Heer).
* Op onze weg naar het jaar 2000 willen we
opnieuw en sterker Jezus echt aanvaarden en verkondigen als de Redder
die het echte heil brengt aan de mensheid, echt leven, echte toekomst, echt
geluk !
* Deze verkondiging zal vooral moeten
gebeuren door getuigenis (dus niet zozeer door overtuigen en
geredeneer). Eigenlijk wil dat zeggen dat wij moeten kunnen getuigen wat Jezus
voor ons persoonlijk betekent, hoe wijzelf Jezus als redder hebben ervaren en
wat Hij voor ons betekent nu. Bent u klaar voor dit getuigenis ?
* Bij dat concrete getuigenis van onze
persoonlijke keuze voor Christus, moet natuurlijk het getuigenis van heel
ons leven komen; mensen moeten aan onze levensstijl kunnen zien dat we
inderdaad Christus volgen. Woordgetuigenis zonder levensgetuigenis is maar een
flauw signaal.
2° Getuigen dat het geloof in Jezus
nodig is voor het heil
Het lijkt wat mode om ieder maar in zijn
waarheid te laten. De opdracht vanwege Christus luidt klaar en duidelijk dat we
Hem moeten verkondigen tot heil van de mensen. Het is van belang dat mensen nů
voor Christus kiezen, opdat ze nů reeds redding mogen ervaren in hun leven, in
hun relaties en opdat de maatschappij nů meer en meer zou beďnvloed worden door
evangelische waarden en normen. Waarom zouden we de mensen in hun beperkte
waarheden laten (hoe waardevol die ook reeds zijn) en hun zoveel geluk ontzeggen
? Dat recht hebben wij niet ! Zus, Broer, Evangeliseren is niet iets voor
secten maar voor de hele christelijke kerk. Vorig jaar op een samenkomen van
een groep protestantse christenen (en enkele katholieke christenen) bleek met
welk groot verlangen zij uitzagen naar het moment waarop die grote katholieke
kerk zou ontwaken en zich opnieuw zou gaan bezighouden met de evangelisatie (=
uitdragen van het Blijde Nieuws).
3° Een dieper verstaan van het
mysterie van zijn Menswording en Geboorte uit de maagdelijke schoot van Maria.
In de menswording van de Heer en zijn
geboorte uit de Maagd Maria moeten we het diepe mysterie van Gods Liefde
beschouwen. "Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn
eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat al wie in Hem gelooft niet verloren zal
gaan, maar eeuwig leven zal hebben" (Joh. 3,16). In de geboorte uit de
Maagd Maria spreekt de christen uit dat Jezus zo helemaal aan de kant van God
staat, niet zomaar een product van de mens, maar tegelijk dat Hij mens is zoals
wij, mens van vlees en bloed, in alles aan ons gelijk, behalve in de zonde.
Door het kleine "dienstmeisje van de Heer" is Jezus voor ons aan het
licht gebracht. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
In de bijbel treffen we de zeer mooie psalm 104
aan, waarin de wereld bezongen wordt als het werk van Gods creativiteit, de
wereld die God zag als een thuishaven voor planten en dieren en voor de mens.
In een lied, gebaseerd op die psalm, klinkt het als volgt :
"Geprezen
zijt Gij, Heer, mijn God, geprezen zijt Gij Heer. Gij maakte de aarde mooi en
stevig,
een
woonplaats voor de mens doorheen alle eeuwen."
Er wordt gezongen over de mooie dingen van
die woonplaats, de bronnen die hun weg aangewezen krijgen naar de beken, tussen
de bergen door wandelt het water, waar de dieren kunnen komen drinken en de
woudezel zijn dorst lest; boven nestelen de vogelen des hemels, ze doen zich
horen van tussen de takken. Het gras voor het vee kan er ontkiemen, het gewas
dat de mens bewerkt zodat het tot brood wordt om van te leven en er is ook de
wijn, die het mensenhart deugd doet en het brood dat de mens kracht geeft...
Je slaat dan je bijbel toe, je slaat je
krant open, zet de radio aan en dan wordt je geconfronteerd met de gruwel van
wat mensen van de aarde maken, een wereld waar zelfs kinderen niet meer veilig
zijn. Terwijl ik dit schrijft is men nog op zoek naar An en Eefje. Leven ze nog
? Zijn ze vermoord ? Zijn ze stukgemaakt in het circuit van porno en/of
prostitutie ? En hoe is het met zoveel kinderen in de ontwikkelingslanden ? En
met zoveel onschuldigen ? Hoe berekent men een mensenleven tegenwoordig in
landen in oorlog ? Veel minder dan dertig zilverlingen, dat was in de bijbel de
prijs voor een slaaf, iets van niets, zoveel was het leven van Jezus waard, Gods
Zoon.
Sommige reporters hebben nu reeds schrik dat
heel het gebeuren rond de verdwenen, misbruikte en vermoorde kinderen,
voorbijgaande sensatie zal zijn en dat men daarna weer tot de orde van de dag
zal terugkeren. Ik denk het niet. Ik denk dat hier het onderste van de kan is
bereikt, van de beker des doods. Hier moet de mensheid (minstens in ons land)
reageren, of ze verdient die naam niet meer, hier moeten we de wereld, die een
woonplaats moet zijn voor de mens, weer maken tot een menswaardige, een mens-
en kindvriendelijke woning. Nu moeten we de handen in elkaar slaan. We moeten
meewerken met goede initiatieven die nu opgezet worden, opdat minstens de
kinderen veilig zouden kunnen zijn in ons midden. Wij moeten onze politiekers
voor hun verantwoordelijkheid stellen, met hun neus op de feiten duwen. Dit is
geen oproep tot wraak, maar tot bescherming van het kind, de zwaksten in ons
midden.
Maar als christen zien we ook verder.
Waartoe dient kinderporno als daar geen vraag naar is, als daar geen markt voor
is ? Wij moeten de sluier wegnemen die voor het gelaat hangt van allerlei
"humanistisch" geschreeuw over de persoonlijke vrijheid die in feite
een verre aanleiding kan zijn tot het uitbuiten van andere mensen. Als
prostitutie steeds agressiever naar voor komt in de steden, als op T.V. meer en
meer porno wordt vertoond, als schrijvers hun creativiteit uitdrukken in
allerlei produkten waaruit menselijke verwording spreekt, waarin de mens
uiteindelijk ten gronde gaan aan het persoonlijk egoďsme of groepsegoďsme, als
het menselijk leven niet meer wordt gerespecteerd, niet in de moederschoot,
niet in de ouderdom, niet het gehandicapte menselijke leven, dan zitten we in
een samenleving van de dood.
Ik ben er me van bewust dat ik nogal wat
dingen met elkaar verbindt die je ook heel apart zou kunnen beschouwen, maar ik
stel me de vraag of de stad van de mens geen stad van de dood wordt als ze niet
een stad van God is. Ik bedoel niet dat we als moslimfundamentalisten mensen
ten onder moeten laten gaan aan zogezegd goddelijke wetten (gisteren werden in
Algerije weer tientallen mensen, vrouwen en kinderen vermoord door mensen die
niet begrijpen hoe God een God van mensen is, hoe ze God het hart uit de borst
rukken door zijn mensen te vermoorden). Die stad van God moet zich situeren
(dat eerst !) in ons eigen hart. We moeten in ons eigen leven radicaal christen
zijn : de wereld maken tot een woonplaats voor de mens, voor elk mens ! We
sluiten ons dan af voor alle produkten waaraan mensen ten onder gingen, in
porno, in verdrukking en uitbuiting. We cultiveren in ons eigen hart een groot
respect voor de mens, voor het kind, voor het meisje, voor de vrouw, voor de
zieke, de gehandicapte, voor de arme, voor de zwakke, de vreemdeling in ons
midden. Humaan worden, mens worden, heeft op de eerste plaats daar mee te
maken. De inspiratie daartoe kan komen vanuit een of andere filosofische
overtuiging, maar voor ons, christenen, komt ze vanuit die fantastisch blijde
Boodschap dat elk mens een kind is van God en dat God een voorkeursliefde heeft
voor het kleine en zwakke. Overigens is dit alles nog maar de negatieve kant
van de zaak : geen kwaad doen aan de ander. Wat God tot ons heeft gezegd gaat
nog heel wat verder en roept ons op om in positieve zin het goed van de mens,
en vooral van de kleine en zwakke mens te promoveren.
Christen zijn is niet ons stilletjes op onze
plaats houden. Het betekent dat we in de winkel en op het kantoor, in de
werkplaats en in ons gezin getuigen - door ons leven én door ons woord - van de
droom die God met de wereld heeft. Het is goed dat we stilaan mondig worden om
op te komen tegen het kwaad en in allerlei geledingen van de samenleving
medestanders zoeken om mee te bouwen aan de wereld, tot een woonplaats voor de
mens, voor elk mens, vooral voor de kleinsten, de armsten en zwaksten. Wat je
voor de geringste van mijn broeders (en zusters) hebt gedaan, dat heb je voor
Mij gedaan. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Het is bijna een boutade geworden dat het
allereerste gebod dat DE HEER aan zijn volk geeft is : "HOOR !" Hoor,
Israel... Pas daarna komen de andere geboden. Voordat je immers iemands
verlangen gaat doen, iemands wil gaat involgen, iemand echt liefhebt, moet je
je eerst naar hem toewenden, moet Hij voor jou bestaan, moet je hem waarderen,
moet hij een plaats innemen in jouw leven.
In een huwelijk en een gezin is het niet
anders. Al wat je gaat doen en al wat je gaat zijn voor de ander, vraagt om een
positief toegewend zijn naar de ander, je man/vrouw, je kinderen... Noem het
"aandacht hebben voor haar/hem", "tijd maken voor
Hem/haar". Rond de feestdagen maakte je ook wel die diepzinnige bedenking
dat de grootte van het geschenk er niet zoveel aan doet, maar wel de positieve
gerichtheid, de goede gezindheid, de oprechte attentie.
Dat bedoel ik hier dan ook vooral : de
attentie. Attent zijn voor de ander. Zeg maar van alles en nog wat tegen God,
beloof Hem allerlei zaken, maar als er in je leven geen attentie is voor Hem
lijkt dat niet erg gemeend. Een levende relatie vraagt om een in het alledaagse
leven beleefde attentie. Wees attent voor je vrouw, voor je man, je kinderen.
Geef hen een grote plaats in je hart, in je bezigzijn, je denken, je zorg.
"Hoor". "Zie". Vermoed wat hen bezighoudt, waar ze
"mee zitten". Luister naar hun woorden, hun vreugde, hun zorgen. Zie
hun lichaamstaal. Uw liefde vraagt om die positieve toegewendheid.
Je zou kunnen zeggen : laat het ons
asjeblieft wat simpel houden, het leven is al ingewikkeld genoeg. Okay.
Dringend nodig dus om je leven te centreren, om te leven vanuit een sterke
doelgerichtheid. Vanuit een soort organisatie van je leven. Organisatie vanuit
de belangrijkheid der dingen. Vanuit de echte waarden. Voor een gehuwde is dat
niet zijn werk, zijn maatschappelijke positie, zijn zaak. Op de eerste plaats
is dat zijn gehuwd zijn met heel zijn wezen aan die bepaalde persoon en zijn
verantwoordelijkheid voor dŕt gezin. Om de zaken helemaal juist te stellen wil
ik deze correctie maken dat we zoals Israel moeten weten dat er nog een diepere
relatie is van waaruit zelfs de huwelijks- en gezinsrelatie hun kracht en zin
ontlenen : de relatie tot de Heer. Maar verder ben ik ervan overtuigd dat die
persoonsgerichte relaties de voorrang moeten krijgen, voor al het andere. Dat
is immers getrouwd zijn. Daaraan voorrang geven betekent inderdaad open oor en
oog hebben voor de ander die de Heer aan jou heeft toevertrouwd. Een open hart.
Okay. Maar na mijn werk moet ik toch wat
kunnen bekomen ? Moet ik rustig wat in de krant kunnen verzinken, mijn hobby
kunnen induiken... Dat kan best, maar je kan moeilijk gaan zeggen (echt zeggen
of gewoon laten blijken door je manier van doen) : en nu kunnen ze me allemaal
gestolen worden, ik kan het gewoon niet meer opbrengen, altijd maar aandacht
opbrengen, me altijd maar inzetten. Ik mag toch nog wel wat tijd overhouden
voor mezelf ook zeker !
