PRIESTER EDWARD POPPE 

(Temse 1890 - Moerzeke1924, zaligverklaard 3 oktober 1999)

- Korte biografie door Andrea Van Braeckel
- Feestelijke herdenking van Priester Poppe te Temse (10/6/2004)
- Priester Poppe zaligverklaard. Korte biografie 
- Priester Poppe wordt zaligverklaard (Persmededing)
- 'Ik sterf liever dan God maar half te dienen' (Pr. Poppe) door Ben Van Vossel

PRIESTER POPPE

Korte biografie door Andrea Van Braeckel,
Gemeenschap Maria-Kefas

Edward Poppe werd te Temse geboren op 18 december 1890 in een arm bakkersgezin.
Hij leefde en bracht zijn kinderjaren door in dat eenvoudige en bescheiden gezin, met vrome ouders die wroetten om hun negen kinderen een stevige opvoeding te geven.  Hij liep school bij de zusters van de H. Vincentius en bij de broeders van Liefde. Edward was een vlijtige leerling.
Tijdens de vakantie hielp hij ‘s morgens in de bakkerij en na de middag voerde hij brood uit met de hondenkar. Zo leerde hij Temse kennen en met beide voeten op de grond staan.

Edward was leergierig en stond met hart en ziel geankerd in het sociaal leven van zijn familie en van Temse, de gemeente waar hij woonde en waar hij in contact kwam met de realiteit van alles wat reilde en zeilde. Hij zag en voelde en leefde mee met het arme Vlaanderen van de doodgewone mensen waarvan hij hield. Later was hij actief  in de Vlaamse studentenbond.

Voor vader Poppe, de bakker, begon de dag vroeg en eindigde ’s avonds laat na de laatste  bakte, wanneer moeder het rozenkransgebed hardop voorbad, gevolgd door de litanie van Onze Lieve Vrouw en de vele intenties voor levenden en doden.
Toen Poppe’s vader stierf  op 10 januari 1907 was moeder Josken 43 jaar met 8 kinderen nog in leven, een jonger broertje is jong overleden. Zes  meisjes, de oudste (Juliette) was amper 20 jaar en het jongste, Edward’s petekind, nog geen 3 jaar. Edward, de oudste jongen, was juist 16 geworden.

Moeder had hem leren bidden en zich te houden aan klare afspraken, aan het gegeven woord, tucht en regelmaat.  Met deze ingesteldheid en deze bagage trok hij in 1905 naar het college  te Sint-Niklaas.  Zijn collegejaren zouden voor zijn later leven en zijn roeping beslissend zijn.  Hij droomde van een toekomst in dienst van Vlaanderen en zijn volk, in liefde voor God en de kerk. Wereldvreemd was hij allerminst.

 “Toen ik op vijftienjarige leeftijd van huis wegging om aan het college te gaan studeren, kende ik de wereld al wel. Ik heb later dienaangaande niet veel moeten bijleren. Ziet ge, men komt zowat overal, wanneer men brood moet uitvoeren, in huizen waar ze ruzie maken,waar de man zat is, in de herbergen waar ze vloeken en praat vertellen. Ge hoort en ge ziet dan zoveel”, vertelde hij aan zijn broer.

Toen hij in de poësis zat (het voorlaatste jaar van de humaniora)  besliste hij op 20 mei 1909, tijdens een retraite, om priester te worden. De overgeërfde liefde van zijn vader voor de kleine man, zijn priesterroeping en de idealen van de Vlaamse Studentenbeweging zouden geleidelijk in het ontluikende leven van Edward Poppe tot een merkwaardige eenheid versmelten.

Als seminarist in het leger maakt hij een uiterst zwaar en vermoeiend legerkamp mee te Luxemburg. Hij zal er bezwijken onder een haast ondraaglijke hitte en de lange zware marsen. Drie dagen lang moet hij op zijn strozak blijven rusten. Dit geeft hem gelegenheid ‘Histoire d’une äme’ van de kleine Theresia van Lisieux te lezen. Het boek zal hem zijn leven lang bijblijven. Haar ‘kleine weg’ zal sindsdien zijn priesterleven en spiritualiteit diep tekenen. Als bakkersjongen wist hij goed wat kleine binnenwegen betekenden, korte en zekere wegen, maar soms ook wel moeilijk. Ook de spiritualiteit van Louis-M. Grignion de Monfort in zijn verhandeling over de ware godsvrucht tot Maria zal hem blijven bezielen: Maria, als de kortste, zekerste en veiligste weg naar Jezus.

