INFO-WEB

DEZE PAGINA GEEFT ZAKEN AAN 
DIE EEN TIJDLANG DE ACTUALITEIT HAALDEN

- Bedenkingen bij enige berichten in de media 
- Shoah-herdenking 3 okt. 2004 te Antwerpen (mededeling Egidiusgemeenschap)
- De gijzeling in Beslan: een toppunt in menselijke wreedheid
- Het nieuwe klooster te Opgrimbie (Een volk leeft niet van bomen alleen !)
- Het christelijk geloof belachelijk gemaakt (Biecht van een koning 25/12/1999)
- Kosovo, april 1999
- Gebed voor de mensen van Kosovo  
- Kerk voert geen doofpotpolitiek (i.v.m.) pedofiliezaken. (Lezersbrief van Br. Stockman in De Standaard van 14 mei 1999)

INHOUD - ACTIVITEITEN -  GRIEKSE KERK BAGDAD - BEZINNINGEN - BIJBEL - BOEKEN - CHRISTEN in de WERELD - CHRISTELIJKE VORMING - DIAPRESENTATIES - EVANGELIE-LEZING - GEBED -  GEBEDSGROEP - GETUIGENISSEN - GEZIN -  GEZONDHEID - HAHAHA - INFO - JEZUS (Isa al Masih) - JONGEREN - KERK en GELOOF - Figuren uit de KERKGESCHIEDENIS - KINDEREN - KUNST - LITURGIE - MEDIA - - MARIA - MARIA-KEFAS - MORAAL - NADENKERTJES - NIEUW - NUMMERS - PARAY L.M. - PINKSTERSPIRITUALITEIT - PREKEN - ROEPING - SOCIALE INZET - SPIRITUALITEIT -  THUISPAGINA  - UITZICHT - VERHALEN -  WETENSCHAP - ZENDING - 

Terrorisme in naam van ?
Het gebeuren in Beslan. 
Een toppunt in menselijke wreedheid.

Te vlugge reacties
Af en toe in zijn geschiedenis staat de mensheid sprakeloos van afschuw. Dan klinkt gehuil van mensen die in hun liefste bezit, hun kinderen of familieleden getroffen werden, kreten van wraak, maar vooral heerst er ook machteloze woede en onbegrip.  Daarvan zijn veel voorbeelden aan te wijzen in de mensengeschiedenis, denk bijvoorbeeld aan het uitmoorden van bevolkingsgroepen door Nazi-Duitsland, door Het Stalinistisch bewind, en meer recent in de moordpartij op voornamelijk Tutsi’s in Rwanda. In het Noord-Ossetische Beslan is begin september 2004 zo’n toppunt in afschuwelijke wreedheid, ingegeven door wraakzucht, bereikt. Sommigen zoeken dan direct naar redenen, motieven, aanleiding en eventueel verderliggende oorzaken. Er verschijnen geleerde commentaren in kranten en tijdschriften en in de rand van de nieuwberichten met betrekking tot die motieven en dieperliggende oorzaken. Dat is als eerste reactie een stap te ver.

Totale en radicale afkeuring
Het eerste is de afschuw en grenzeloze afkeuring en veroordeling van het feit. Niet dat er zoveel slachtoffers gevallen zijn, waaronder veel kinderen, maar het feit dat er 1200 mensen, waaronder hoofdzakelijk kinderen, gegijzeld werden, door personen, verblind door haat en wraakzucht, die desnoods zichzelf en die 1200 onschuldigen zouden gedood hebben. Dàt is de eerste vaststelling. En dat is een afschuwelijk iets. Iets dat ingaat tegen elk rechtgeaard menselijk aanvoelen. Het is je reinste barbarisme. De mensheid heeft in die terroristen getoond dat ze bereid is omwille van eventuele redenen (van politieke, economische, nationalistische, religieuze … aard) een grote stap terug te zetten op de weg naar menswording. Een stap van deshominisatie, ontmenselijking dus. Dat die wreedheid een bewuste stap was van de gijzelnemers (hun opdrachtgevers, hun psychologische of geestelijke begeleiders) blijkt uit het feit dat ze welbewust een grote school uitkozen en wel op de eerste schooldag. Men wou die kinderen treffen, men wou onschuldigen en zwakken treffen, men wou mensen treffen in het liefste dat ze hebben: hun kinderen. De mensheid heeft met afschuwen gereageerd. Het oordeel van de mensheid spreekt overluid. Zo luid als het bloed van de onschuldige Abel “Wat hebt u gedaan? Hoor, het bloed van uw broer roept uit de grond naar Mij” (Gen. 4,10).