Het klinkt wat egoďstisch. Toch kan je je zo
indenken dat je eens echt moe bent en het allemaal niet meer kunt opbrengen.
Dat je een gezonde eigenliefde moet hebben, waardoor je ook nog wat jezelf kunt
blijven. Dat je soms wat tijd moet gunnen aan jezelf om "tot jezelf te
komen"... Dit staat dan echter niet los van je relatie tot je
echtegeno(o)t(e) of je gezin. Je moet jezelf zijn en goed functionneren om er
ook echt optimaal te kunnen zijn voor de ander. Dat is fundamenteel. Dat ligt
trouwens uitgedrukt in het gebod "Hou van God bovenal en van je naaste
zoals van jezelf". Ik wil me hier echter niet verliezen in zo wat modern
gepsychologiseer. Om de hoek staat immers ook onze zelfzucht te loeren. En anderzijds
zullen mensen met een meer afhankelijke natuur zich dan weer wat al te zeer
afsloven, tot ze erbij vallen of/en depressief worden.
Een sterke relatie tot God, die jou
bevestigt, die jou wil bijstaan met raad en sterkte, is van levensbelang om de
goede keuzen te maken die "aan de keizer geven wat de keizer toekomt en
aan God wat God toekomt". "Hoor Israel, Luister". Je zal kunnen
aanvoelen wat God van jou verwacht. Je zal je laten leiden door zijn Geest om
de nodige aandacht te geven aan jezelf, aan je partner, aan je kinderen, aan je
werk... Gekozen hebben voor Jezus, betekent dat je je leven wil laten
organiseren door Hem. Dat is fundamenteel voor een christen, en we zouden
allemaal veel evenwichtiger leven als we dat radicaal beleefden.
Maar de uitnodiging van dit stukje was : de
aandacht voor je naaste, de mens thuis, de mens naast jou. Heb Gods liefde in
je hart (je mag daarom vragen) om zo de juiste attentie te kunnen hebben op het
juiste ogenblik, om er voldoende energie en wijsheid voor te hebben, zodat je
de ander echt promoveert zodat hij/zij kan uitgroeien tot die persoon die God
als een gelukkig mensenkind heeft gedroomd. Jij mag daaraan meehelpen. Jij mag
Gods vleesgeworden genade zijn. Wat een genade ! Mogen meewerken met Gods mensenliefde
die tussen ons is verschenen ! (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Een christen is nooit gearriveerd zolang hij
hier op aarde rondzwerft. Hij is een mens die zich thuisvoelt op de aarde, en
toch weet hij dat zijn toekomst niet hier ligt. Dat zorgt ervoor dat zijn leven
altijd onder een bepaalde belichting ligt. Hij kan nooit doen alsof zijn leven
beperkt is tot wat hij ziet en meemaakt. Als christen hebben we nooit de indruk
aan het eind van ons latijn te zijn. Een christen is iemand die uitzicht heeft,
ook als zijn leven ten einde toe geleefd is, ook als hij - menselijk gesproken
- geen uitkomst meer heeft... Een christen weet dat hij in Gods gelaat mag
kijken, en daar ontmoet hij liefde, genade, toekomst, barmhartigheid.
Daar komen die zekerheid en het vertrouwen
in het hart van de christen vandaan. Daar vinden die hun oorsprong, daar steunt
dat alles op.
God heeft zich in de mensengeschiedenis
geopenbaard als een God van mensen, een God van liefde en trouw. Een God die
geen mens laat vallen met wie Hij een persoonlijke relatie heeft aangegaan en
wie Hij zijn liefde onvoorwaardelijk heeft toegezegd. Boven alles heeft God dit
duidelijk gemaakt en voltrokken in Jezus, onze Heer. Het Christusmysterie dat
we ieder liturgisch jaar weer willen beschouwen en dieper binnendringen, legt
dat vertrouwen en die zekerheid in ons hart.
Jezus Christus is hét geschenk van God aan
de mens. 'Zoveel immers heeft God van de wereld gehouden, dat Hij zijn
eniggeboren Zoon heeft geschonken, zodat iedereen die in Hem gelooft niet verloren
gaat, maar eeuwig leven bezit' (Joh.3,16).
Met dankbaarheid zullen we daarom binnenkort
het liturgisch jaar binnentreden en Advent vieren, de 'komst' van de Heer :
Zijn komst 2000 jaar geleden : we zullen het
vieren met Kerstmis.
Zijn komst in ons persoonlijk leven (dit
moet je zelf invullen, misschien kan je eens nadenken over het lied aan het
einde van dit stukje).
Zijn komst op het einde van de tijd.
Zijn komst in de christelijke samenkomsten
('Want waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun
midden' Mt.18,20).
Zijn komst in de armen, verdrukten en mensen
in nood ('Ik verzeker jullie, alles wat je voor één van deze minste broeders
van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan' Mt.25,40).
Zijn komst in zijn Woord ('Wie zich aan mijn
opdracht gebonden weet en haar ter harte neemt, die is het die Mij liefheeft,
en wie Mij liefheeft zal ondervinden hoe de Vader hém liefheeft, en ook Ik zal
hem liefhebben en Mij aan Hem openbaren' Joh.14,21).
Zijn komst in de Eucharistie ('Dit is mijn
lichaam; het wordt voor jullie gegeven. Blijf dit doen om Mij te gedenken'
Lk.22,19b; 'En het brood dat Ik zal geven, is mijn vlees, voor het leven van de
wereld' Joh.6,51c).
Jezus, dé Openbaring van Gods liefde. Naar
Hem wil ons hart uitzien. Met de gezindheid waarmee een vrouw uitziet naar de
geboorte van haar kind : met grote verwachting, met oprechte vreugde, plaats
inruimend voor het nieuwe leven dat zich aankondigt. Wij willen een steeds
grotere plaats inruimen in ons hart en ons leven omdat Hij de bron van eeuwig
heil is.
"Zolang, zolang ben ik op weg in een
zoektocht zonder zin,
mijn hart is moe, mijn leven leeg, daar ik
niet de waarheid vind.
Kom tot de
Heer,
bron van leven
en eeuwig heil,
kom tot de
Heer,
bron van leven
en vrede die blijft.
Door Jezus werd heel mijn leven nieuw, Hij
bracht echt een nieuw begin,
ik zing en zeg het iedereen : ook jij bent
door God bemind !" (bvv)
(De bijbelteksten werden genomen uit : De
Bijbel, Uit de grondtekst vertaald, Willibrordvertaling, geheel herziene uitgave
1995, Katholieke Bijbelstichting 's-Hertogenbosch)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Schooljaar gestart. Met de nodige zorgen op
voorhand. Uiteindelijk is er toch nog wat goeds uit de hoek gekomen. Nu maar
hopen dat alles goed zal verlopen met de zoon of de dochter, met de kinderen.
Dat ze meekunnen. Dat ze er echt iets aan hebben. Dat ze er zich wat goed
voelen. Dat ze een paar goede vriend(inne)n zullen vinden. Want de dag van
vandaag... Hopelijk zijn de leerkrachten ook nog wat gemotiveerd en wat
voorzien van deugden die zeer nodig zijn in hun djob : ijver, bekwaamheid,
geduld, aandacht voor ieder en voor de hele persoon, een flinke dosis
psychologie en ... wat gezag.
Soms krijg je toch de indruk dat je een hoop
zaken echt niet in de hand hebt. Vandaag was het in de eucharistie de parabel
van die man die talenten gaf aan zijn dienaars : 5, 2 en 1. De Heer is niet
tevreden als we niets gedaan hebben met onze talenten. Maar hij vraagt niet dat
ik met mijn twee talenten er nog 5 zou bijverdienen. Er steekt iets
geruststellends in die parabel. Het is volgens onze talenten. Wij doen dus ons
best, maar wij kunnen niet alles. En misschien moeten we dŕt juist leren.
Tevreden zijn met onze beperktheid, en... veel uit handen geven. In een
secularistische geloofs- of wereldvisie wordt zeer sterk de nadruk gelegd op de
verantwoordelijkheid van de mens. Dat is goed. De aarde werd inderdaad aan de
mens toevertrouwd om er iets van te maken, om ze goed te beheren. Maar in de
bijbel is het toch altijd zo dat er ook een Heer is tegenover wie er
verantwoording moet afgelegd worden. Voortdurend. Hij komt niet steeds tussen
op alle mogelijke en onmogelijke momenten, maar toch is Hij er. In de bijbel
vaak wel eens veraf (om niet de indruk te geven dat Hij een moeial is en om ons
ernstig aan het werk te laten) maar toch altijd in de omtrek om rekenschap te
vragen. Dit is geen reden tot onrust. Eigenlijk verandert heel die situatie als
ze beleefd wordt vanuit de aanwezigheid van God. Die wel goed moet beleefd
worden. Niet zo dat we dan God de zaken laten beredderen en zelf in de fauteuil
van onze beperktheid gaan zitten. Met onze beperkte krachten en talenten moeten
wij ons ten volle geven. Naar goede oplossingen zoeken, onze taak zo goed mogelijk
verrichten... Maar dit gaat in een beter klimaat en gaat beter verlopen als we
de Heer nabij weten. De Heer nabij weten. Als we in gebed bij Hem mogen komen
om raad te vragen. We moeten niet zo geseculariseerd denken dat we niet meer
rekenen op de ingevingen van de H.Geest, op de goede raad, op de bemoediging
door de Heer. Hij is er. Ook in je gezin en in je bezigzijn in je gezin in
jullie samenzijn als echtpaar en gezin, in je werk voor je gezin. Hij is er.
In de "Katechismus van de Katholieke
Kerk" staat een inspirerende paragraaf : "In het begin van zijn
openbaar leven verrichtte Jezus, op verzoek van zijn Moeder, zijn eerste teken
tijdens een bruiloftsfeest (vgl.Joh.2,1-11). De Kerk kent een groot belang toe
aan de aanwezigheid van Jezus op de bruiloft van Kana. Zij beschouwt dit als
een bevestiging van de goedheid van het huwelijk; hiermee wordt aangekondigd dat
het huwelijk voortaan een werkzaam teken zal zijn van de aanwezigheid van
Christus" (KKK nr.1613). Inderdaad een inspirerend woord. Het sacrament
van het huwelijk wordt aangekondigd : de aanwezigheid van Jezus in het huwelijk
en het gezin : het huwelijk, teken van Jezus' liefde voor de Kerk. Het huwelijk
als teken van verlossing, genade en heil. Maar zo'n teken moet levendig
gehouden worden, door bewust beroep te doen op zijn werkdadigheid. Gehuwden
moeten vaak beroep doen op de kracht van hun huwelijk, dat wil zeggen : op de
werkzame aanwezigheid van Jezus in hun samenzijn als gehuwden en ouders. Hij is
er. Hij wil er graag bij zijn : om ons te inspireren, te bemoedigen, kracht te
geven tot volhardende en fijngevoelige liefde. We zijn samen rond Jezus. Deze
woorden zijn al vaak gebruikt in onze Gezinswerking. Het is immers de kracht
van waaruit we als gehuwden mogen leven. En telkens is er die uitnodiging om
Jezus de Heer te laten zijn, niet enkel van ons persoonlijk op-weg-zijn, maar
ook van ons gehuwde bestaan en ons samen-op-weg-zijn als gezin. 'Jezus, de Heer
van ons gezin'. 'Samen rond Jezus'. Het is pas wanneer je vanuit die werkelijkheid
gaat leven, dat je er de volle kracht van moogt ervaren, ook midden
beproevingen van allerlei aard. Dit ontslaat je niet van je eigen volle inzet,
maar je weet dat je er niet alleen voor staat, alleen met jullie twee. Hij is
er ook. Met al wat dat betekent.
Soms zou je kunnen denken dat dit je dan wel
wat beperkt houdt tot je gezin. Niets is minder waard ! Op weg zijn met de Heer
zal noodgedwongen leiden tot aandacht hebben voor allerlei mensen en menselijke
situaties. Maar ons laten leiden betekent ook dat ik niet zelf de keuzen ga
maken, los van Hem, om me daar of daar te gaan inzetten. Ik zou mezelf wel eens
kunnen misleiden. Ik zou door die keuze mijn echte verantwoordelijkheden wel
eens kunnen ontlopen en voor eigen rekening kunnen gaan werken. "Op weg
met Jezus" betekent dat ik me durf afvragen of dit of dat wel echt
beantwoordt aan zijn verlangen, aan het verlangen van de Vader. En dit hoeft
helemaal geen alibi te zijn om een hoop verantwoordelijkheden van mij af te
houden.