Na zijn legerdienst op 13 maart 1912 kan hij naar het seminarie. Vanuit Leuven schreef  hij “Ik ben seminarist en wellicht de gelukkigste op gans de wereld. Ik wil liever sterven dan God maar half te dienen (Meer hierover, klik hier).
Met de Leuvense mede seminaristen werd hij een vurig voorstander van de eucharistische en de liturgische vernieuwing.

In 1913 is hij doctor in wijsbegeerte. Eind september 1913 kan hij eindelijk zijn theologische studies aanvangen aan het grootseminarie van Gent.
In 1914 breekt de oorlog uit; hij komt terecht in een klein dorpje in de Walen waar de pastoor hem  de lering (catechese) van de kinderen toevertrouwde. In deze lering en het contact met kinderen  ontdekte Poppe zijn eigen charisma voor catechese en geloofsopvoeding.

Poppe nam de woorden “mijn leven is Jezus Christus" tot de zijne en zou er op een eerlijke en  heldhaftige wijze trouw aan blijven tot aan zijn dood. Hij wilde daarbij zijn Meester  volgen in zijn armoede (krib), in zijn offer (kruis) en in zijn liefde (tabernakel).

In 1915 gaat hij naar het seminarie te Mechelen; via boeken ontdekt hij daar het leven en de spiritualiteit van Franciscus van Sales en van Elisabeth van de Drie-eenheid.
Op 1 mei 1916 werd Edward te Gent priester gewijd.

De jonge priester Edward Poppe kreeg als eerste benoeming de grotendeels ontkerstende Gentse arbeidersparochie Sint-Coleta, waar hij als onderpastoor zijn jong idealisme zou kunnen uitleven en toetsen aan de rauwe realiteit van het leven tussen de mensen, vooral de tussen de armen. Consequent wilde hij Père Chevrier navolgen in zijn bekend drieluik, dat we hierboven vermeldden: tabernakel, kribbe, kruis.

Het tabernakel

De Eucharistie en de eucharistische aanwezigheid waren voor Poppe het hart van zijn leven. De eucharistieviering, die hij steeds uitermate verzorgde en beleefde, en zijn dagelijkse aanbiddingstijd waren de bronnen waaruit hij de kracht en de inspiratie putte om tussen de armen en de kleinen op zijn parochie te leven en daarbij verder te streven naar heiligheid.

De woorden ‘heilig’ en ‘heiligheid’ hadden tijdens zijn vormingsjaren een voorname plaats gekregen. Hij schaamte zich niet om te zeggen, te tonen en te schrijven dat hij priester was om heilig te worden.

Enige maanden na zijn benoeming tot onderpastoor schreef Priester Poppe: “Heilig worden is geen kinderspel. Eerst: vast willen; zonder dat is het gedurig gaan en keren, nooit klimmen. Dan:  alles van God verwachten. Men voelt zo gauw dat men op zand bouwt. Wij kunnen niet eens de eerste steen  leggen, want als wij zelf bouwmeester en alleen baas willen spelen, begint het op de toren van Babel te gelijken.

De parochianen van Sint-Coleta bemerkten al gauw dat elke liturgische handeling die hun jonge priester verrichtte een sacraal  gebeuren was.
Eerlijk streefde hij ernaar dat zijn mensen de uitstraling van Gods grote liefde en aanwezigheid in hun priester zouden kunnen zien en ervaren.
Ook de kinderen van de lering en de jongeren die in het patronaat met hem in contact kwamen, werden stil en waren gegrepen door het woord en het priesterlijk voorbeeld van priester Poppe, die hun de weg naar Jezus toonde en hen daarbij onverpoosd begeleidde.

De kribbe

Het huisbezoek en de ontmoeting van armen, zieken en bejaarden in de ruwe wijken en de kleine huisjes vulden zijn dagen.  Priester Poppe zag en voelde de armoede van zijn mensen. De krib, de armoede is uit zijn priesterleven niet meer weg te denken. Er zijn priesters nodig die door hun armoede zielen wakker schudden. Er zijn getuigen nodig. Niets verkondigt Christus meer dan de onthechting en de armoede. Toen hij moest verhuizen gebruikte hij geen koffer, maar… lege margarinedozen.