Hoe komen mensen zover?
Nadat we eerst onze afschuw voor die gijzeling hebben uitgesproken en de daarop volgende rampzalige afloop (die nog veel erger had kunnen zijn), dan kunnen we eventueel trachten te begrijpen hoe mensen tot zo’n afschuwelijke misdaad kunnen komen. Men moet natuurlijk niet afkomen met: “De regering en de ordestrijdkrachten hadden maar moeten toegeven of hadden niet moeten ingrijpen…” Met de gijzeling is ook een eventuele fatale afloop meegerekend.  Men kan wel wijzen op de wreedheid waarmee de Russische regeringen en het leger de afscheidingsbeweging van Tsjetsjenië hebben trachten te onderdrukken, hun onwil om tot een politieke oplossing te komen. De redenen daartoe kunnen van economische aard zijn (Rusland pompt Tsjetsjenië leeg) enz… Hier staan we dan zelf ook machteloos. Vermoedelijk zal West-Europa niet al te veel uitnodigingen aan het Kremlin gericht hebben om te zoeken naar politieke oplossingen.

Zijn er uitwegen?
Als een groot bevolkingsdeel onafhankelijkheid wenst (wat is er immers gebeurd met andere sovjetrepublieken?), kan men dat blijvend met harde dwang stilleggen? Is het voor het Kremlin te verteren dat aan zijn grenzen een staat ontstaat met je reinste fundamentalistische Islam? En anderzijds: kweek je niet juist zulke extremistische uitingen van de Islam door geen politieke oplossing in overweging te nemen? Moeilijke vragen omtrent een moeilijke situatie. In ieder geval heeft het laten aanmodderen van het probleem rechtstreeks tot het afschuwwekkend gebeuren geleid in Beslan. Een naam die niet meer uit ons collectief geheugen zal gewist worden, als een toppunt in de wreedheid waartoe mensen in staat zijn. Dat het mensen zijn die tot het uiterste gedreven werden door de wreedheid van anderen is daarbij geen reden tot goedpraten of verontschuldigen. Immers, waartoe zou de reactie van de familieleden en vrienden van de gijzelaars dan weer moeten leiden? Hopelijk gaat het Kremlin er niet enkel met de ijzeren vuist op los gaan, maar zullen er vanuit het wereldgeweten ook stemmen opgaan die aansporen tot eventueel sterker zoeken naar een menselijke, rechtvaardige, politieke oplossing. Het is - zo lijkt het - de enige weg om soortgelijke extremisten de steun van de bevolking te ontnemen.

 'DE BIECHT VAN EEN KONING'