Misschien een goede start voor het nieuwe
school- en werkjaar. "Samen rond Jezus", "Op weg met
Jezus". Kunnen we dit tema niet af en toe naar voor brengen in ons
ochtend- of avondgebed, ook als gezin of echtpaar ? (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Pater Walter Corneillie hoopte (zoals Paulus
in Rom.1,8-12) "u enige geestelijke gave te kunnen meedelen tot
bevestiging van uw geloof, of eigenljk, om bij u en met u de vertroosting te
smaken van ons gemeenschappelijk geloof". Wij hebben van hem veel mogen
ontvangen. Hij gaf al direct toe dat hij is kunnen priester worden vanuit de
warmte van het gezin waarin hij is opgegroeid. Hij leidde ons binnen in de
deugd van de gastvrijheid, aan de hand van de ontmoeting tussen Abraham en de 3
mannen in het Boek Genesis, het boek van de broederschap (18,1-5) :
"1 Eens verscheen Jahwe aan Abraham bij
de eik van Mamre, toen Abraham op het heetst van de dag bij de ingang van zijn
tent zat. 2 Hij sloeg zijn ogen op en zag plotseling drie mannen voor zich
staan. Meteen liep hij van de ingang van zijn tent naar hen toe; hij boog diep
3 en zei: `Wees zo welwillend, heer, uw dienaar niet voorbij te gaan. 4 Ik zal
water laten halen; was uw voeten en rust hier onder de boom. 5 Nu u bij uw
dienaar bent zal ik brood voor u halen om u te sterken voor uw verdere reis.'
Zei zeiden: `Heel graag.'"
Uit de reactie van Abraham, als hij de 3
vreemdelingen ziet, konden we al veel leren
Het paraat zijn, nl. het rechtveren (meteen)
en een diepe buiging maken. Het is voor ons, ook als gezin een hele uitnodiging
om aandacht en respect te hebben voor het andere in de ander, voor al wat
vreemd aandoet of ons vreemd is. Wat betekent het dat wij christen zijn voor de
anderen : de vreemdelingen, de eenzame bejaarden, de mensen met een dossier ?
Hoe kunnen wij gastvrije broers en zussen zijn voor die mensen in een
verhakkelde wereld ? Pater Walter ontleedde dat respect aan de hand van
Abrahams reactie (vers 4 en 5).
1° Ja zou wat verfrissing kunnen bieden, wat
lafenis brengen in hun situatie. Het is aan mensen enige hoop bieden, een
zekere opvang, een eerste teken, dat je als mens niet totaal wordt afgestoten.
Kleine hulpmiddelen aanbieden, wat wegwijs maken in een vreemde kultuur of een
voor hen vreemde of erg onaangename situatie. Wat lafenis bieden. Een
Veronica-rol, een rol van de barmhartige samaritaan voor mensen die totaal
uitgeprocedeerd zijn op een of ander vlak, die ten einde zijn.
2° "Rust hier wat uit". Mensen tot
rust laten komen. Dit is heel iets anders dan je zieke buur helemaal uithoren.
Gewoon maar luisteren, laten vertellen, ook zaken die je liever niet zou horen,
of waarvan je zou willen dat ze anders waren. "Hoeder zijn, geen
rechter". Soms kan je ook wat troosten. Eigenlijk kunnen wij maar rust
geven aan een ander, omdat anderen ons ooit rust geboden hebben, omdat ouders
met ons gastvrij omgingen, naar ons luisterden, zonder voortdurend van alles en
nog wat aan te merken op wat we zegden. Een hele opgave voor een gezin. De
basic-trust (het basisvertrouwen zonder hetwelk een mens zich nooit echt thuis
voelt in het leven) wordt dŕŕr geboren waar ik ondervind dat mensen me
liefhebben.
Om een gekweld mens te helpen kunnen we ons
inspireren aan de barmhartige samaritaan, aan die 14 werkwoorden die er langs
zijn kant gebruikt worden door Jezus in die mooie parabel (bv. kwam bij hem, zag
hem, kreeg medelijden, trad op hem toe, goot olie en wijn op zijn wonden, tilde
hem op zijn eigen rijdier enz...); het gaat om een troostende aanwezigheid, die
mensen inspireert en aktief maakt in zulke situaties.
3° "Ik zal brood voor u halen om u te sterken
voor uw verdere reis". Het gaat erom dat we mensen kracht geven om in hun
verder leven verantwoordelijkheid op te nemen. Dit vraagt enorm veel geduld,
vooral met jonge mensen ook opdat ze stilaan een goede keuze zouden kunnen
maken. Ook in het gezin zelf komt er immers veel gastvrijheid om de hoek
kijken. Grote eerbied voor de ander leert de ander ook echte eerbied.
§2 Abraham richt dan een feestmaal aan voor
de 3 "vreemdelingen". Wij kunnen er een uitdrukking inzien van de
tafel van Gods vriendschap. Hoewel we niet evenveel sympatie hebben voor
iedereen, omwille van het verschil in leeftijd enz..., toch zijn we allen
genodigd aan de tafel van Gods vriendschap (dat is die open plaats op de ikoon
van de gastvrijheid). Jezus heeft mensen tot leven gebracht, ook de Kerk heeft
die zending, ook ik. Hoe ga ik en hoe gaan we met ons gezin dat
"gemeenschapsstichtend kalf" voorzetten ? Hoe aan geen uitsluiting
doen ? Ook al zijn we helemaal niet volmaakt, hoe gaan we stappen in de goede
richting zetten ? Aan mensen kunnen tonen door onze manier van leven en met hen
omgaan "er is een stoel voor u voorzien aan de tafel van Gods
vriendschap". We mogen een eigen-aardige steun zijn voor hen. En we mogen
er altijd aan denken : "Die we dienen zijn onze Heer en Meester",
gewoon omdat het de geringsten van Zijn broeders zijn. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Jongeren hebben geen ruggegraat meer, zei me
eens een abt, ze hebben het zo moeilijk om zich "blijvend" in te zetten.
Waarschijnlijk had die vader abt een slechte dag of had hij juist problemen met
ergens een jonge monnik-in-opleiding. Toch lijkt er iets van aan te zijn dat
jongeren er langer over doen om zich in een blijvende relatie of voor een
blijvende taak te engageren. Ze aarzelen. Terwijl ze zich vaak wel hals over
kop in allerlei vluchtige relaties en oppervlakkige ervaringen storten. Ze
willen het allemaal wel eens meemaken, allerlei ervaringen opdoen... Misschien
hebben ze een vermoeden dat de verbintenis tegenover je man of je vrouw - en
weldra tegenover je kinderen - een band vormen die wel eens beslag zou kunnen
leggen op heel je wezen. En eigenlijk - al is het hier wel wat eenvoudig
uitgedrukt - is dat niet zo mis gezien.
Huwen betekent een belofte : je kan op mij
rekenen. Maar "je kan op mij rekenen" betekent dan niet enkel
"ik zal dit en dat voor je doen". Het is veel meer dan dat. "Ik
ben er voor jou, niet om dit of dat te doen, ik wil er met heel mijn persoon
zijn voor jou..." Dit is geen verbintenis die je zo maar lichtvaardig
doet, en in ieder geval is het een verbintenis waarvan je de diepte en de
omvang pas stilaan duidelijker gaat zien. Deze vriendschapsliefde, zoals pater
M.-D. Philippe de huwelijksliefde omschrijft, raakt inderdaad het diepste van
ons wezen. "Ze overstijgt de gewone en passionele sexuele verhouding en
het bundelen van hoedanigheden voor bepaalde menselijke activiteiten, hoe
belangrijk deze ook zijn. Het gaat om een persoonlijke beslissing en de wil om
lief te hebben, wederzijds. Het is goed dat in de huwelijksformules
tegenwoordig staat dat die wil om elkaar lief te hebben er is ongeacht rijkdom
of armoede, ziekte of gezondheid, de goede of de kwade dagen... De persoon met
wie je trouwde verandert immers. En jijzelf ook. De vriendschapsliefde van het
huwelijk zal dan ook in groeiende mate verder gaan dan alleen het uiterlijke en
bepaalde eigenschappen van de ander... Stilaan gaat men de ander liefhebben
omwille van zijn persoon. Het is die persoon die God aan jou heeft toevertrouwd,
op een heel specifieke manier. En hoewel men samen met de ander ook een bepaald
doel wil nastreven, eigenlijk is die vriendschappelijke liefde een doel op
zichzelf. Men wil de ander liefhebben... meer dan men van zichzelf houdt. Het
eigenaardige van de liefde is dat men aanvoelt dat men steeds méér kan
liefhebben. Als liefde enkel op sentiment, passie en gevoeligheid zou gebaseerd
zijn, zou liefde wel eens kunnen verflauwen, verdwijnen en zelf omslaan in
afkeer. Die vriendschapsliefde omvat een kennis van de ander, maar het is geen
kille kennis die ons na enige tijd ook (en vooral ?) de fouten van de ander
toont en hem daarom minder beminnenswaard maakt in onze ogen. Als we de ander
liefhebben voor hemzelf, voor haarzelf, op dat ogenblik voelen we ook aan dat
we een "mens" liefhebben, dat wil zeggen : een kwetsbaar, een
gekwetst, een beperkt wezen, dat mijn liefde nodig heeft om ondanks zijn
beperktheden en fouten toch gelukkig te mogen zijn. En daar wil ik me voor
inzetten. Natuurlijk kan ik dit niet zonder trouw (= zonder echte, blijvende
inzet). De verbintenis die ik aanga heeft maar zin als ik vrijwillig kies voor
die vriendschapsliefde en voldoende geestelijke liefde heb om de beperktheid
van de ander te aanvaarden en hem/haar toch gaarne te zien. Dit is ook in jouw
persoon een realisatie van het Bijbelwoord : dat de mens gemaakt is naar het
beeld van God, op Hem gelijkend. "Uit Liefde geboren, tot liefde
geroepen".
Wanneer de huwelijksliefde dan ook
vruchtbaar wordt in kinderen krijgt de inzet van man en vrouw nog een dimensie
bij. Maar ook hier komt de relatie tot God om de hoek kijken. Hij vraagt de
medewerking van vader en moeder in de verantwoordelijkheid voor dat prille
leven : het te respecteren en lief te hebben. De wederzijdse vriendschapsliefde
van man en vrouw, moet nu de beschermer worden van dat prille leven (zelfs nog
ongeboren). "De vader moet de moeder helpen om haar diepe en grote
verantwoordelijkheid van moeder perfect te beleven". Dat kind is immers
ook geroepen om een persoon te worden, geroepen tot liefde, om te beminnen en
bemind te worden. De vriendschapsliefde van de gehuwden zal hen helpen om hun
kind trouw te blijven (geduldige en godgelijkende trouw) ook "in armoede
en rijkdom, in ziekte en gezondheid, in goede en kwade dagen". De meesten
van ons kijken dankbaar terug op de ouderliefde waarmee zij omgeven werden. Wij
mogen ons spiegelen aan die liefde. Bovenal willen wij opkijken naar Gods
liefde : steunen op de blijvende kracht van het sacrament van het huwelijk, op
de inspiratie en vernieuwde energie die we opdoen in de Eucharistieviering
(waar we Jezus' liefde tot het uiterste vieren en binnentreden) en in ons
dagelijks persoonlijk gebed. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Onlangs hadden we met de
Maria-Kefasgemeenschap een drietal studiedagen rond Relatie en Sexualiteit. Met
die menselijke realieiten worden we immers vaak geconfronteerd wanneer we
willen evangeliseren (= goed en bevrijdend nieuws brengen) naar jongeren en
gezinnen. We werden begeleid door iemand van de gemeenschap "Mčre de
Miséricorde" (Moeder van Barmhartigheid); men heeft daar heel wat
ondervinding met begeleiding en opvang van jongeren die op de dool zijn,
ontworteld en die vooral in hun identiteit als jongen of meisje gekwetst zijn
of aan de grond zitten door pijnlijke ervaringen in het gezin of in hun
relatie(s). Het is een breed werkterrein in onze moderne wereld en we waren
blij heel zinvolle zaken te mogen vernemen vanuit jarenlange praktijk.