 Het kruis

Als jonge priester heeft Poppe niet alleen het kruis  mogen bekijken, het kwam ook op zijn weg.
Het kwam zomaar het leven van onderpastoor Poppe binnen. Er was het kruis van de oorlog, de kleine kruisen van het dagelijkse leven, maar ook de burgerlijkheid van sommige priesters, de tegenstrijdigheden, de roddel, de jaloersheid, het kruis van de gehoorzaamheid dat zich opdrong toen de bisschop op 13 februari 1918 Poppe uit het catechesewerk, dat hijzelf had opgericht, ontzette. Poppe die zich volledig had ingewerkt in het catechistenwerk en de kleine weg om kinderen en jongeren met en door de eucharistische beleving dichter bij Jezus te brengen.

Ach Jezus leer mij lijden, bad hij toen hij knielend voor het tabernakel de totale menselijke mislukking van zijn apostolaat op St.-Coleta poogde te aanvaarden.

Twee jaar priesterwerk op St.-Coleta hebben Poppe niet alleen gemaakt maar in zekere zin ook gekraakt.

 Moerzeke   1918 - 1922

Op het einde van de eerste wereldoorlog werd Priester Edward Poppe in het afgelegen, landelijke Moerzeke benoemd om er als rector (geestelijk directeur) van het klooster opnieuw op krachten te komen. Ook in Moerzeke ging hij zijn eigen weg. Het ziekbed en de verplichte rust zouden uiteindelijk voor hem de grote genade van zijn leven worden.

De opgelegde rust schonk hem een zee van tijd waarin hij zijn geestelijke oefeningen nauwgezet kon uitvoeren. Hij werd de man van het gebed, de priester die voortdurend in Gods aanwezigheid leefde. Naast het gebed nam hij tijd om te studeren.

Ook schreef hij talrijke brieven en noteerde zijn bedenkingen, rechtop zittend in bed. Daarbij gebruikte hij een oude lessenaar waarop hij een kelk met een hostie had geschilderd en (in het Latijn) een vers uit het evangelie: “ Vuur ben ik komen brengen en hoe verlang ik dat het ontstoken worde”.
Dagelijks bad hij ook voor de priesters. Hij schreef veel naar en voor priesters. Moerzeke werd zijn werkveld van waar hij langs het schrijven  van allerlei kleine werkjes en brieven  zijn ijver voor de geloofsopvoeding, de eucharistische kruistocht, de liturgische vernieuwing,  de heiliging en zijn zorg voor de priesters, kenbaar maakte.

In dit alles volgde hij de kleine weg die de kleine Theresia in haar kortstondig leven gevolg had. Ook zocht hij de  nabijheid van Maria, zoals de Montfort het hem geleerd had.
Hij schreef veel en zo ontstond  zijn eerste boekje “Het Eucharistisch Catechistenboek”. In Moerzeke bereidde Poppe de lesjes voor die te Gent door de catechisten gegeven werden

De diepgaande invloed van deze vurige, heilige priester reikte ver in binnen- en buitenland.
"Jezus in de H. Eucharistie blijft altijd de hoogste en de krachtigste opvoeder!"
Zijn geestelijk begeleider, de redemptorist pater Van Houte, verduidelijkte de overtuiging  dat de kleine weg van de kleine Theresia  nu zijn binnenweg  zou worden met deze woorden “Wees missionaris van priesters en kinderen “.  

Op 1 januari 1922 biedt hij zich als offerande aan de barmhartige Liefde aan ( op bevel van pater Van Houte, zijn geestelijke leidsman )

Leopoldsburg  1922 – 1923

Op 1 oktober 1922 wordt hij nog benoemd tot geestelijke leidsman voor de geestelijke brancardiers (meestal seminaristen) te Leopoldsburg. Hier zou Priester Poppe op volle kracht komen en zijn grootste uitstraling kennen.

Het grootste deel van zijn tijd besteedde hij in feite aan het neerschrijven van zijn apostolische zorg voor de opvoeding van de kinderen en het uitwerken van een eigentijdse  priesterspiritualiteit.

 Op nieuwjaar 1924 werd Poppe, op verlof in Moerkerke, ernstig ziek.  Hartaanvallen deden hem rustig afscheid nemen van zijn opdracht.
Hij maakte zij testament en bood de Heer zijn kort leven aan voor de heiliging van zijn medepriesters.

Hij overleed in de morgen van 10 juni 1924, de ogen gericht op het beeld van het H.Hart. Vlaanderen reageerde geschokt want de dood van deze jonge, heilige priester betekende voor de Kerk en voor Vlaanderen een ontzaglijk verlies.  
Poppe stierf op de leeftijd van zijn Heer en Meester, Jezus, amper 33 jaar. (Over de feestelijke viering in 2004 naar aanleiding van de 80^ste verjaardag van zijn overlijden: klik hier).

