CHRISTELIJKE ETISCHE STANDPUNTEN
ACTIVITEITEN - GRIEKSE KERK BAGDAD - BEZINNINGEN - BIJBEL - BOEKEN - CHRISTEN in de WERELD - CHRISTELIJKE VORMING - DIAPRESENTATIES - EVANGELIE-LEZING - GEBED - GEBEDSGROEP - GETUIGENISSEN - GEZIN INHOUD - JEZUS (Isa al Masih) - JONGEREN - KERK en GELOOF - Figuren uit de KERKGESCHIEDENIS - KINDEREN - KUNST - LITURGIE - MEDIA -- MARIA - MARIA-KEFAS - MORAAL - NADENKERTJES - NIEUW - NUMMERS - PARAY L.M. - PINKSTERSPIRITUALITEIT - PREKEN - ROEPING - SOCIALE INZET - SPIRITUALITEIT - THUISPAGINA - UITZICHT - VERHALEN - WETENSCHAP - ZENDING -
- Ondanks alles moeten we nu verder (bvv)
- Lijden aan de Kerk
Pedofilieschandalen en hun nasleep
- E-Cristians over persaanval
op de priesters en de paus (Zenith 1/4/2010)
- Kardinaal Vingt-Trois over offensief
vd media tegen de kerk (Rome,
1 april 2010 (ZENIT.org)
- Aartsbisschop Léonard over Abortus
en Pedofilie (Pasen 2010) Kerknet 4/4/2010
- Aantal abortussen
in 2007 (aanschouwelijk)
- Persbericht
van de bisschoppen over verwerven en gebruik van menselijk lichaamsmateriaal
o.m. embryo's en foetussen. Kerknet 8/01/2009
- Selectie
van baby's (designer) Paus Benedictus XVI
- Geestelijk
leven en naastenliefde (A.-K. Emmerich)
- Mensen
geofferd aan ideeën Ben Van Vossel
- Aantal
abortussen 2006 en 2005
- Euthanasie of ? Het
gelaat van de andere. Noël Bonte St.-Michielsbeweging (2008)
- Een
ongeboren baby kan heel wat
- Zeggen en doen
- Geweld 'in naam van God'?
- Katholiek standpunt stamcellenonderzoek
- Wat de Heer verfoeit (Spreuken 6,16-19)
- Doodstraf etisch verantwoord?
- Verfijning standpunt CD&V
i.v.m. adoptie door holebi-koppels
- Belgische bisschoppen
over adoptie door holebi-koppels (31 mei 2005)
- Respect voor elk
menselijk embryo (Paus Johannes Paulus tot diplomaten 10 jan. 2005)
Ondanks alles moeten we nu verder (30 april bvv)
Ik
weet wel dat we nu moeten zoeken hoe we de slachtoffers van pedofilie kunnen
helpen, echt helpen, ik weet wel dat we als klerikale kerk van ons rijdier zijn
geslagen, ik weet wel dat we beschaamd staan tegenover de buitenwereld en
tegenover de jongeren, ik weet wel dat we nog vaak mea culpa zullen moeten
slaan, ik weet wel dat er nog lijken uit de kast zullen vallen end at we nog
heel wat smaad zullen moeten incasseren van andersdenkenden en van eigen volk…
maar vandaag moet ik nog naar de Aldi en naar de Makro, vandaag moet de soep
gemaakt en de aardappelen geschild worden, ik denk zelfs dat ik vandaag ga
joggen, en ik ga ook naar de Eucharistie en ik ga wat tijd maken om te bidden,
dat vooral, voor al wie geschokt zijn door wat gebeurde, voor de slachtoffers en
de daders, voor al wie de kerk vaarwel zegde en voor wie wankelt, voor al wie
nog niet aan transparantie toe zijn of aan berouw, voor al wie het nog niet
nodig acht in therapie te gaan hoewel hij tot het besef kwam dat er iets loss is
met zijn gedrag, en ik ga ook gewoon wat opzien naar de Heer, wat rusten aan
zijn hart om de juiste reactie te hebben tegenover gekwetsten, wankelenden,
daders, stenengooiers en media. Om begrip, barmhartigheid, mededogen, juist
aanvoelen en onderscheiding, om durf en oprechtheid, kordaatheid waar het moet
en consequent christen zijn ga ik smeken, voor mezelf en anderen. We moeten
vooruit met de kerk en de wereld. Er wachten delicate en zware opdrachten.