Deze studiedagen vielen ongeveer samen met
de nationale vrouwendag. Ook daar werden ongetwijfeld heel zinvolle dingen
verteld. Naast enkele andere. En zoals onze media de zaken opnieuw hebben
weergegeven, ook in programma's die in de rand van dat gebeuren werden
gebracht, kreeg het gezin en het huwelijk het opnieuw degelijk te verduren.
Homofile relaties, lesbische "huwelijken", éénoudergezin als keuze,
ongehuwd samenwonen... kregen zeer veel aandacht en het optreden van een aantal
lesbische vrouwen kreeg in heel wat kranten ook een foto... Op die studiedagen
citeerde men ons veel concrete getuigenissen van jongeren die ons leerden wat
een hoop miserie zij te verwerken hebben gekregen vanuit verkeerde informatie,
vanuit een valse voorstelling van zaken rond abortus, rond identiteit van man
en vrouw, rond "vrijë" liefde (waar blijft daar eigenlijk de liefde
?), rond gezin en persoonlijkheidsontplooiing...
Ik dacht : de media spannen zich in om het
huwelijk en het gezin te ondermijnen, het bijna als het zwakke broertje voor te
stellen naast een hoop andere mogelijke relatievormen en permissiviteit rond
sexualiteit, terwijl die jonge mensen getuigden : "Waarom hebben we nu pas
iets degelijks kunnen horen rond de waarde van het huwelijk, rond de echte
identiteit en roeping van de vrouw, van de man; waarom horen we nu pas de waarheid
rond abortus, voorhuwelijksbetrekkingen en vrijë liefde met hun gevolgen voor
de relatie en de persoon, waarom hebben ze ons nooit op een mooie en zinvolle
manier gesproken over sexualiteit, liefde en huwelijk ?" Welke geest van
zelfvernietiging bezielt eigenlijk onze samenleving, dat ze op zo'n idiote
manier onwaarden voor waarden tracht af te geven, en dat ze zich zo inspant om
het huwelijk als waarde te verwaarlozen of in het verdomhoekje te drummen in
plaats van het te ondersteunen in zijn moeilijke maar toch zo zinvolle
opdracht.
Hiermee willen we zeker geen ongehuwden
kwetsen of mensen wiens huwelijk is spaak gelopen. Het is zeker ook geen
pleidooi om het mensen moeilijk te maken die het door hun anders-zijn of door
allerlei omstandigheden en ervaringen al moeilijk genoeg hebben. Wat ik bedoel
te zeggen is dat het geen oplossing is omwille van noodsituaties de normale weg
af te doen als een mogelijkheid naast vele andere. Dit is niet eerlijk meer,
dit is onbewuste of beredeneerde volksverlakkerij en samenlevingsafbraak.
Ik herlas onlangs een stout stukje van
Pierre-Patrick Kaltenbach waarin hij doodgemoedereerd poneert dat volgens
sommigen het huwelijk de liefde doodt, dat het tegen de authenticiteit is, want
"we trouwen niet voor de maatschappij of voor onze ouders". Dat is
nogal wiedes, maar zegt hij : het huwelijk is vooral ook een kwestie van recht
, en "recht" is er speciaal om de zwakken te beschermen, zoals de
vrouw, het kind, de vader van wie men zijn kinderen afpakt, degene die het
meeste liefheeft. Het is waar dat het huwelijk nogal eens verdedigd wordt door
conservatieve regimes, maar het is vooral een "kenmerk van totalitaire
regimes om man en vrouw en ouders en kinderen van elkaar te scheiden. Dan
krijgt u Hitler, Stalin en Pol Pot. Dus het gezin als weerstand tegen de
agressies van het totalitarisme." Is het gezin ook niet een uitgelezen
plaats om liefde te beleven, liefde vruchtbaar te maken en liefde door te
geven.
Maar dit gebeurt niet automatisch. Huwelijk
en gezin blijven een opgave ! In plaats van mensen te veroordelen zullen we dan
ook als gezin onze roeping en zending echt waar moeten maken. Het citaat van
Krischner (de filosoof van Solidarnosc) trof me : "ieder van ons en ieder
kind kan van het gelaat van zijn ouders aflezen wat recht en vrijheid is. Als
deze dŕŕr niet te zien zijn, dan zijn ze nergens te vinden". Kaltenbach
geeft ook nog dit nadenkertje dat tevens een serieuze opgave inhoudt (waarover
we het op onze volgende gezinsdag uitgebreider zullen hebben) : "Wat
betekent het een 'gelukkig' gezin te zijn ? Het is niet het gezin dat zegt 'Wij
zijn gelukkig', maar wel het gezin waar een vreemde zich onmiddellijk thuis
voelt. Dat is waar voor het gezin en ... dat is ook waar voor een volk".
(bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Phil Bosmans zei ooit in een toespraak uit
1988 : "Na vijfentwintig jaar ervaring met ontspoorde mensen durf ik
getuigen dat een mens maar heel moeilijk tot menselijke ontplooiing komt als
dat niet kan gebeuren in de veilige geborgenheid van een gezin en een warm
nest..". En wat verder besluit hij : "Het gezin is een uitnodiging
van God die in de liefde van twee mensen een nieuwe mens geboren laat worden,
om in warme geborgenheid een veilige thuis te vinden op aarde. Ik wens alle
kinderen welkom op onze kleine planeet. Ik wens hen geen rijkdom. Ik wens hen
alleen maar liefde toe, een echte goede vader en moeder. Een moeder die zingt
en een vader die fluiten kan, dan hebben ze alles wat nodig is om gelukkige
mensen te worden."
Er zijn tegenwoordig redenen te over om niet
te zingen en te fluiten. Maar... er is ook nog reden te over om het wel te
doen. Als gelovig mens bijvoorbeeld heb je altijd nog die diepe zekerheid dat
er Iemand achter jou staat, die je steunt en bemoedigt, die in jou blijft
geloven en die blij en dankbaar is met je inzet. Die "Iemand" geeft
je trouwens ook nog heel wat andere redenen om te blijven geloven in ... de
diepe zin van je inzet als ouders, als vader of moeder.
Gewoon al het weten dat je een onvervangbare
plaats vervuld in de begeleiding van je kinderen, een plaats die geen
kinderkribbe of onthaalmoeder kan innemen, al kunnen die wel een aanvullende
rol vervullen. Vader en moeder blijven de eerste thuis van het kind. Pater Phil
Bosmans zegt vrij sterk dat geen leraar of lerares of welke betaalde kracht ook
kan vervangen wat de ouders aanleren door voor te leven , door te zijn. Hij
vindt het onverantwoord dat men het gezin zo in de kou laat staan, o.m. dat
opvoedingswerk thuis. Daar zitten mensen die heel sterk gemotiveerd zijn, die
de wereld echt willen helpen redden, maar ze krijgen zo weinig aandacht, zo
weinig steun van hogerhand, dat het vaak ontmoedigend is om vol te houden. In
zijn profetische taal, waarmee hij zoveel gezaghebbende mensen en structuren
tegen de schenen heeft gestampt zegt hij dan : "Bouw maar voort, mensen,
building naast building, super de luxe, met alle komfort. Bouw maar voor met de
best georganiseerde gezondheidszorg, met alle sociale voorzieningen van wieg
tot het graf. Bouw bruggen en autobanen. Trek duizend draden en steek duizend
buizen langs straten en wegen om mensen met mensen te verbinden. Bouw maar
voort, mensen, de stad is leeg, de stad is dood en de mens, duizendmaa met
mensen verbonden, sterft van de kou als er geen menselijke warmte is, als er geen
gezinnen meer zijn met wat vuur in de haard waar men welkom is en waar men
thuis kan komen en vriendschap vinden".
Nog altijd door zijn velen ermee bezig om
het gezin te ondermijnen, het laatste conservatief bolwerk (naast de Kerk). Een
aantal nuttige idioten doen mee aan dat ondermijningswerk door een ouderlijk
gezag, door ouderlijke begeleiding af te doen al "uit de tijd", of
door mee te juichen om de huidige jongerenkultuur, opgezet door ontwortelden of
door volwassenen die enkel op geldbejag uit zijn. Die jongerenkultuur, waarin
het beste van de jongere gedood wordt, wordt voor een heel deel gemaakt door
machten en invloeden die de ondergang van de jongere op het oog hebben, gewoon
omdat ze hem verslaafd maken om hem/haar volledig uit te persen. Je kan
natuurlijk frontaal in de aanval gaan en sommigen worden daar wellicht toe
geroepen. Toch zal de echt afdoende verdedigingslinie gevormd worden door
gezinnen waarin de echte christelijke waarden beleefd worden op een wijze die
aantrekt, op een vreugdevolle manier, ondanks de problemen van de dag en de
verschillende situaties.
De basis van zo'n christelijk
opvoedingsproject (cfr. o.m. de audiocassette van een van onze gezinsdagen :
"De Christelijke waarden : een kans voor het gezin") - waarover we
het ondermeer hadden op blijft nog altijd het christelijk huwelijk en gezin
waaraan men blijft werken en verder bouwen. Ondermeer daarom handelde een van
onze gezinsdagen over "Het gezin : een voortdurende keuze". (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Deze publikatie 'SAMEN OP WEG ' is
natuurlijk een 'brief aan de gezinnen', maar we wilden even refereren naar de
'Brief aan de Gezinnen' van paus Johannes-Paulus II die hij schreef op 2
februari 1994. We willen die Brief van de paus onder de vorm van een aantal
citaten even terug opdiepen.
Het 'Jaar van het Gezin' startte voor de
Kerkgemeenschap op het Feest van de heilige Familie (zondag 26 december 1993);
de Kerk sloot zich daarmee aan bij het Internationaal Jaar van het Gezin van de
Verenigde Naties. Op die dag werd het Gezinsjaar door de pauselijke Nuntius
officieel geopend in Nazaret, als verwijzing naar het heilig Gezin. 'Het is
belangrijk opnieuw de vele tekenen te ontdekken van de liefde en de zorg van de
kerk voor het gezin, een liefde en zorg die vanaf het eerste begin van het
christendom tot uiting kwamen, toen de betekenisvolle term 'huiskerk' werd
toegepast op het gezin'. 'In deze brief wil ik niet tot de gezinnen 'in het
algemeen' spreken, maar tot ieder gezin afzonderlijk'.
De paus verwijst dan naar het sterke woord
van Jezus : 'Waar twee of drie verzameld zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun
midden' (Mt.18,20). Het is zijn wens dat door het gebed Christus in iedere
mensenfamilie aanwezig zou blijven en zo in de grote familie van de volkeren. 'Het
gebed moet het overheersende element worden van het Jaar van het Gezin in de
Kerk : gebed door het gezin, gebed voor het gezin en gebed met het gezin'...
'Het gebed doet de kracht en de geestelijke
eenheid van het gezin groeien waarbij het het gezin helpt om deel te hebben aan
Gods eigen 'kracht'. In de plechtige huwelijkszegen tijdens de
huwelijksviering, roept de celebrant de Heer aan met deze woorden : 'Stort over
hen de genade van de heilige Geest uit, opdat zij door uw liefde die in hun
harten is uitgestort, trouw zullen blijven aan het huwelijksverbond'. Dit
'bezoek' van de Heilige Geest doet de innerlijke kracht van de gezinnen
toenemen evenals het vermogen om ze in liefde en waarheid samen te houden.'
Wij moeten bidden dat Jezus waarachtig in de
gezinnen aanwezig zou zijn, de Verlosser, die 'ons heeft liefgehad tot het
einde toe'. Die liefde kan alles overwinnen, alles wat geen liefde is. Daarom
is het de wens van de paus dat het gebed van de Kerk en het gebed van de
gezinnen als 'huiskerken' voortdurend zou opwellen in dit Jaar van het Gezin,
een gebed vol hoop en vertrouwen.
Uit de 10 geboden van vroeger herinneren wij
ons misschien nog wel het 'Vader, moeder zult gij eren'; de paus spreekt over wederzijdse
eer : 'Het gebed 'Eer uw vader en moeder', zegt ouders indirect : Eer uw
zonen en dochters. Zij verdienen dit omdat ze leven, omdat ze zijn wie ze zijn,
en dit geldt vanaf het moment van hun conceptie...'
