Kardinaal Kasper:  Einde Volkskerk - Kerk moet meer theocentrisch zijn (Bron: Kerknet)

Volgens de Duitse kardinaal Walter Kasper, jarenlang voorzitter van de Pauselijke Raad voor de Eenheid van de Christenen, beleven wij het einde van de volkskerk in Duitsland en in heel West-Europa. “Wij zien wel dat er iets nieuws ontstaat, maar dat gaat met veel groeipijn gepaard. Vrouwen moeten daarin een belangrijker plaats krijgen, ook in de leiding van de katholieke Kerk”, zei de kardinaal maandagavond tijdens een opgemerkte voordracht aan de Katholieke Academie in München.

Kardinaal Kasper, zelf een begenadigd theoloog, pleit voor een ‘theocentrische ommekeer’ van de theologie. Die moet zich opnieuw naar God richten, omdat het hele theologische denken zonder die gerichtheid slechts relatief is. Met het oog op de komende advent voegt hij eraan toe: “De opdracht van de Kerk om God te verkondigen is in West-Europa vandaag actueler dan zij ooit is geweest. De Kerk mag niet toegeven aan de bekoring om zich in binnenkerkelijke debatten te verliezen. Mensen die niet langer een band hebben met de Kerk hebben ook daarvoor geen belangstelling.”

De kardinaal zei nog dat de Kerken van de Reformatie duidelijk maken dat wij niet naïef alle heil mogen verwachten van structurele hervormingen in de Kerk. “Deze Kerken kennen de wijding van vrouwen en hebben een sterk synodale structuur. Maar vaak kampen zij met nog veel ernstiger problemen dan de rooms-katholieke Kerk. Desondanks zijn de binnenkerkelijke, de oecumenische en de interreligieuze dialoog onmisbaar. Die debatten moeten ons in staat stellen om ons eigen geloof beter te leren kennen en een nieuwe vorm van kerk zijn tot stand te brengen, waarvoor het Tweede Vaticaans Concilie de gids kan zijn.”

Kerk in Nood  Kerstkaarten enz.

KOPTISCHE PATRIARCH WAARSCHUWT VOOR GROEIENDE KLOOF IN EGYPTE

Terwijl men ons bewonderend doet kijken naar de oudste tekeningen in het Midden-Oosten is er ook belangrijk nieuws dat vele christenen in Egypte aangaat na de zogenaamde Arabische Lente. Lees dit en volgen bericht:

BRUSSEL (KerkNet/NCR/CNS) – Kardinaal Antonios Naguib, de koptische patriarch van Alexandrië, stelt radicale moslims verantwoordelijk voor het toenemende aantal aanvallen tegen christenen en waarschuwt voor de snel groeiende kloof tussen christenen en moslims.

In een toespraak in het Zwitserse Fribourg stelde de patriarch dat de banden die na de omwenteling tussen moslims en christenen ontstonden snel verslechteren. “Bij aanvallen van radicale moslims tegen christenen vielen al tientallen doden en de kloof tussen christenen en moslims wordt onder impuls van radicale leiders snel groter. Tijdens de revolutie kwamen moslims en christenen in kerken en moskeeën bijeen om samen te bidden voor de vrede. Die tijd lijkt voorbij.”

De koptisch-orthodoxe bisschop Estaphanos bevestigt dat sommige moslimleiders oproepen om christelijke winkels te boycotten en niet langer niet-moslims aan te werven. Hij vreest dat op sommige plaatsen plannen worden gesmeed om de christenen te verdrijven. “Egyptische media dekken de situatie toe. Daardoor kunnen ook de internationale media niet over het lot van christenen informeren.”

(Kerknet Zaterdag, 05 november 2011) Lees verder hieronder

KOPTISCHE STUDENT VERMOORD IN EGYPTE

BRUSSEL (KerkNet/CWN) – De Koptische student Ayman Nabil Labib (17) is door leerlingen uit zijn klas vermoord omdat hij weigerde een tatoeage met een kruis af te dekken. Volgens het Amerikaanse katholieke persagentschap CWN vond het incident op 16 oktober plaats in de Egyptische stad Mallawi, nadat medeleerlingen eisten dat hij de tatoeage met een kruis op zijn pols zou afdekken. Daarop haalde de jongen een kruisje aan ketting boven en hing het om zijn hals.