Veel landgenoten hebben de kerstboodschap van koning Albert II gezien of gehoord. Personen die ik erover hoorde waren eensluidend positief en ze wisten te vertellen dat op de nederlandse teevee dat getuigenis werd afgedaan als 'de biecht van een koning'. In de media ontmoette ik ook negatieve en afbrekende racties. Een getuigenis van zo hoog gehalte wordt echter helemaal niet neergehaald door kleingeestige en bekrompen uitingen van onbegrip tegenover de grootheid van een levensgetuigenis. Die negatieve reacties stonden trouwens in het verlengde van een soort bitsige bezetenheid waarmee allerlei bekende gezichten getracht hebben het christelijk en katholiek Kerstfeest en -geloof te bezwadderen. Op zo'n momenten toont het antichristelijk element zich van zijn laagste kant. Je kan je als convenabel mens toch moeilijk indenken dat je de gevoelens van tienduizenden landgenoten zomaar gaat kwetsen met je eigen bekrompen overtuiging, juist op een moment dat die talrijke landgenoten een eeuwenoud gebruik en eeuwenoude overtuiging - waarin heel wat diepmenselijke en medemenselijke waarden steken - aan het vieren zijn. Wie van ons lacht met de ramadan van de moslims ? Waarom lacht men met christenen die Kerstmis gaan vieren ? Een aantal bekende Vlamingen, joernalisten, publiciteitsfirma's en op de handen gedragen humoristen zouden dringend eens een cursus in elementair menselijk respect voor bevolkingsgroepen en voor de overtuiging van anderen moeten volgen; onze media zouden minder bevuild worden door vulgariteit en cynisme. Ondertussen kunnen we ons als christenen enkel wat harden in het incasseren van dat soort behandeling en neerkijken op zoveel laagheid en gemeenheid. We moeten misschien ook een soort van compassie aankweken voor die uitingen van onbenul en wellicht van neurosen van een aantal van die bekende gezichten die het niet kunnen laten de gevoelens van een groot aantal medeburgers telkens en telkens weer te kwetsen. De lachers kunnen ze aan hun kant hebben, van humaniteit geven ze weinig blijk.

naar top document - naar thematisch overzicht - naar thuispagina

We zouden je wel weer wat kunnen schrijven rond gezinsspiritualiteit, los van de grote actualiteit, maar ik vermoed dat dit niet kan. Het gaat over Kosovo. Natuurlijk zal ook hier de actualiteit ooit wegebben uit de media en de publieke belangstelling - zoals enige maanden na de witte marsen - maar zelfs dan kunnen wij als christenen onze ogen er niet voor sluiten en moeten wij bepaalde lessen trekken. Ons land is in oorlog met Servië. Je wordt er toch wat koud van als je je dat diep realiseert. Natuurlijk niet dat wij zo’n agressievelingen zouden zijn, maar ook niet dat wij aangevallen worden. Wel wil een bepaalde volksgroep in een europees land, een andere bevolkingsgroep uitdrijven om een etnisch zuiver grondgebied te bekomen. En dit gebeurt dus daadwerkelijk en op grote schaal! Dit moet ons raken en het mag ook ons gezin raken. Hier komen diep-menselijke waarden in het gedrang. Nogal wat eenvoudige mensen bij ons hebben dat begrepen en er is een opvallende solidariteit naar voor gekomen van mensen die kosovaarse vluchtelingen willen opvangen, of klederen en geld willen geven. Het is mogelijk dat wij wat opgepept werden door de emotionele beelden die de media wekenlang over ons hebben uitgestort. Maar in dit geval is het een - vermoed ik - oprechte betrokkenheid geweest van de reporters, misschien zelfs van de nieuwsmakers.

Er zijn nogal wat zaken die ons aan het denken moeten zetten. Het zijn moslims die door een (hoofdzakelijk orthodoxe) christelijke gemeenschap worden belaagd en verdreven. Nu moet je dat "christelijke" toch wel wat nuanceren, omdat de leiders van Servië (en Milosevic op kop) natuurlijk eerder stalinistische communisten zijn. En heel nationalistisch. Het mag ons evenwel in deze zin iets leren dat kwaad kwaad is, ook als het van gelovigen en christenen uitgaat, of van mensen die hun grondgebied en kultuur bloedzuiver willen houden. Misschien moeten we hier ook vaststellen dat nationalisme, wat in het verleden misschien als een zeer hoog goed kon gelden, in dit concrete geval oorzaak wordt van het verdrukken van anderen, gewoon omdat ze anders zijn van etnie, kultuur, godsdienst… Nationalisme zal nooit de plaats kunnen innemen van menselijkheid.