In hoofdstuk 15 schrijft de paus : 'Er zijn
... mensen die denken dat men van niemand liefde kan eisen of dat het niet kan
worden opgelegd : liefde zou een vrijë keuze moeten zijn waar menen wel of niet
voor kiezen.
Er zit hier enige waarheid in. En toch is er
altijd het feit dat Jezus Christus ons het gebod heeft nagelaten van de liefde,
net zoals God op de berg Sinaď opdroeg : 'Eer uw vader en uw moeder'. Liefde is
dan geen utopie; ze is de mensheid gegeven als een taak die uitgedragen moet
worden met de hulp van de goddelijke genade. Ze is toevertrouwd aan man en
vrouw, in het sacrament van het huwelijk, als het basisprincipe van hun
'plicht', en ze wordt het fundament van hun wederzijdse verantwoordelijkheid,
eerst als echtgenoten, dan als vader en moeder.'
In de viering van het sacrament (van het
huwelijk) geven en ontvangen de echtgenoten elkaar, terwijl ze zich bereid
verklaren om kinderen te onthalen en hen op te voeden. Hierop draait de
menselijke beschaving, die op geen andere wijze gedefinieerd kan worden dan als
een 'beschaving van de liefde'.(...) Ja, de beschaving van de liefde is mogelijk;
het is geen utopie. Maar ze is alleen mogelijk door een permanente en
duidelijke verwijzing naar 'de Vader naar wie alle vaderschap (en moederschap)
op aarde genoemd wordt' (vgl. Efesiërs 3,14-15), van wie elk menselijk gezin
komt.' (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Ik heb er zo mijn twijfels over of God op de
zevende dag echt moest rusten "omdat Hij moe was". Ik verdenk Hem
ervan dat Hij helemaal niet moe was. Ik zie Hem meer als iemand die iets ineen
geknutseld heeft of iets gepresteerd heeft, en die dan zich eens gemakkelijk
zet, of tevreden een cigaartje aansteekt, om wat in bewondering naar het
gepresteerde te kijken. "En God zag dat het goed was". "En God
zag dat wat Hij gemaakt had zeer goed was". Maar ik begrijp best dat als je
de titel boven dit stukje leest, dat velen de bedenking zullen maken : rusten,
daar heb ik geen tijd voor, dŕt is er bij ons niet bij.
In het verleden -altans in het Westen- was
het probleem, dat wegens de grote armoede, veel mensen het zich niet konden
permitteren veel te rusten. Toch werd in die tijd het bijbels en kerkelijk
voorschrift over het heiligen van de zondag, vaak ook opgevat en in praktijk
gebracht door niet te werken. Het probleem bij ons is dat wij maar presteren,
presteren; het moet, want anders ben je niet mee, je blijft achter op de
anderen, je mist de trein van de welvaart, van het nieuwste model (van auto,
TV, Video, computer, haarsnit en eigenlijk van alles wat er zoal geproduceerd
wordt), je gaat je een hoop zaken niet kunnen veroorloven, als je er niet alles
uitperst (uit jezelf, uit je tijd, uit je werkkracht, uit je gezinsleden...).
O, ik weet het, wij hebben tal van
reaktiemodellen gereed om te zeggen dat een mens niet gemaakt is om z'n tijd te
verbeuzelen, de Heer heeft ons niet op aarde geplaatst om onze tijd te verdoen
in zalig nietsdoen, Hij heeft ons verantwoordelijk gemaakt voor deze wereld,
voor ons gezin, voor mensen-in-nood, voor zieken... Je begrijpt dat de rust die
wij bedoelen nog iets anders is. We hebben het erover dat we soms toch een halt
moeten toeroepen tot ons bijna automatisch bezigzijn, ons gefixeerd zijn op het
bezigzijn.
De rust die wij bedoelen ligt in de lijn van
wat God deed : eens eventjes afstand nemen, eventjes zien : "waarmee ben
ik eigenlijk bezig, werk ik wat in de goede richting, vergeet ik geen
belangrijke zaken?" En het is best mogelijk dat we (natuurlijk vanuit ons
beperkt beoordelingsstandpunt) zoals God kunnen zeggen : "het is goed, het
is zeer goed." Het is ook mogelijk dat we moeten vaststellen : ik werk
fantastisch voor mijn gezin, en toch heb ik de indruk dat ik iets oversla.
Misschien maak ik gewoon te weinig tijd voor de kinderen, voor mijn man, mijn
vrouw; er is geen tijd om eens rustig samen wat te praten, voor een
gezelschapsspel...
Misschien (tenslotte ben ik God niet) heb ik
ook wel wat rust nodig om psychisch wat opgeladen te raken, want de snelheid,
de haast, de opwinding van onze tijd, het moeten presteren ten koste van alles,
vreten ook wel eens aan ons psychisch weerstandsvermogen; het maakt ons prikkelbaar,
hypergevoelig en soms onverdraagzaam.
Moet ik het ook eens niet stil kunnen maken
om te luisteren naar de zin van het bestaan, naar de stem van God in mij.
Als Frankl het heeft over de
"zondagszenuwen", dan gaat het in feite over mensen die angst hebben
van vrijë tijd. Vrijë tijd is echter niet hetzelfde als "verloren
tijd", het is oog krijgen voor wat te weinig aandacht kreeg door het
"te druk" bezigzijn. Dr. Myriam Puig (in het verslagboek van het 11de
Internationaal Congres van het Gezin, blz.250-251) schrijft hierover : "Er
moeten aktiviteiten zijn die rust, ontspanning, tevredenheid en plezier in de
persoon bevorderen, om zijn persoonljkheid te helpen ontwikkelen, zijn
onwetendheid te verminderen, zijn kreatieve vaardigheid en zijn sociale relaties
aan te wakkeren".
Natuurlijk kan je die vrije tijd (bv.
weekend) dan weer zo gaan vullen dat je 's maandags geen mens meer bent, ofwel
die vrije tijd als saai en vervelend ervaren. Dit toont dat het goed besteden
van de vrije tijd misschien moet geleerd worden. Wellicht moet dit ook aan de
kinderen aangeleerd worden, zodat "vrije" tijd geen verloren tijd is
of ervaren wordt als zinledige tijd. Tijd voor gezamelijk spel, voor samen
bidden (op aangepaste wijze), voor gezamelijke uitstap, voor gezamelijke inzet
(zonder prestatiedruk) brengen ons tot onszelf en zullen ons toerusten om er te
zijn voor anderen.
Volgens dr. Puig is het van belang dat
ouders hun kinderen wat vergezellen in de gelegenheden opdat ze hun eigenwaarde
ontdekken thuis, niet in de verveling, maar in het gewaardeerd worden in hun
eigenheid, hun reakties, hun onverwachte antwoorden of vragen. Ouders die
daarvoor de tijd kunnen en willen maken zullen in grote mate meegeholpen hebben
aan de totaal-menselijke ontwikkeling van hun kinderen.
"Op de zevende dag bracht God het werk
dat Hij verricht had tot voltooiing. Hij rustte op de zevende dag van al het
werk dat Hij verricht had. God zegende de zevende dag en maakte hem heilig,
want op die dag rustte God van al het werk dat Hij scheppend tot stand had
gebracht." (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Begin van een artikelenreeks in een van onze
vlaamse tijdschriften : "De tijd dat overspel vooral een mannenzaak was,
is goed voorbij. Bij de jongste generatie zijn zeven vrouwen op tien ontrouw
binnen de eerste vijf jaar van hun huwelijk". Dat staat in grote letters
bij het begin van het artikel, dat trouwens als titel heeft : "Liefde en
Ontrouw". Sensatie, denk je dan onmiddelijk. En dat blijkt het ook wel
voor een deel te zijn. Toch moeten we de ogen niet sluiten voor een heel deel
ontrouw, overspel, echtscheiding waarover je hoort en waarvan je verneemt dat
het inderdaad een kanker is die onze samenleving aanvreet. En het is toch maar
een kleine troost als in dat artikel gesteld wordt : "Gelovige mensen zijn
trouwer dan niet-gelovigen. Als er toch geen leven is na de dood, waarom zou je
er dan niet uithalen wat er in zit ?"
Wij willen niet pessimistischer doen dan
nodig is, maar anderzijds is het niet goed de ogen te sluiten voor zaken die
fout lopen in onze samenleving; als je doet of je neus bloedt, ga je er ook
niet goed aan verhelpen of naar 'aangepaste medicatie' zoeken.
Velen van ons kennen nog wel Jezus' woord
over het huwelijk : "Wat God verbonden heeft, zal de mens niet scheiden".
We laten het aan de kultuurfilosofen om de relatie tussen huwelijk - liefde -
trouw uit te diepen en er allerlei teorietjes rond op te bouwen. Wij willen dat
woord van Jezus gewoon ernstig opnemen : de uitnodiging tot trouw in het
huwelijk. Wij willen dat woord niet gebruiken om mensen mee om de oren te
slaan, maar het zelf binnentreden, het leren verstaan, het licht ervan
aanvaarden, de kracht ervan over ons laten komen door dat woord niet enkel te
horen maar het ook (van harte) te onderhouden.
Jezus' woord over de trouw, wat betekent dat
voor mij persoonlijk als gehuwde ? Trouw heeft veel te maken met liefde; die is
van langere adem dan emotie. Die zoekt bewuster naar kleine en grote attenties
voor de geliefde. Ze respekteert bovenmate de ander in zijn persoon-zijn; en
als kristen betekent dit ook dat je de ander respekteert en opbouwt als kind
van God, iemand die God jou heeft toevertrouwd om er lief tegen te zijn en
samen gelukkig te zijn. Trouw betekent dat je vanuit je oorspronkelijke
beslissing om de ander lief te hebben, beslissing die zich voortdurend moet
herhalen en zich moet verdiepen, de ander liefhebt en dient, met de liefde
waarmee Jezus zijn Kerk liefheeft en zich voor haar gegeven heeft Jezus. Trouw
betekent ook dat ik rekening hou met de menselijke gebrokenheid in mezelf, in
de ander en in de menselijke wereld. Er is de verleiding vanuit die wereld, er
zijn de moderne opvattingen over 'goedkope' liefde die geen trouw meer kent,
geen inspanning om trouw te zijn, geen inspanning tot verzoening... Er is de
verleiding om in de smaak te vallen bij anderen dan je eigen partner... In mijn
gedachten, in mijn manier van omgaan met anderen, zal ik mij laten leiden
doorhet geheel van mijn levensroeping en die van de ander. En wat doe ik om
mijn vrouw of man te helpen in die roeping tot trouw ? Als ik me niet inspan om
humeurigheid te bestrijden in mezelf, als ik niet bidt om vreugde, om wijsheid,
om trouw, om kracht tot vergevingsgezindheid, om de eerste stap naar verzoening
te kunnen zetten, als ik de last van het gezin alleen op de rug van de ander
laat wegen, als ik niet zoek om mezelf op menselijk vlak te verbeteren en naar
evenwicht streef... dan maak ik het in feite moeilijk voor mijn man of vrouw om
trouw te zijn. Tenslotte dragen we samen die opdracht tot wederzijdse trouw.
Hoe helpen we elkaar tot groei in wederzijdse liefde ? Doen we ook samen beroep
op Hem die er het geheim van heeft ?
Het is ook van belang deze
"waarde" van de trouw bij te brengen aan kinderen, vooral ook
kinderen in de lagere school-leeftijd. Je voor iets kunnen inzetten en er trouw
aan blijven; weten dat 'ja' 'ja' betekent en 'nee' 'nee'. Zelf dus ook niet
voortdurend veranderen zonder dat er ernstige redenen voor zijn, enkel maar
omdat 'de goesting' over is of omdat men 'goesting' krijgt in iets anders...
(bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Op vraag van velen vind je ons
"zondagsliedje" elders in dit nummer afgedrukt , maar op deze plaats
willen we -zoals beloofd- wat echo's brengen van de deelgroepen op de vorige
Gezinsdag. Men heeft jullie verslag zorgvuldig bewaard. Probeer jullie even
opnieuw in te leven in die tema-dag rond de zondag. Een goede gelegenheid om er
misschien opnieuw werk van de maken of je verder te laten inspireren. Hier gaan
we :
Zo gebeurt het bij ons op zondagmorgen :
- We zingen een liedje bij een ikoon
- De kleintjes kruipen bij de ouders in bed
- Vader gaat broodjes halen of
koeffiekoeken; we drinken chokomelk
- We blijven langer slamen; we nemen veel
tijd voorhet ontbijt
- Wij beginnen de zondag op zaterdagavond
door er nog eens op uit te trekken
- We doen samen een morgegebed
- We staan iets vroeger op om langer te
kunnen ontbijten en daarna samen naar de Eucharistie te gaan
- We musiceren samen wat in de voormiddag
- We doen alles veel langzamer
- We bereiden op zaterdagavond de zondag
voor en zorgen ervoor dat er op zondag geen boodschappen meer moeten gedaan
worden.
- We gaan samen met de kinderen naar de
Eucharistie10 min. te vroeg om in de kerk wat tot rust te komen.
En zo verloop onze zondag verder...
- Aperitief. We nodigen iemand onverwachts
uit om aperitief te drinken
- Maaltijd bij de grootouders; geen drukte;
we doen een inspanning om het echt rustigaan te doen. Wel zitten we op zondag
met meer mensen aan tafel, vrienden of familie
- Op zondag kookt papa (blijkbaar een
verborgen talent NVDR); zijn soep is lekkerder (Zie je wel).
- Kaarsjes aan tafel; mooi versierd;
kinderen mogen kreatief zijn. Glaasje wijn.
- Tafelmomenten op zondag zijn zeer belangrijk
voor kotstudenten. Middagmaal zeer belangrijk voor een open gesprek in het
gezin, vooral met grote kinderen.
- Familieraad na het middagmaal.
- Spelen met de kleine kinderen
- Trager tempo, bewust niet meedoen aan het
winkelen op zondag
- Op radio programma uitzoenen waar we rust
bij vinden, of waar we samen kunnen over nadenken.
- Fietstocht met de kinderen, of wandeltocht
- Boswandeling maken, en dichter bij elkaar
leven; luisterbereid zijn en praten met elkaar
- Bewust kiezen om samen iets te doen met
heel het gezin.
- Naar de abdijvespers gaan
- Geen huiswerk voor de kinderen en het
rollenpatroon omkeren
- Eenzamen bezoeken of een eenzame
uitnodigen
- Op bezoek gaan bij mensen die ons door de
Geest in ons gebed zijn ingegeven
- Aandacht voor de kinderen en kleinkinderen
- Familiebezoek; een eenzame tante bezoeken;
iemand bezoeken die het moeilijk heeft
- Zondag aan God wijden; tijd nemen voor wat
stil gebed en geestelijke lektuur
's Avonds de heer danken voor de mooie dag.
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Na de feesten van eindejaar en nieuwjaar
zitten we terug in het roulement van de gewone dagen, vaak ook wel eens
miezerige dagen. Sommige mensen zijn daar gevoelig aan en iedereen heeft wel
eens een minder goede dag. Die zijn er trouwens ook in het gezin. Dagen dat het
allemaal wat kost om vriendelijk te zijn, om dienstbaar te zijn, om je in te
zetten voor de opvoedingstaak... met telkens nieuwe bezieling. En dan zijn er
ook de beproevingen...
Onlangs kwam in de liturgie de lezing uit de
Hebreeënbrief (6:10-20). Vers 19 en 20 luidden als volgt : "De hoop is het
veilige en vaste anker van onze ziel. Zij dringt door binnen het heiligdom,
waar Jezus voor ons als voorloper is binnengegaan, nu Hij voor eeuwig
hogepriester is geworden...".
Als we onze dag beginnen denken we misschien
(als we daartoe al bekwaam zijn wegens onze wakkerheidstoestand of wegens de
snelheid waarmee we ons moeten trachten te redden) aan de taken die ons te
wachten staan. Als we optimisten zijn zullen we misschien denken aan het meer
prettige, zijn we wat pessimistisch van aard, dan zien we wellicht met een
donkere bril het minder aangename dat we te doen zullen hebben, de minder
gezellige omgeving waar we heen moeten, de problemen die zich thuis stellen ...
en dat weegt dan wel op ons dagbegin. Het is goed te zoeken naar het positieve
in het leven, de kleine vreugden, de kleine lichtpunten en niet overal even
zwaar aan te tillen.
Maar als christen worden we uitgenodigd om
te leven vanuit een diepere bron, nl. de zekerheid van Gods liefde, de zekerheid
dat we in Jezus door God aanvaard zijn, met onze kleinheid en onze beperktheid,
zelfs met onze zwakheid; de zekerheid dat ons lijden en onze dagelijkse inzet
om er iets van te maken Hem niet koud laten. Als we begrepen hebben, diep in
ons hart, hoe we met Jezus (die zich helemaal solidair heeft opgesteld met ons)
zijn doorgedrongen tot het hart van de Vader, kan vanuit dat bewustzijn een
nieuw impuls uitgaan dat heel ons leven met een vernieuwend koloriet inkleurt.
We gaan dan weten dat kleine vreugden (een
originele zet van onze jongste, een betere inzet van onze tiener, een lieve
verloofde voor onze oudste, een kleine opslag op het werk, een woord van
bevestiging vanwege onze partner...) even zoveel knipoogjes zijn vanwege God.
Maar we gaan ook de pijnlijke momenten, de sleur van elke dag, de inspanning
die we moeten opbrengen... niet zien als puur verloren of als iets waar we
alleen aan gaan zitten sleuren... We gaan ook dat (in onze opvatting) negatieve
naar het hart van God brengen, we gaan Jezus' Naam daarover aanroepen.
"De hoop is het veilige en vaste anker
van onze ziel". Dit betekent dus helemaal niet dat we ons niet gaan
inspannen om te zoeken naar het mooie en deugddoende, of dat we niet gaan
vechten tegen het treurige of er niet gaan trachten aan te verhelpen. Het
betekent gewoon dat we onze hoop dieper gaan begronden dan in louter
menselijke, en soms wat goedkope redenen tot hoop. "Daarom is Hij ook in
staat om hen die door zijn tussenkomst God naderen voor altijd te redden, daar
Hij altijd leeft om voor hen te pleiten" (Hebr.7,25). Een andere manier om
de dag aan te vatten. Eens proberen ! (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
We zijn het najaar ingedoken. Het leven gaat
zijn gang, maar als kristenen worden we op elk ogenblik opgeroepen bedachtzaam te
zijn en te leven vanuit het verlangen van God. Dit is geen dwangbuis. Het is
integendeel als een persoonlijke aanspraak tot ons hart, ons uitnodigend om
vanuit een diepte te leven. We worden aangesproken door de sterke aanklachten
naar de Kerk toe vanwege sommige priesters; met de pijn om het beperkte van de
Kerk willen we naar de Heer gaan. Wij bidden ook voor die gekwetste mensen, en
voor de Kerk, die wij allen zijn, dat we niet alleen "menselijk"
zouden zijn en "menselijk" zouden reageren, enkel zouden leven vanuit
ons "gevoelen", maar dat we ook echt zouden luisteren naar Gods
verlangen. We willen ons ook laten aanspreken door de nood in eigen land, van
marginalen, de problemen die zich in onze samenleving stellen : de
waarde-leegheid (waarvan vooral de jongeren slachtoffer zijn; het druggebruik,
aidsprobleem, oppervlakkigheid en agressiviteit, weekenddoden zijn daarvan de
verschrikkelijke getuigen). We worden in de Adventsaktie
"Welzijnszorg" opgeroepen om onze ogen niet te sluiten; wellicht
mogen we de maatschappelijke problematiek van de marginaliteit, de vierde
wereld, het probleem van de talrijke migranten... ook in ons gezin betrekken en
zoeken naar Gods idee daarrond.
Is de Adventstijd niet d‚ geschikte tijd om ook
onze Godsrelatie weer eens onder ogen te brengen. Zijn we (ben ik) nog echt op
weg met God ? Moeten we niet wat meer ZIJN aangezicht zoeken ? Hem wat meer
ruimte geven in ons leven, ons gezinsleven ? Waar zouden we zijn als Hij ons
liet vallen ? Hebben we nog zo weinig begrepen van zijn Liefde ? Laten we
kerstmis maar goed voorbereiden en begrijpen wat ons daar wordt onder ogen
gebracht : "Maar de goedheid en mensenliefde van God onze Heiland is op
aarde verschenen, en hij heeft ons gered, niet omdat wij iets goeds gedaan
zouden hebben, maar alleen omdat Hij barmhartig is" (Brief aan Titus
3,4-5). Een klein beeje dankbaarheid, een klein beetje wederliefde zou toch
echt op zijn plaats zijn, niet ?
En dan zijn er de feesten in december en
januari, die, net zoals de nood die we rondom ons zien, uitnemende gelegenheden
zijn om Gods mensenliefde ook zichtbaar en tastbaar te maken voor elkaar.
Profiteer ervan om de wereld bij jullie thuis en rondom jullie ("Nodig een
eenzame uit") wat meer te maken tot "bevrijd gebied", waar Gods
Rijk stilaan gestalte krijgt. Laten we bidden voor elkaar en voor alle gezinnen
die deze "SAMEN OP WEG" ontvangen. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
WIE
SPEELT DE BAAS BIJ ONS THUIS ?
De laatste weken van de vakantie komt er
soms een soort zenuwachtigheid over het gezin, soms door herexamens van een van
de kinderen, vooral ook door het zo nabijë schooljaar. Zoveel moet nog
beredderd worden. Misschien blijft het nog altijd een gouden raad, om soms even
te gaan zitten, gewoon eens uitblazen, niet uit moedeloosheid, maar om alles
wat rustiger te bekijken...
Zo eens rustig gaan zitten (zelfs midden de
drukte) kan zo heilzaam zijn. Je stelt vast dat je je aan het opwinden bent
over dingen die je best ook wat kan relativeren, je ziet deugddoende dingen,
die je over het hoofd zag, je ziet weer eerder de personen om je heen dan
alleen maar de dingen, het werk, de paperassen...
In zo'n vrijwillig gekozen vrij momentje
willen we je even overvallen met bovenstaande vraag. Wie is er de baas bij
jullie thuis ? Of je een wat vierkant draaiend echtpaar of gezin bent, waar
inderdaad de een de ander wil domineren, of een heel demokratisch paar... Wij
blijven die vraag nog even herhalen, omdat we in feite bedoelen te vragen : pak
je de zaak (nou, de zaak : je huwelijks- en gezinsleven, je leven tout court)
aan op een louter menselijke manier, of laat je de Heer ook een woordje
meepraten ? Laat je Hem het hoge woord ?
Wees gerust : Hij is geen schreeuwer die
heel het huis op stelten zet, Hij is niet iemand die alles bekritiseerd en afbreekt
waar je mee bezig bent, Hij zal je ook nooit dwingen tot dit of dat...
Maar Hij is wel een God van heil, een God
die jouw geluk wil, zoals Hij het geluk wil van elk mens, het geluk van jullie
als gehuwd paar, en van jullie gezin.
Trouwen voor de Kerk betekent dat je die
boeiende maar ook veeleisende en vaak heel delikate onderneming wil gronden op
de Heer Jezus, die in totale gegevenheid ons allen is voorgegaan. Het sakrament
van het huwelijk is de beslissing om te gaan putten uit zijn grenzeloze liefde,
de kracht tot gegevenheid, attentie, blijvende inzet en trouw gaan zoeken bij
Hem die er het geheim van heeft...
Om dit stukje niet te lang te maken, gewoon
nog deze vraag : Hoe is in jouw leven en in jullie samen-op-weg zijn te merken
dat de Heer de baas mag zijn ? Dat je blijft kiezen voor het echte geluk ? Hoe
geef je daar doorheen de dag gestalte aan, hoe beleef je dat innerlijk en in
konkrete daden ? Wees konsekwent in je keuze en... tracht elkaar er
-uitnodigend- wat in te helpen. Ondertussen : een goede start ! (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Er zijn dagen dat je heel negatieve
indrukken opdoet vanuit de samenleving (zoals een ingezonden stukje van Luc
Versteylen over wat jongeren "een kick" noemen; in feite verslavingen
vanaf choco, chips en cola tot nicotine, alcohol- en drugverslaving om uit te
lopen op de 7de kick, sommige vrijwillige weekendongevallen). Gelukkig krijg je
ook een positieve impulsen toe, zoals de Hand-in-Hand-optocht van 22 maart en
je merkt dan dat er in de jeugd en de jongeren toch nog heel wat goeds steekt.