“Nadat de leerkracht de 17-jarige student bijna liet stikken, gingen ook medeleerlingen hem te lijf en sloegen hem na een achtervolging doorheen de schoolgebouwen dood”, aldus de vader van Ayman Nabil Labib. De leerling werd in extremis naar het ziekenhuis overgebracht, maar overleed een uur later.

De Egyptische militaire raad kondigde recent nog betere bescherming aan van de religieuze minderheden. Discriminatie en geweld zullen voortaan zwaar worden bestraft. Koptische christenen vrezen echter dat het slechts bij mooie woorden blijft en dat de achterstelling ook in het nieuwe Egypte zal blijven aanhouden.

(Kerknet Vrijdag, 04 november 2011)

BELGISCHE BISSCHOPPEN EN JONGEREN BETUIGEN MEDELEVEN MET DRAMA OP HET FESTIVAL VAN PUKKELPOP 

KerkNet Vrijdag, 19 augustus 2011– De Belgische bisschoppen en deelnemers van de Wereldjongerendagen betuigen in een boodschap vanuit Madrid hun medeleven, naar aanleiding van het drama op het festival van Pukkelpop. De organisatie besloot vrijdagochtend dat het evenement wordt stopgezet, omdat donderdag vijf festivalgangers om het leven kwamen. Door het noodweer raakten ook tientallen mensen gewond.

In de boodschap schrijven de Belgische bisschoppen en deelnemers van de Wereldjongerendagen: "We betuigen de zwaar beproefde families van de slachtoffers onze christelijke deelneming. Niets kan hun immense verdriet verminderen, maar we verzekeren hen allen van ons medeleven en we nodigen de katholieke gemeenschap uit voor hen te bidden. We zullen vandaag, samen met de meer dan duizend jonge Belgische gelovigen op de Wereldjongerendagen in Madrid, bidden voor de familie en vrienden van de slachtoffers."

VERKLARING VAN DE BISSCHOPPEN NA HET INTERVIEW MET ROGER VANGHELUWE

BRUSSEL (KerkNet) - De bisschoppen van België reageren via een perscommuniqué op het geruchtmakende interview met Roger Vangheluwe, de gewezen bisschop van Brugge, donderdag in de nieuwsuitzending van VT4. Hierna volgt de integrale tekst van het communiqué.

"Wij reageren verbijsterd op het interview dat Roger Vangheluwe donderdagavond 14 april heeft gegeven aan de commerciële zenders VT4 en VTM en nemen er nadrukkelijk afstand van. We zijn uitermate geschokt door de minimaliserende en vergoelijkende manier waarop Roger Vangheluwe spreekt over de gepleegde feiten en de gevolgen daarvan voor de slachtoffers, hun familie, de gelovigen en de brede samenleving. Dit is onaanvaardbaar. Hij beseft blijkbaar nog steeds niet ten volle de ernst hiervan.

Dit interview ligt niet in de lijn van wat Rome aan Roger Vangheluwe gevraagd heeft. Wij vertrouwden erop dat hij zich in stilte zou terugtrekken in het buitenland om zich te bezinnen over zijn daden en de door Rome opgelegde spirituele en psychologische behandeling te volgen.

Dit interview is buitengewoon kwetsend voor de slachtoffers, hun familie en al wie met de problematiek van seksueel misbruik begaan is.
Ook voor de gelovigen is dit interview een kaakslag. Net als wij blijven zij ongetwijfeld radeloos en onthutst achter.
De toon van het interview staat haaks op onze inzet van de laatste maanden om de problematiek van seksueel misbruik ernstig te nemen, oor te hebben voor de slachtoffers en de nodige maatregelen te treffen. Getekend: de bisschoppen van België."