“Wees niet bevreesd”. (bvv)
Lijden aan de Kerk. Over de pedofilieschanalen en hun nasleep 12 april 2010
In de krant van vandaag stonden er weer een aantal treurige zaken, jonge mensen die misleid worden door egoïstische mensen. En natuurlijk krijgen de Kerk, de paus, de priesters nog volopp hun zaligheid. Het kan echt niet op. Marec zorgt voor de plezante noot met een gesloten kerk en de tekst 'gesloten jeugdinstelling'. Met beste dank en erkentelijkheid aan de priesters die zich gisteren en in deze beginnende week inzetten voor jong en oud en dit vanuit een altreïstische ingesteldheid. We krijgen ook onze bittere gepensioneerde priester Devillé nog eens aan het woord, een mengelmoes van priesters pedofielen, misleide meisjes (of jonge vrouwen?), een voorbijgestreefd kerkbeeld en als grote oplossing de afschaffing van het (ongehuwde) priesterambt in de kerk. Met alle respect voor zijn mededogen met de slachtoffers vraag ik me af of ziekelijk gedrag (dat is pedofilie toch?) opgelost wordt door te trouwen. Ik verwijs hierbij naar het hieropvolgend (eerder dus) artikel waarin o.a. gezegd wordt:
“In Duitsland gebeuren 99,96 % van de
misdaden van pedofilie door leken. Ik heb geen enkel tijdschrift gezien dat zich
hierover vragen stelt”, aldus Josep Miro van E-Cristians.
“Pedofilie is een beproeving, een
kwaad van deze samenleving. De aanwezigheid van dit kwaad onder priesters is
oneindig kleiner dan elders in de samenleving.”
In dit verband citeert Josep Miro een
studie van
Het doet me pijn voor al die misbruikte en dus meestal psychisch gekwetste kinderen (van nu en toen). Het doet me pijn dat dit ook door priesters gebeurde. Het doet me pijn dat sommige gezagvoerders in de Kerk dit probleem ook nu nog willen verdoezelen in plaats van het toe te geven en mea culpa te slaan dat men toen de draagwijdte ervan niet inzag en misschien verkeerde beslissingen heeft genomen. Het doet me ook pijn dat allerlei mensen uit de media en nu blijkbaar een duivels genoegen in vinden de Kerk (en liefst ook de paus en bisschoppen) te treffen, haar te vernederen... een duivels genoegen. Ik aanvaard dat lijden van de slachtoffers, van de priesters in kwestie die hopelijk berouwvol zijn en in therapie gingen, ik aanvaard het lijden van paus en bisschoppen en de smurrie die nu feitelijk over alle priesters wordt uitgegoten (Marec met zijn gesloten jeugdinstelling), ik aanvaard dat lijden dat ook mij treft, dieper dan ik kan zeggen. Terwijl we onlangs Pasen mochten vieren, zitten we ook nog in de Goede Week, de Lijdensweek, waarin Jezus de zonde, het lijden en de dood op zich heeft genomen. In vereniging met Hem ga ik vandaag op weg en zie ik wat vandaag moet gebeuren. Ook vandaag wenst Hij ons toe: "Sjalom. Vrees niet. Ik ben het!" Dit woord vertroost me... ook dieper dan ik kan zeggen (bvv)
De voorzitter van E-Cristians
verklaarde dat in de Verenigde Staten, waar priesters het meest aangeklaagd
werden, het gemiddelde van het aantal gevallen, dat minder dan acht per jaar
bedraagt, sinds tien jaar in dalende lijn is.”