Als je soms heel de zaak wilt afschrijven, "het trekt nergens meer
op", kan je dat wat bemoedigen.
Voor een kristen is het belangrijk vaak de
bijbel ter hand te nemen of zelfs maar de evangelies van de vastenzondagen eens
op een rijtje te zetten. Je ziet dan in de ogen van God, je beluistert zijn
hart en je merkt dan dat Hij de wereld en de mensen ook niet allemaal zo reuze
vindt. Maar... Hij wil die onvruchtbare vijgeboom nog wel een jaartje langer
verzorgen. Hij staat op de uitkijk tot die verloren zoon terugkeert, Hij tracht
zijn "oudste" zoon wat van zijn eigen feelings door te geven; Hij
vergeeft de boetvaardige zondares en wijst de "oudsten" op hun eigen
fouten opdat ze ook nog de trein zouden kunnen halen van Gods
vergevingsgezindheid...
Eigenlijk is het voor ons allen bemoedigend,
Gods hart te leren kennen als een hart vol vergeving, barmhartige liefde. Bij
Hem kan je altijd aan. Zelfs als je een verkeerde weg ging, komt Hij je nog
opzoeken. Het is ook bemoedigend Hem te leren kennen als een God die ons de weg
wijst naar het echte leven; zo moeten we trouwens zijn vermaningen verstaan en
sommige bijbelse "bedreigingen".
Dit is geen goedkope liefde vanwege God. Als
we over zonde en over het "echte leven" praten, dan hebben wij het
ook over Jezus' weergaloze liefde tot op het Kruis. Daar droeg Hij onze schuld,
daar deelde Hij alles broederlijk, daar bekwam Hij ons het leven. De
"Goede Week" laten we dit jaar sterker dan ooit tot ons hart spreken.
De vreugde van Pasen is dan voor ons een
uitnodiging om in de sleur van de dagen te leven vanuit het levensideaal van
Jezus. Het evangelie toont ons dat ideaal; het dient beleefd te worden in het
leven van elke dag. Je bent nooit alleen : Jezus gaat u voor naar Galilea. "Zie,
Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de wereld" (Mat.28,20).
(bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Als je zelf een goed funktionerend gezin
hebt en regelmatig met andere gezinnen in kontakt komt, zal het je misschien
niet zo opvallen dat het gezin ernstig onder druk staat in onze samenleving.
Toch is dat wel degelijk het geval.
Bij het solliciteren voor een baan bv.
speelt het normaal geen rol meer of je gehuwd bent of samenwoont of welke
relatie je er op nahoudt; en eigenlijk zou je ook niet wensen dat mensen
gediskrimineerd worden op basis van hun samenlevingsvorm... Maar terwijl we in
die richting van verdraagzaamheid aan het werken zijn, zijn we ondertussen ook
bezig het huwelijk en het gezin in het defensief te duwen, d.w.z. te
verkondigen dat het gewoon een samenlevingsvorm is naast andere, gelijkwaardig.
Is dat erg? Kijk, we wensen natuurlijk geen
mensen te beoordelen. Maar voor onszelf mogen we de sterke overtuiging hebben
dat Gods verlangen -en de kerk wenst ons daar toch nog altijd mee in kontakt te
brengen- duidelijk spreekt over het huwelijk, als een vaste relatie tussen man
en vrouw, een relatie waarbij de partners elkaar echt verlangen te promoveren
als persoon; zij willen ook vruchtbaar zijn in hun samenkomen en zich samen
inzetten voor het geluk van hun kinderen en de mensen om hen heen. Als we dan
ons respekt uitspreken voor de levenskeuze van andere mensen mag dat zeker niet
betekenen dat we de kristelijke opvatting over de samenlevingsvormen gaan
wegmoffelen. Als kristen mogen (moeten !) we daar voor uitkomen. Waarom ?
1. Is voor de vrouw de -tenminste in
bedoeling- vaste band van het huwelijk niet de beste garantie voor de liefde
die ze nodig heeft en die ze kan geven aan man en kinderen ? Komt de man ook
niet het best tot ontplooiing in die verbintenis met een vrouw, "waarbij
hij als man en als vader zoveel van zijn mogelijkheden kan realiseren en veel
van zijn behoeften en verlangens vervuld ziet ?" Een deel alternatieve
relaties geven vaak een opmerkelijk gebrek aan ernstige wederzijdse inzet en
liefde te zien; zij tonen vaak onzekerheid, eenzaamheid, exclusief zoeken van
het 'ik'.
We willen niet verbergen dat er ook een
aantal mislukkingen zijn aan in de aangegane huwelijken.
-De kwestie mag daarbij gesteld worden of er
inderdaad wel voldoende "gewerkt" is aan de relatie. Juist omdat het
huwelijk zo onder druk staat van mensen die het willen ondermijnen, maar ook
van de mentaliteit van de westerse consumptiemaatschappij is "LIEFDE IS
EEN WERKWOORD" geen blinde slogan, maar een acute opdracht !
-Een andere vraag is of we ons zelf niet nog
sterker bewust moeten worden dat een samenlevingsvorm zonder God uiteindelijk
geen echte dienst aan de mens betekent. Nu vind je waarschijnlijk dat we hier
een theokratische maatschappij nastreven ... la Khomeini; helemaal niet, wij
zoeken geen mensen te dwingen of te onderdrukken : "de wet is er voor de
mens, zei Jezus, en niet de mens voor de wet". Maar we zijn ervan
overtuigd, dat wat radikaal ingaat tegen Gods verlangen, uiteindelijk ook de
persoon, het gezin en de samenleving niet dient. Als we het goed bedoelen met
de mens en de mensheid zullen we het gezin promoveren door het te stellen boven
andere vormen van menselijk samenleven en door gehuwden te helpen de volle
rijkdom van het kristelijk huwelijk te beleven.
2. Ook puur menselijk bemerk je die reden
waarom we niet mogen toestaan dat huwelijk en gezin naar de achtergrond geduwd
worden : het heeft te maken met de zorg voor de maatschappij zelf, voor de
mensen die na ons zullen komen. Indien binnen x aantal jaar veel volwassenen
uit gebroken gezinnen of andere gebroken relaties komen, te weinig aandacht
kregen van een vader, een moeder... zal dat velen van hen geremd hebben om uit
te groeien tot psychisch gezonde, evenwichtige mensen die in staat zijn lief te
hebben en zich te laten beminnen, zich in te zetten voor anderen. Hoe zullen
zij op hun beurt bekwaam zijn een evenwichtige thuis te scheppen voor kinderen
en ze op evenwichtige wijze te begeleiden naar volwassenheid ? "Het is een
onweerlegbaar gegeven, dat psychisch gezonde, evenwichtige mensen, die in staat
zijn lief te hebben en constructief te werken, (praktisch steeds) uit normale,
evenwichtige gezinnen komen." Daarom wordt in het nawoord van
"Getrouwd en Kinderen" (van G.J.M. van den Aardweg), dat ons bij dit
kursiefje inspireerde, gesteld dat de anti-gezins-tendenzen in maatschappelijk
opzicht suicidaal zijn... Laten we ons met ijver blijven inzetten voor onze
relatie, ons gezin, en samen op weg gaan in de zorg voor "het"
huwelijk en gezin. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Het leven van elk mens is gekenmerkt door
het uitzien naar geluk, het uitzien naar beterschap, het uitzien naar iets
nieuws, het uitzien naar verandering, verbetering... Een mens kan niet leven
zonder hoop, of hij vervalt tot wanhoop, tot droefheid of bitterheid.
Het leven van een gezin is evenzeer
gekenmerkt door dat uitzien naar, door verwachting, hoop... Anders is het ook
geen leven meer. Waar zou onze wereld heengaan als in geen enkel gezin werd
uitgezien naar nieuw leven ? Zelfs echtparen die geen kinderen konden hebben,
verlangen hun samenzijn vruchtbaar te maken. Waar zouden we heengaan als we op
een dood moment in onze relatie, er geen hoop meer zou ontluiken op beterschap,
als we niet stilaan weer in beweging zouden komen op weg naar elkaar, en samen
op weg naar vernieuwing of herbronning (Waarom zijn we er eigenlijk aan
begonnen ? Wat bezielde ons toen ? Kunnen we ons niet herpakken ?).
Ieder jaar nodigt de Kerk ons uit even in te
keren, herfst en winter steunen ons wat in die uitnodiging (je moet dan wel het
overspannen lawaai van de TV en het geraas van je auto even uitschakelen). Maar
zo'n 4-tal weken voor Kerstdag wil de Kerk ons doen uitzien naar het Komen van
de Heer. Onze zoektocht naar geluk, naar vernieuwing, de hoop die we koesteren
in ons hart met betrekking tot onze relatie, tot de toekomst van onze
kinderen... het staat echt niet los van dat "komen van de Heer". Zijn
Komst is als het Licht in de duisternis geweest. Geen plaats meer voor doffe
wanhoop, geen plaats meer voor ongeneeslijk verdriet... Want als wij ook
vandaag uitzien naar zijn Komst, als we Hem dan ook de plaats is ons leven en
in ons gezin geven die Hem toekomst, dan treedt Hij ook binnen met vrede, die
Hij diep in ons hart zaait, met sprankels van hoop midden knagend verdriet of
twijfel. Hij nodigt ons uit om met onze onzekerheid omtrent werk, begeleiding
van de kinderen, vragen rond de toekomst van onze opgroeiende jeugd, om daarmee
naar Hem te komen en dat alles aan zijn hart toe te vertrouwen. Door dit in
vertrouwen te doen, treden we in feite zijn Rijk binnen, want dan erkennen we
dat Hij de Heer is, de Redder. Zijn naam is immers JEZUS, en dat betekent : God
redt !
Meen maar niet dat Hij dan alles uit jouw
handen zal nemen en alles zelf gaat oplossen. Nee, Hij zal je wel verder op weg
sturen, maar met nieuwe hoop, nieuwe inspiratie, nieuwe zekerheid. In Hem is
Gods menslievendheid verschenen die ons optilt uit zonde en dood, die tranen
afwist en nieuwe zekerheid in ons hart legt, dat alles geborgen is is zijn
liefde en dat daarom alles eens ten goede komt.
Hoe gaan wij nu zelf op weg gaan in de
Advent, om Jezus Komst in ons (gezins-)leven voor te bereiden. Gaan we ons
Gebedshoekje wat in ere herstellen, of het eindelijk eens inrichten, opdat we
ook in ons huis thuis kunnen komen bij de Heer ? Het kan voor ons een nieuwe
start worden op weg weg de Heer. Of een Adventskrans. Probeer het eens. (bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
HET
VERDRIET IN DE WERELD EN DE KRISTELIJKE VREUGDE
"Er was een tijd"... dat we met de
ommezwaai in het Oostblok en de val van de berlijnse muur dachten : nu breekt
er een nieuwe tijd aan, een tijd van vrede,een tijd van vriendschap tussen de
volkeren, een tijd van voorspoed voor iedereen, een tijd... waarvan mensen van
alle tijden gedroomd hebben...
Een goed jaar later, zitten we echter met
een kater: we zitten met de sovjetunie en andere oostbloklanden, waar om de
andere dag nationaliteitenproblemen zich stellen, we hebben Rwanda in het
nieuws gehad, Za‹re, Koeweit, een irakese bevolking in het nauw, het lijden van
de Koerden, en veel verder gaat onze aandacht niet, maar er is ook zuid-Amerika
en er is Afrika, met allemaal konkrete landen en levensgrote
problemen,problemen voor konkrete mannen en vrouwen, jonge mensen en
kinderen... Heb jij nooit gezucht bij de TV-nieuws : "in wat een wereld
leven wij toch !" Je zou er bijna zwaarmoedig van worden.
Mag je nog lachen, mag je nog blij zijn
?Welke houding moet je als kristen aannemen ?