Tussendoor zullen we natuurlijk wel de bedenking maken dat dit conflict uitgelokt is en/of in de hand gewerkt door historische ontwikkelingen (in dit geval dat 600 jaar geleden het zwaartepunt van de Servische nationaliteit en het Servische christendom in de streek van Kosovo lag en daarna door de Turkse moslimveroveraars werd veroverd en geïslamiseerd. 600 jaar geleden. En dat past zeer goed in Milosevic’s kraam. Sedert jaren.

Veel meer zaken komen hier nog bij kijken natuurlijk. Ondermeer de levensgrote vraag of er geen andere oplossingen waren dan een heel land plat te bombarderen om meer menselijkheid te doen groeien. Maar daar zullen oprechte politici hopelijk toch wel ernstig over gedacht hebben.

Voor ons komt het erop aan ook eerlijk dit gruwelijke feit van etnische zuivering en het enorme leed van honderdduizenden mensen tot ons te laten komen, erover na te denken en er onze conclusies uit te trekken. Concrete conclusies, in eerlijkheid tegenover God genomen. Een God die zich een God van mensen noemt en die we dit jaar speciaal als "Vader" leerden waarderen. Die moslimmensen uit de Balkan zijn ook zijn mensen. Laten we dit besef inoefenen in ons gezin. Wij zullen meer mens door worden als uit onze gedachten en woorden ook daden volgen.

naar top document - naar thematisch overzicht - naar thuispagina

Br. dr. René STOCKMAN

Al enige jaren worden we overstelpt met pedofiliezaken waarbij leden van de Kerk, vooral priesters en religieuzen, beticht worden en in bepaalde gevallen ook effectief veroordeeld worden.

Dit treft ons allen en doet ons leed. Wanneer mensen in een opleidings-, verzorgings- of begeleidingsrelatie misbruik maken van hun superioriteit en hun leerling, patiënt, bewoner of parochiaan tot slachtoffer maken van hun seksuele begeerte, dienen we dit af te wijzen, te bestraffen en vooral te voorkomen.

De Kerk in Vlaanderen heeft dan ook passende maatregelen genomen om mensen die het slachtoffer zijn van een seksuele aanranding, nabij te zijn, te helpen en te begeleiden. In ieder bisdom werden meldpunten opgericht waar slachtoffers met hun klachten terechtkunnen en ook de kloostergemeenschappen hebben gemeenschappelijk en individueel maatregelen genomen om de klachten te kunnen aanhoren, de slachtoffers te helpen en de daders te straffen.

Dit wil niet zeggen dat vroeger alles in de doofpot verdween, maar wel dat de aandacht nu werd aangescherpt en procedures werden geformaliseerd. Dit alles in de hoop de slachtoffers echt te hulp te zijn.

Bepaalde personen achten het tot hun opdracht om deze inspanningen te negeren en houden vol dat de bisschoppen en de kloosteroversten zich verder specialiseren in het voeren van een doofpotpolitiek. Onlangs werden wij als Broeders van Liefde daarvan openlijk beschuldigd door de heer Devillé en de heer Bethune, respectievelijk priester en ex-priester. Deze onterechte beschuldigingen en laster hebben slechts tot doel de Kerk te treffen en dit op een punt dat verdient om met veel omzichtigheid behandeld en benaderd te worden.

Seksuele misdrijven worden niet opgelost met het ongenuanceerd beschuldigen, ook niet met het wuiven met zogenaamde dossiers die men uiteindelijk weigert aan de betrokken instanties door te geven. Wanneer de Rik Devillé beweert over 90 dossiers te beschikken, maar ze krampachtig voor zich houdt, kan men alleen maar spreken van schuldig verzuim aan zijn adres. Alleen zo kan men de mythe in stand houden dat de Kerk niets doet voor de slachtoffers en de daders blijft beschermen.