Het geheim van Poppe’s priesterleven  schuilde in zijn verlangen naar het voorbeeld van Jezus en Maria, in het spoor van de heiligen, de wil van God zo volmaakt mogelijk te volbrengen.

De realiteit van Jezus’ aanwezigheid was voor Poppe en de heiligen voor en van deze tijd zo vanzelfsprekend dat ze er gewoonweg niet konden over zwijgen omdat ze deze realiteit  voortdurend beleefden.
Zoals Jezus langs, in en door Maria op deze wereld kwam, moeten wij in haar genadevolle schoot tot broer van Jezus herboren worden. Over Maria was hij nooit uitgepraat. Edward Poppe liet zich daarbij inspireren door Augustinus, Franciscus van Assisi, Grignion de Montfort, Theresia van Lisieux en de pastoor van Ars.

Poppe is een heilige voor onze tijd. Wellicht zullen we zijn  gesproken en geschreven boodschap moeten heropnemen, her-brengen …
Maar zijn getuigenis van liefde voor Jezus en Maria, van volkse trouw en inzet voor armen en kleinen, zijn bezorgdheid voor de geloofsoverdracht en het voorbeeld van een heilig priesterleven blijven een getuigenis voor deze tijd.

Naar aan leiding van de zaligverklaring van priester Edward Poppe  op 3 oktober 1999 te Rome hoorden we opnieuw een oproep; tot de Kerk en haar leiders, tot de kinderen, jongeren en hun opvoeders, tot de armen in onze samenleving. Heel speciaal tot de priesters opdat zij zoals Priester Poppe de moed zouden hebben te streven naar heiligheid en levenslange trouw en vurigheid in de dienst van Jezus, de Heer, en zijn Kerk.

Toewijdingsgebed volgens de Heilige Louis Maria de Montfort

 Ik, …naam…….. , vernieuw en bekrachtig heden mijn beloften van mijn heilig doopsel.
Ik verzaak voor altijd aan Satan aan zijn werken en zijn ijdelheden.
Ik geef mij totaal aan Jezus Christus,  de mens- geworden Wijsheid om achter Hem mijn kruis te dragen alle de dagen van mijn leven.
En om Hem  trouwer te dienen dan tot nu toe  kies ik U, Maria, tot mijn Moeder en Koningin.
Ik lever U over en wijd U toe, in volledige en liefdevolle onderwerping, mijn  lichaam en mijn ziel, mijn inwendige en uitwendige goederen,zelfs de waarde van mijn goede werken in het verleden, heden en toekomst.
Ik laat U een geheel en volledig recht om over mij te beschikken en over al wat mij toebehoort, zonder uitzondering, zoals het u behaagt, tot de grootste eer van God in de tijd en in de eeuwigheid. Amen

Enkele uitspraken van (en over) Priester Edward Poppe

" Ik sterf liever dan God maar half te dienen".
"Zwijgen als ik onverdiend een berisping krijg, is mij lastiger dan een rozenkrans te bidden.
Gods wil zit ergens ( soms ) verscholen in een lastig bevel".
"Wat is een godsdienstige opvoeding die geen rekening houdt met de genade? Het is een akker duchtig omgeploegd en rijk bezaaid, waarover nooit de zon schijnt. ’t Is een veld zonder dauw en zonder regen. Het echt christelijk leven kan  er niet gedijen".
Korte toewijding aan Maria (klik hier)

"Wie eens priester Poppe gesproken heeft, zal nooit de indruk ervan vergeten. Hij was een echte heilige. Men voelde dat onmiddellijk aan. Hij was een God-drager en een God-gever". (Kardinaal Jozef Cardijn, stichter van de K.A.J.)

INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN - REDEMPTORISTEN - THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN -

FEESTELIJKE HERDENKING VAN PRIESTER POPPE
TE TEMSE (10 juni 2004)

Sacramentsdag 2004. 
Op 10 juni 1924 overleed te Moerzeke Priester Edward Poppe, dat is dan meteen de feestdag van deze zalige. Zijn geboortedorp, Temse in het Waasland, heeft deze apostel van de Eucharistische Kruistocht feestelijk herdacht op 10 juni 2004, Sacramentsdag. De deken van Temse en velen met hem vonden dat zo’n genadevol samenvallen dat ze er de nieuwe bisschop van Gent, Luk Van Looy uit zijn kathedraal hielden om hem naar hun parochie uit te nodigen. De grote Onze Lieve Vrouwkerk van Temse was volgelopen met jonge en oudere gelovigen om op dit feest van Sacramentsdag de priester te gedenken die ooit de apostel van de Eucharistie was, ja, die de Eucharistie de geschikte weg vond om kinderen en jongeren te boeien met het christelijk levensproject.