En men spreekt over een land met 300
miljoen inwoners, waar alleen reeds de katholieke scholen, dus zonder de
parochies en andere centra mee te rekenen, twee en een half miljoen kinderen
tellen.
“In Duitsland gebeuren 99,96 % van de
misdaden van pedofilie door leken. Ik heb geen enkel tijdschrift gezien dat zich
hierover vragen stelt”, aldus Josep Miro van E-Cristians.
“Pedofilie is een beproeving, een
kwaad van deze samenleving. De aanwezigheid van dit kwaad onder priesters is
oneindig kleiner dan elders in de samenleving.”
In dit verband citeert Josep Miro een
studie van
De voorzitter van E-Cristians, lid van
de Pauselijke Raad voor de Leken, meent dat deze verdacht makende campagne
vooral in Angelsaksische middens heerst. Hij citeert “twee mediabronnen die
uiterst belangrijk zijn: de BBC in Engeland en de New York Times in de Verenigde
Staten”.
“Het zijn twee spotlights die de Kerk
hierover reeds jarenlang belagen, al zijn ze niet de enige.”
In Europa zijn de aanvallen meer
versnipperd. “De moeite die sommige media en personen zich geven, onder wie
Hans Küng, om in Duitsland gevallen aan het licht te brengen, is vooreerst om
Josef Ratzinger, nu paus, schade te berokkenen.”
Kardinaal
Vingt-Trois ontcijfert het Paasoffensief van de media
En
spreekt opnieuw zijn vertrouwen uit in de priesters en religieuzen
“In
ons democratisch land zijn de christenen nog volwaardige burgers, het is niet
zeker dat ze het zijn in de berichtgeving”, bemerkte kardinaal André
Vingt-Trois, woensdag 31 maart in de Notre-Dame van Parijs, tijdens zijn homilie
in de Chrismamis.
Een
paasoffensief van de media
“Op
het ogenblik waarop wij het Paastriduüm vieren, wordt onze Kerk beschuldigd ten
overstaan van de mensen. Zij wordt beladen met de zonden van de wereld. Ondanks
de realiteit van de feiten, waarvan niemand de wreedheid en ergernis ontkent die
ze konden veroorzaken, doet men zijn best om onze Kerk – en in het bijzonder
haar priesters – te beladen met de morele verantwoordelijkheid voor daden van
pedofilie die sinds tientallen jaren gepleegd werden”, constateert de
aartsbisschop van Parijs en voorzitter van de Franse bisschoppenconferentie.
Hij
stelt eveneens vast dat pedofilie helaas een plaag is die de relaties aantast in
het gezin. Hij laat opmerken dat de feiten reeds gekend zijn en stelt de
berichtgeving in vraag: “De aandacht vestigen op oude en reeds lang gekende
feiten alsof het om nieuwe ontdekkingen gaat, stemt tot nadenken over de
eerlijkheid van de berichtgevers en volstaat om hun ware doel te ontmaskeren: de
morele deugdelijkheid van de Kerk in twijfel trekken”.
De
aartsbisschop van Parijs stelt “de werkelijkheid van daden van pedofilie”
niet in vraag en wil vooral ”het dikwijls onherstelbare lijden van de
slachtoffers” niet vergeten.
Hij
citeert zijn uitspraken in Lourdes tijdens de recente voltallige zitting van het
Franse episcopaat: “Wij worden overladen met schaamte en ontreddering. Wij
sluiten ons aan bij de spijtbetuigingen van de Paus in zijn brief aan de
katholieken in Ierland”.
Vertrouwen
in hun trouw
Tezelfdertijd
zegt hij: “Wij zijn niet bereid het geheel van de twintigduizend priesters en
religieuzen van Frankrijk met schande te laten beladen”.
En
een ander getal citerend: “Van hen, boeten een dertigtal priesters en
religieuzen de straf uit waartoe zij, overeenkomstig de wet, veroordeeld
werden”.