De zogenaamde Vlaamse Werkgroep Mensenrechten in de Kerk zou er beter aan doen eerst een grondige analyse van de feiten te maken. Dan zou men moeten erkennen dat pedofilie en misbruik van minderjarigen niet alleen en zelfs niet in de eerste plaats voorkomt in kerkelijke kringen.

De pers is natuurlijk extra alert als het over priesters en religieuzen gaat en zal niet nalaten deze gevallen extra in de verf te zetten, zodat de indruk wordt gewekt dat kerkmensen de koplopers worden als het gaat om pedofilie. Hiermee is niet gezegd dat de Kerk niet lijdt onder deze zaken. Integendeel, telkens wanneer kinderen seksueel misbruikt worden, doet haar dit walgen.

De Werkgroep mag zich ook afvragen hoe het komt dat pedofilie en incest vandaag zoveel voorkomen. Kan het anders in een maatschappij die enerzijds alles tolereert wat met seks te maken heeft, en anderzijds probleemloos promiscuïteit laat verspreiden doorheen de media? Veel kinderen krijgen de kans niet meer om kind te zijn en worden overspoeld met pornografie en ophitsende beelden.

Anderzijds zijn het dezelfde leden van de gemeenschap die - terecht - moord en brand schreeuwen wanneer hetzelfde kind seksueel misbruikt wordt. Van een dubbele of dubbelzinnige moraal gesproken.

Wanneer de Kerk dan uitspraken doet inzake de seksuele moraal, wordt ze uitgelachen en als oubollig afgedaan. Dezelfde modernisten worden plots puriteins en verwijten de Kerk dat ze haar verantwoordelijkheid niet opneemt inzake de toepassing van dezelfde seksuele moraal. Opnieuw zeer dubbelzinnig.

Slachtoffers moeten worden geholpen. De daders verdienen gestraft te worden en blijvend gevolgd te worden opdat recidieven zouden uitblijven. Maar wat met zogenaamde slachtoffers die, terwille van de mogelijke financiële compensaties, bijna vergeten voorvallen opblazen of zelfs fantaseren?

En wat met de vergeving en de barmhartigheid, die toch ook nog een plaats mogen hebben in onze samenleving in plaats van de daders voor de rest van hun leven te brandmerken?

Vele zaken worden lelijk uit hun verband getrokken en het is pijnlijk dat mensen als Devillé, die zichzelf een dissidente priester noemt, en Bethune, die meent dat alle priesters en religieuzen net zoals hij gefrustreerd zijn wegens het opgelegde celibaat, zo kwistig en ongenuanceerd hun gal spuwen op het instituut Kerk.

Er zullen waarschijnlijk weinig organisaties in de maatschappij zijn die zo tolerant met hun leden omspringen. Devillé mag nog steeds priester blijven en Bethune, als uitgetreden priester, gelovige leek.

Maar dit wil niet zeggen dat ze anderen onbeperkt vals mogen beschuldigen en tegelijk schuldig verzuim plegen door met zogenaamde dossiers te wuiven.

Ze dienen hiermee alleen hun eigen zaak en vooral hun imago, dat hen blijkbaar zo dierbaar is. Ze zijn zeker geen slachtoffer van de laatste dictatuur, waarover eerstgenoemde een boek schreef, maar mogen baden in de sfeer van barmhartigheid.

Het wordt stilaan tijd dat ook zij erkennen en toelaten dat de Kerk wel degelijk haar verantwoordelijkheid opneemt, ook op het delicate terrein van misbruik van minderjarigen.

(De auteur is provinciaal overste van de Broeders van Liefde)

INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN -  THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - MARIA - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN - UITZICHT - INFO - MEDIA - GEZONDHEID - SPIRITUALITEIT - PINKSTERSPIRITUALITEIT - VERHALEN - KUNST - BEZINNINGEN -