De viering. De viering werd een emotievolle beleving van het gezamenlijke geloof, en de dankbare viering van het sacrament, dat door pausen genoemd werd de oorsprong en het hoogtepunt van het christelijk leven. De bisschop ging voor in de Eucharistie, geassisteerd door acht concelebranten, hoofdzakelijk pastoors en priesters van het decanaat (Velle, Steendorp, Kruibeke, Tielrode, Elversele…), en een tweetal diakens (Kruibeke en Rupelmonde-Bazel) De eerste communicantjes en de vormelingen van dit jaar zaten op de eerste rij. 
Twee harmoniën, de Koninklijke Katholieke Werkersharmonie Recht Door Zee en de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia, zorgden voor indringende muziek o.m. Highland Cathedral Traditional (arr. Tjeu Snoek), Classical Canon van André Waignein, Hymn of Thanksgiving van Ted Huggens. Verscheidene koren leidden de gezangen: Sint-Gregoriuskoor, Sint-Jozefskoor en koorleden dekenaat; Onze-Lieve-Vrouwe Jeugdkantorij; organist Michaël Michaël Vekeman.
Het was opvallend hoe het een zingend kerkvolk was dat was samengekomen.

Homilie van de bisschop: In zijn homilie omtrent de Eucharistie bracht de bisschop op volkse wijze enige belangrijke punten naar voor, waarvan we ons het volgende herinneren:

1° Met brood en wijn staan christenen in een lange geschiedenis. De bisschop wees in dit verband op de figuur van de mysterieuze priester Mechisedek uit het Oude Testament die brood en wijn offerde aan de Allerhoogste en aan wie Abram tienden zal afdragen. Jezus situeert zich dan eeuwen later binnen die traditie van een mensheid die aan God aanbiedt, datgene waar ze van moet leven, brood en wijn, waarin men in contact treedt met die Allerhoogste, uit wiens hand wij alles ontvangen hebben en aan wie we alle erkentelijkheid verschuldigd zijn. De Eucharistie, tot Jezus’ gedachtenis, blijven we verder vieren omdat we als christenen de aanwezigheid van God binnen onze geschiedenis en binnen onze maatschappij moeten blijven brengen.

2° Het altaar, de (offer-)tafel is weer zoiets dat we binnen onze maatschappij moeten blijven brengen: de erkentelijkheid tegenover de Vader van alle leven die we uitdrukken door het aanbieden van gaven uit zijn hand ontvangen en waar we ook onze eigen arbeid naast leggen. Jezus bood ook zichzelf aan als offer, in zijn Menswording en zijn hele leven tot op het kruis. Het altaar blijft onmisbaar als symbool van een mensheid die geopend blijft op het mysterie van liefde, God.

3° De zending. In contact komen met Jezus in de Eucharistie, kan ons niet onberoerd laten. Hij heeft zich totaal gegeven, heeft in alles Gods verlangen gedaan, heeft Gods mensenliefde voluit zichtbaar gemaakt. En als wij zo nauw met Hem in contact komen in de Eucharistie, dan zullen wij ons leven moeten afstemmen op het Zijne, in onze aandacht voor God en in ons engagement voor onze medemensen.

Sacramentsprocessie. Na de Eucharistieviering was er een sacramentsprocessie met enkele heiligenbeelden (o.a. H. Amelberga, patrones van Temse), de eerste en plechtige communicanten, de koorleden, de priesters, het baldakijn waaronder het H. Sacrament werd gedragen afwisselend door de bisschop en de Heer Deken van Temse. Daarop volgden honderden gelovigen en tenslotte de harmonieën die stemmingsmuziek brachten, terwijl vooraan in de processie luidop gebeden werd.  Na een halte aan het geboortehuis van priester Poppe ging de processie verder langs de Schelde en enige straten van Temse.  Terug in de Kerk gaf de bisschop nog de zegen met het Allerheiligste Sacrament en tot slot zong de hele kerk een lied van Priester Poppe: “Door zovele lieve kleinen… Koning van de zielen die U minnen, hosanna! Koning van de christen huisgezinnen, hosanna! Jezus, opperkoning van de maatschappij, U aanbidden wij! Heilig Harte van Jezus, ons toe kome uw Rijk!”