“Het
is veel te veel”, voegt de aartsbisschop van Parijs er onmiddellijk aan toe,
doch het is geen massaal fenomeen. De overgrote meerderheid van de priesters en
religieuzen van ons land beleven hun engagement ten dienste van het Evangelie
met vreugde. Ik twijfel er niet aan. Wij twijfelen er niet aan en wij stellen
vertrouwen in hun trouw.”
Hij
aarzelt niet over een “offensief” te spreken om “de Paus te destabiliseren
en via hem, de Kerk”.
Maar
hij waarschuwt dat “dit” onze zwakheden en eventuele fouten niet mag
verhullen.
Hij
ontleedt de huidige context en doet beroep op de verantwoordelijkheid van de
gedoopten: “Onze samenleving die de seksualiteit zonder enige beperking
uitstalt, verplicht ons om meer dan ooit waakzaam en eerbaar te zijn in onze
manier van leven. Geliefde broeders en zusters, priesters, diakens, mannelijke
en vrouwelijke religieuzen en leken, wij zijn slechts mensen en mogen ons nooit
inbeelden dat wij boven de bekoring staan. Doch deze voorzichtigheid moet van
ons geen potentiële schuldigen maken.”
Hij
ontcijfert dit “offensief van de audiovisuele media die Pasen op hun manier
vieren door zich op de avonden van de Goede Week te concentreren op hun
capaciteit om kritiek te leveren op de Kerk en het christelijk geloof”.
Hij
vreest voor “al degenen die het minst op de hoogte zijn en het minst betrokken
bij het leven van onze Kerk” en “overladen worden met uitzendingen die zich
“kritisch” voordoen, doch slechts propaganda voeren, zelfs grove
propaganda”.
“In
ons democratisch land zijn de christenen nog volwaardige burgers, het is niet
zeker dat ze het zijn in de berichtgeving”, merkt kardinaal Vingt-Trois op.
Maar
in het licht van de paasfeesten nodigt hij uit zich niet te verwonderen over een
dergelijke behandeling: “Wij werden er door de Heer zelf op voorbereid: “De
leerling staat niet boven zijn meester en de dienaar niet boven zijn heer.”
(Mt. 10,24).
Vertaling
Sorores Christi
RESPECT VOOR HET GEBOREN EN ONGEBOREN LEVEN
BRUSSEL (KerkNet 4 april 2010) Aartsbisschop Léonard beklemtoonde in zijn
paashomilie dat het Paasverhaal en Jezus' lijden en verrijzen bijzonder actueel
blijven. Hij verwees daarbij naar de “ongeveer 50 miljoen menselijke wezens in
ontwikkeling die jaarlijks geaborteerd worden in de moederschoot, alsof het niet
de moeite zou zijn dat ze bestaan. Wij wel; zij niet. Maar er zullen altijd
christenen en andere mannen en vrouwen van goede wil zijn om vol te houden dat
het mogelijk is om zwangere vrouwen in moeilijkheden te eren en te ondersteunen
en tegelijkertijd dat kleine embryo te eren, die foetus die ze dragen en die
duidelijk van hen te onderscheiden is”, sprak de aartsbisschop. “Wij waren
ooit allemaal in die moederschoot. En we zijn slechts hier omdat we
gerespecteerd werden toen we ons in een kwetsbaar stadium van ons leven
bevonden. Ook hier moeten we eer en ontzag hebben voor wat onze maatschappij te
gemakkelijk als eenvoudig biologisch afval aanziet.”
Maar respect is niet alleen nodig voor het ongeboren leven. Mgr. Léonard
verwees ook naar pedofilieschandalen waarmee de Kerk wereldwijd wordt
geconfronteerd. “Gedurende verschillende decennia heeft de Kerk, net als
andere instituties, het probleem van pedofilie in haar midden niet voldoende
diep ingeschat, waar ze toch alle evangelische redenen had om te waken over het
respect voor de waardigheid van de kinderen. Door een schuldig stilzwijgen heeft
men vaak de voorkeur gegeven aan de reputatie van sommige kerkleiders in plaats
van aan de misbruikte kinderen. Ook hier moeten we, door de waarheid, hen die
vreselijk mishandeld werden in hun waardigheid herstellen.