Als kristen geloven wij in Gods liefde voor
ons. Wij geloven dat wij in zijn liefdevolle zorg geborgen zijn. Dat woordje
"geloven" in beide vorige zinnen betekent dat ik met God op weg ga,
ook als ik Hem niet voel, ook als het me wat minder goed gaat, ook als ik niet
direkt krijg, wat ik als mens zou wensen : drinken als ik dorst heb, een
snoepje als ik een gemis voel enz... Ik "geloof" dat God mijn diepe
geluk wil en ik vertrouw mij toe aan Hem. Het is wel moeilijk om zo volledig op
God te vertrouwen als je in je leven geen echte geborgenheid hebt mogen
ondervinden van mensen (vooral thuis). Ons geestelijk leven wordt opgetrokken
op een menselijke basis. Gelukkig kan God ook de vele kwetsuren van
mensenharten genezen.
Dat vertrouwen op God brengt zekerheid in
mij, vrede; ik ontvang ook iets van vreugde in mijn hart, als ik voluit als
kristen ga leven. Bij problemen, ook in het gezin, ga ik naar de Heer (zoals ik
ook met mijn plannen en mijn vreugden naar de Heer ga), niet om als een
struisvogel mijn kop onder de grond te steken, maar omdat ik weet dat er nog
een omvattender realiteit is dan wat ik als mens hier meemaak. God, mijn Vader,
vraagt mij dat ik naar Hem toekom met alles wat mij aanbelangt. Dat is de
diepste realiteit. En Hij geeft mij het alaam in handen om op de gegeven
situatie zo te reageren dat ik er niet aan stuk ga, dat ik er zoveel mogelijk
heil uit puur voor mezelf en voor anderen. Wellicht zal alles dan nog niet
perfekt zijn. Was alles perfekt voor Jezus, toen mensen hem stuk hebben gemaakt
? Toch is door Hem het heil over de wereld gekomen.
Wij mogen leven vanuit Gods liefde, de vrede
koesteren in ons hart, en de vreugde. We mogen die vreugde uitstralen en Gods
liefde voor de mensen die we ontmoeten.
En dan die grote wereldproblemen en de
menselijke problemen die we rondom ons zien ?
Daar sta je natuurlijk niet bij te lachen.
Maar ik ga ook daarmee naar God. Ik wil in mijn hart geen haat toelaten. Ik wil
de houding van Jezus aannemen. Ik ga me dan inzetten waar ik kan, geven van
mijn bezit om anderen te helpen, opkomen voor gerechtigheid en vrede, voor
menswaardigheid. En dat zal me ook moeite kosten. Maar ik ga mijn hart niet
laten veroveren door de haat en de triestigheid. Ik wil me plaatsen in Gods
hart en me door Hem laten zenden. De wereld heeft echt geen nood aan mensen met
harten vol haat, aan mensen die niet meer kunnen glimlachen, maar aan mensen
met vrede in hun hart, die aan het werk gaan om er van te maken wat er van te
maken is. Aan het werk gaan in een zondige wereld, met onze eigen zwakheid,
maar ook vanuit Gods kracht en vanuit de vrede die Jezus zijn leerlingen
telkens weer toewenst. Hij spreekt van zijn nabijheid "opdat Mijn vreugde
in u moge zijn en uw vreugde volkomen moge worden".
Wees blij, heb vreugde in uw hart. Wees met
uw hart bij de Heer... opdat je de mensen nabij moogt zijn met waarachtig heil.
(bvv)
naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina - Verwante links - Verdere vorming
Geduld staat in de brief van Paulus aan de
Galati‰rs ook vermeld bij de "vrucht van de Geest". Geduld lijkt zo'n
passieve deugd te zijn, zo iets voor mensen die toch niets anders kunnen doen
dan zich maar bij de zaken neer te leggen en zich niet op te winden over dingen
waar toch niet aan te veranderen is. Geduld lijkt zo'n eigenschap voor mensen
uit ontwikkelingslanden; blijkbaar bewaren die toch nog een zonnig humeur
ondanks het uitzichtloze van hun ekonomische... toestand. Geduld, alleen iets
voor zuiderse, fatalistische, zwakke mensen ?
Dit is duidelijk niet zo ! Daarvan kan ieder
van jullie getuigen. Zo gauw je met mensen in kontakt komt, mensen die toch wel
wat anders zijn en denken dan onszelf, weet je dat je geduld zal moeten hebben,
wil het tot enige vorm van samenwerken of samenleven komen. Maar heel sterk
ervaar je dat in het gezin. Gelukkig is je vrouw of je man wat anders van
geaardheid dan jou, maar dat brengt ook mee dat je hem/haar ook als zodanig zal
moeten leren aanvaarden. En dit moet gebeuren in het konkrete leven van vandaag
en morgen, zondag en weekdag. Geduld betekent hier waarschijnlijk ook vaak
ver-draagzaamheid. En ook dit is weer geen deugd voor zwakkelingen, maar iets
dat veel sterkte vereist. Geduld lijkt te zeggen dat het voldoende is wat tijd
te voorzien en dat alles dan wel in orde komt. Maar geduld kan ook gewoon
betekenen dat ik mijn geduld bewaar tegenover een ander die wel nooit zal
veranderen en mij te stellen in die situatie. Als het echter alleen maar is
"mij stellen in de situatie", dan zal dat waarschijnlijk toch altijd
op mij wegen, er zal altijd aan mijn vreugde, mijn kontentement geknaagd
worden. Het zou moeten komen tot een positieve verwerking. Geduld betekent hier
dan : de ander gewoon aanvaarden, zelfs al zou ik hem/haar op dit of dat
konkrete punt anders willen hebben. Ik aanvaard jou, ook al ben je niet van de
vlugste, ook al eet je te vlug, ook al ben je wat vlug moe, ook al ben je vaak
in slechte stemming, ook al spreek je te vaak over je werk, ook al ben je wat
slordig...
Doe me nou niet zeggen dat je elkaar niet
wat moogt helpen om te groeien op bepaalde punten... Maar uiteindelijk moeten
we elkaar toch aanvaarden, ook met onze beperktheden. Geduld, is een sterke
deugd. Misschien is die deugd zelfs zo veeleisend dat we ze vaak moeten vragen
aan de H.Geest, die ons toch gegeven is in ons doopsel. "Kom, heilige
Geest, met het geduld, dat zo eigen is aan God, dat zo eigen was aan Jezus,
kom, heilige Geest, leg ook in mijn hart meer geduld".
Geduld, een sterke deugd. Dat merk je in je
persoonlijk leven, in de begeleiding van je kinderen. Geduld, een sterke deugd,
voor jong en oud, en voor allen daar tussenin. Geduld om ergens naar toe te
kunnen leven (bv. naar het huwelijk), geduld als het wat stroef gaat in de
relatie, geduld om niet direkt alles te moeten hebben wat je graag zou willen
hebben op materieel vlak (zelfs als je het je kunt permitteren). Dit laatste
roept ons nog te binnen wat Bisschop Van Peeteghem schreef met Pinksteren '89
over de weerbaarheid. Hoe gaan we de kinderen weerbaarheid bijbrengen, als
wijzelf ons niets kunnen ontzeggen ?
Geduld... Geduld in ziekte, betekent ook
niet gewoon passief afwachten, maar misschien eens zien hoe men dat toch zo
positief mogelijk kan doorleven. Niet teveel klagen. Een 'dank u' kunnen
produceren of een glimlach tegenover de ander die voor jou zorgt. Geduld, geen
deugd van zwakkelingen. Geduld. Blijven zoeken naar een oplossing bij
werkeloosheid. Geduld. Volharding. Trouw. Stuk voor stuk sterke deugden. Niet
enkel tegenover anderen. Ook tegenover jezelf. God verwacht nog zoveel van jou.
Geef het dus ook met jezelf niet te vlug op. Bid om geduld. Bid om die genade.
(bvv)
INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN - REDEMPTORISTEN - THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN -
GODS
WOORD EN DE INZET IN HET GEZIN
Het zal velen van jullie op onze laatste
Gezinsdag wel opgevallen zijn hoe eenvoudig ook een bisschop over
"liefde" en "het samenleven in het gezin" kan spreken. Wat
ons vooral getroffen heeft was dat diep-evangelische inzicht dat liefde die
geeft, aangroeit en dat liefde die alles voor zichzelf wil houden, verschraalt.
Je wordt rijker van te geven, je wordt armer van op te potten en alles voor
jezelf te behouden.
Die gedachte kwam opnieuw bij ons op toen we
in de schrift (Joh.12,23-25) Jezus aan het woord hoorden : "Als de
graankorrel niet in de aarde valt, blijft hij alleen; maar als hij sterft,
brengt hij veel vrucht voort. Wie zijn leven bemint, verliest het; maar wie
zijn leven in deze wereld haat, zal het ten eeuwigen leven bewaren". Het
is hier niet de plaats om geleerde bijbeluitleg te geven over dat "haten
van je leven in deze wereld". Wij verstaan zeer goed wat Jezus wil zeggen
: "Wie enkel leeft vanuit een beperkt en bekrompen materialistisch en ego‹stisch
zicht op het leven, die komt in ieder geval bedrogen uit; het is maar als je
Mij volgt in de gave van jezelf, dat je leven ECHTE toekomst heeft. "Wil
iemand Mij dienen, dan moet hij mij volgen; waar Ik ben, daar zal ook mijn
dienaar zijn. Als iemand Mij dient, zal de Vader hem eren" (idem 12,26).
Wat die woorden konkreet gaan betekenen als
je ze wil binnentreden met-ter-daad, dat kan je wel vermoeden als je zelf in
een huishouden staat. Het zal minstens betekenen dat je kiest voor het geluk
van de ander : je man, je vrouw, je kinderen. Maar wat dat dan weer betekent ?
Ja, ook dat moeten we leren zien in het leven van elke dag. Begin ik de dag met
een goededag voor de anderen, of zit ik al volop te denken aan wat er die dag
voor mij aan minder prettige taken opzit? Zie ik mijn werk enkel als deugddoend
of zwaar voor mezelf of zie ik het nog ergens in funktie van "dienend voor
anderen" en in ieder geval ook als nodig voor mijn gezin? Zoek ik in mijn
denken en spreken enkel mezelf, of laat ik de ander ook aan het woord, luister
ik echt belangstellend, positief, bemoedigend ? Een vervelende taak, dagelijks
terugkerende diensten in het gezin, toch met liefde doen... De graankorrel die
sterft om echt vruchtbaar te worden. Gevende liefde, waardoor men zelf verrijkt
als mens. Jezus' Woord staat er borg voor : "Als iemand Mij dient (door
Hem te volgen in die gevende liefde), zal de Vader hem eren". De
goedkeuring, het welbehagen van de Vader rust op uw leven, als je kiest voor
die "wegschenkende liefde" : voor je vriendelijk woord, je bereidheid
tot vergeving, je glimlach ondanks je pijn, je inzet ondanks een moeilijke dag,
je dienstbaarheid, je dankwoord waarmee je elkaar blij maakt, je trouw, je
verzaken aan verzoeking tot ontrouw of tot verzwakking van je liefde, je
volgehouden zorg en bezorgdheid voor de kinderen, de kleinsten en de tieners en
jongeren, je volgehouden begeleiding van hen naar het goede en schone en ware,
naar Gods droom over hun leven. En het weren van hardheid uit je spontane
reakties, het al eens kunnen toegeven al meen je dat je in het gelijk staat, je
niet afsluiten van de dialoog omdat je voelt dat je toch aan het kortste eind
gaat trekken... En je inspannen om trouw te zijn aan je dagelijkse gebedstijd,
ook al is het soms lastig en weinig troostvol, vol verstrooiingen... "Als
de graankorrel niet in de aarde valt, blijft hij alleen" (bvv)
ALS
GEHUWDEN EN GEZIN GEROEPEN EN GEZONDEN!
Er was een tijd dat als we over
"roeping" spraken, we zowat alles bedoelden, uitgenomen het huwelijk.
Ondertussen hebben we beter begrepen dat het huwelijk wel degelijk een
specifieke roeping is vanwege de Heer om de liefde te beleven en om die liefde
ook vruchtbaar te laten zijn. Er is trouwens nog een heel eenvoudige en
logische reden waarom de roeping tot het huwelijk zo belangrijk is :
uiteindelijk is het de vruchtbare liefde tussen man en vrouw die ervoor zorgt
dat de Heer mensen kan roepen tot andere roepingen. (bvv)