(Kerknet)
‘EEN MENS IN WORDING IS
GEEN PUUR MATERIËLE AANGELEGENHEID’
PERSBERICHT VAN DE BISSCHOPPEN VAN BELGIË
Kerknet
Vrijdag, 09 januari 2009
BRUSSEL
(KerkNet/IPID) - Op 4 december laatstleden heeft de Kamer ingestemd met het
‘wetsontwerp inzake het verkrijgen en het gebruik van menselijk
lichaamsmateriaal met het oog op de geneeskundige toepassing op de mens of het
wetenschappelijk onderzoek’. Eerder al had ook de Senaat het ontwerp
goedgekeurd. Geen van beide stemmingen vond enige weerklank in de media. De
bisschoppen vinden dat zij dit niet stilzwijgend aan zich kunnen laten
voorbijgaan. Hierna volgt de integrale tekst van het persbericht van de
bischoppen:.
Op de vergadering van de Bisschoppenconferentie van donderdag 8 januari hebben
wij het wetsontwerp besproken. Het heeft tot doel de handel in materiaal van
menselijke oorsprong te reglementeren. In artikel 2 van het ontwerp staat
letterlijk: ‘Voor de toepassing van deze wet wordt verstaan onder ‘menselijk
lichaamsmateriaal’ elk lichaamsmateriaal, met inbegrip van menselijke weefsels
en cellen, gameten, embryo’s, foetussen, evenals de substanties die eruit
worden onttrokken, welke ook hun graad van bewerking is’.
Als wij lezen dat de Belgische wetgever een mens in wording – na 8 weken
zwangerschap wordt een “embryo” een “foetus” – definieert als
“menselijk lichaamsmateriaal” beschikbaar voor medisch onderzoek, dan wordt
het ons koud om het hart. Het menselijke leven is onaantastbaar, van aan zijn
oorsprong tot aan zijn natuurlijke einde. Alles wat het menselijke verzakelijkt,
betekent een teruggang in het project van menselijke beschaving.
Misschien zullen sommigen opwerpen dat het doel van het wetsontwerp toch
lovenswaardig is. Daarop moeten wij eens te meer antwoorden dat goede
bedoelingen alleen niet volstaan om een moreel verantwoorde handeling te kunnen
stellen. We schreven het eerder al in een verklaring uit 2006: “Niet alles wat
technisch mogelijk is, is daarom ook meteen moreel wenselijk. Elke dag opnieuw
verlegt de wetenschap de grenzen van de geneeskunde. Daarop moeten we ons
verheugen, want vaak leidt dit tot nieuwe therapeutische mogelijkheden waardoor
mensen onnodig lijden of ongemak bespaard worden Maar er bestaat toch ook een
ethische grens aan de technologische vooruitgang: de waardigheid van de mens.
Telkens de onvervreemdbare waarde van de mens in het gedrang komt, moet elke
technische knowhow zijn grenzen erkennen. Als dat niet gebeurt, dan dreigt de
mens – veelal zonder zich daarvan bewust te zijn – het slachtoffer te worden
van zijn eigen kunnen.”
Euthanasie is een deel van een ijsberg.
Onder en boven water is er een enorme realiteit mee verbonden die een
visie op lijden, kwetsbaarheid, broosheid…duidelijk maakt.
Laat het klaar zijn: lijden is schokkend en kan bovendien zo excessief en
massief zijn dat een mens erdoor niet meer denken of handelen kan. Een schok die
alles verlamt.
Er is lijden dat veroorzaakt wordt door menselijk onrecht: oorlog,
geweld, onrechtvaardige verdeling van goederen, misbruik… Zo’n lijden kan
genezen. Paal en perk stellen aan onrecht is de weg. Er zijn zelfs mensen bereid
te lijden om dat onrecht te keren en de wereld te humaniseren. Gandhi, Romero,
Maarten Luther King, Jeanne Devos. Hun lijden had en heeft een functie en
daardoor kreeg het zin.
Maar er is ook een lijden dat niet veroorzaakt wordt door menselijk
onrecht en dat ook helemaal geen functie lijkt te hebben: een ongeneeslijke
ziekte, een enorme handicap… We zien het gelaat van heel wat mensen voor ons:
mensen die in hun diepste bestaan heel ernstig getekend zijn, bijna onmenselijk.
Sommigen worden genezen, sommigen helemaal niet. Sommigen slagen erin een
stem te geven aan hun lijden, de meesten zijn sprakeloos. Oog in oog staan met
zo’n mens is een gebeuren dat de diepste vezels schokt.
De enorme broosheid van het gelaat van een andere kan in elke mens de
meest menselijke schoonheid doen openbreken. Een schoonheid waarin je alles –
maar dan ook alles – probeert te doen om een broze mens in liefde te
aanvaarden en te doen leven.. “L’amour, c’est cela qui fait exister
l’autre” (E. Varillon). Geen geweld, geen dans met de dood, geen definitieve
oplossing, maar ja zeggen op de roep om te leven, hoe fragiel ook.
De keuze is inderdaad enorm gedurfd. Ze raakt de hele maatschappij en dit
in al haar dimensies. Een maatschappij die mensen de kans geeft om ja te zeggen
op het leven van elke mens – hoe broos en getekend die mens ook is –
engageert zich totaal. De hele maatschappij wordt erin uitgedaagd om alles –
maar dan ook alles – te doen om die mens te doen bestaan én de mensen omheen
die mens te ondersteunen. Dat vraagt veel morele, politieke en financiële moed.
Een paradox verschijnt en wel deze: wie een lijdende mens aanvaardt zal
die lijdende mens als zodanig niet (altijd) veranderen maar zal zelf veranderen.
Wie kiest voor de mens – elke mens – wordt zelf menselijker. Wie kiest voor
geweldloosheid, wordt zelf geweldlozer. En een cultuur die kiest voor het leven,
wordt zelf een cultuur van het leven. En leven dan niet als perfectie en
eindeloos feest, maar het leven zoals het is, het leven van jou en mij… Maar
de paradox werkt ook omgekeerd: een maatschappij die kiest voor de dood, wordt
een cultuur van de dood.
De paradox wordt een uitdaging. Tot nu toe klinkt het in vele gevoerde
discussies alsof er mensen zijn wier leven helemaal geen kansen meer inhoudt.
Juist die mensen bieden ons het meeste kansen. Ze nodigen ons uit om de beste
krachten in onszelf aan te boren. Altijd weer heeft de wereld een stap vooruit
gezet wanneer ze het leven van elke mens verdedigde. Nog nooit is de wereld
humaner geworden door een keuze die kleinen en gekwetsten het leven ontzegde.
Het is waar dat je zo’n uitzonderlijke liefde niet kunt afdwingen.
Liefde kun je trouwens nooit afdwingen omdat ze behoort tot het domein van de
vrijheid. Enkele jaren geleden hebben de Vlamingen pater Damiaan gekozen als de
grootste Belg aller tijden. Hij heeft in de ogen gekeken van zijn melaatse
medemens én hij is doorgegaan met liefhebben, tegen beter weten in, hoe
vervormd hun gelaat ook was. Hij is doorgegaan tot het uiterste, tot zijn eigen
gelaat alle trekken toonde van zijn melaatse medemens. We hebben vandaag mensen
nodig als die kerel. Mensen die door de ogen van de getekende medemens een mens
worden om nooit te vergeten, een mens die toekomst schenkt aan elkeen.
Noël Bonte, verantwoordelijke Sint-Michielsbeweging
INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN - THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - MARIA - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN - UITZICHT - INFO - MEDIA - GEZONDHEID - SPIRITUALITEIT - PINKSTERSPIRITUALITEIT - VERHALEN - KUNST - BEZINNINGEN -