(Kerknet Vrijdag, 15 april 2011)

IPB REAGEERT MET ONTZETTING EN VERONTWAARDIGING

BRUSSEL (KerkNet) – Het Interdiocesaan Pastoraal Beraad kijkt met ontzetting en verontwaardiging naar de uitlatingen van Roger Vangheluwe. Hoe kan het dat iemand die belijdde te leven naar het voorbeeld van Jesus Christus niet inziet dat hij een misdrijf pleegde en het blijft vergoelijken. Hoe kan het dat hij niet inziet dat hij beter publiekelijk zou zwijgen, omdat het meer kwaad dan goed doet aan slachtoffers en aan de kerkgemeenschap. Hoe kan het dat, als hij dan toch naar buiten wil komen, hij zelfs nu na al het gebeuren van het afgelopen jaar niet oprecht vergiffenis vraagt aan zijn slachtoffers. Dat zegt Josian Caproens, voorzitster van het Interdiocesaan Pastoraal Beraad (IPB, het overlegorgaan van Vlaamse leken in de katholieke Kerk),

Volgens het IPB mag deze man niet meer vereenzelvigd worden met de katholieke kerkgemeenschap. “Vangheluwe dreigt meer en meer een symboolfiguur te worden waaraan heel de kerkgemeenschap afgerekend wordt. De houding en het huidig spreken van Vangheluwe zeggen echter alles over de persoon Vangheluwe en niets over de gelovige gemeenschap en haar bisschoppen. Het IPB distantieert zich dan ook uitdrukkelijk hiervan en hoopt op een snel en krachtig signaal van Rome. Anderzijds wil het IPB ook haar bezorgdheid uiten ten aanzien van de media. Is het opportuun om op die manier een forum te bieden aan een verziekte oude man? Wat heeft de betrokken journalist gedreven om achter Vangheluwe aan te gaan? Moest hier niet een ethisch besef gespeeld hebben, met name ten aanzien van de slachtoffers? Dit is immers duidelijk een interview waarin Vangheluwe zichzelf tracht goed te praten en zich te verkopen aan de buitenwereld. Misschien staat in dit geval de zwijgplicht hoger dan het spreekrecht? “

(Kerknet Vrijdag, 15 april 2011)

Kerknet Dinsdag, 12 april 2011

VERKLARING VAN DE PERSDIENST VAN HET VATICAAN OMTRENT GEWEZEN BISSCHOP ROGER VANGHELUWE

(Nadat onze Vlaamse media en al wat anti-vaticaan is hun gal hebben uitgespuwd krijgen we vandaag de heel evenwichtige mededeling van de Vaticaanse Persdienst.oegegeven, de mededeling van de nuntiatuur was wel wat voorbarig omdat enige belangrijke zaken erin ontbraken... Misschien ontloopt de paus toch nog zijn proces. Hoever kan verblinding gaan alxs men niet meer kan relativeren en het goede en goedwillende in de chrsitelijke gemeenschap niet meer wenst te zien. Hier inieder geval de Persmededeling. Nieuwsgierig of onze kranten die ook gaan publiceren. Maar wat gezaaid werd is natuurlijk wel weer gezaaid:)

Zopas heeft pater Federico Lombardi, de directeur van de Persdienst van de H. Stoel, een korte verklaring verspreid omtrent gewezen bisschop van Brugge, mgr. Roger Vangheluwe.

Gevraagd naar de situatie van mgr. Vangheluwe, gewezen bisschop van Brugge, verklaart pater Lombardi het volgende:
“In het raam van de procedure betreffende mgr. Roger Vangheluwe, voormalig bisschop van Brugge, heeft de Congregatie voor de Geloofsleer – zoals de apostolische nuntiatuur in België eerder al heeft meegedeeld – beslist dat mgr. Vangheluwe België diende te verlaten en een spirituele en psychologische behandeling moet volgen. Het spreekt vanzelf dat hem in die periode niet zal worden toegestaan zijn priesterlijke noch bisschoppelijke ambt in het openbaar uit te oefenen.

De Congregatie voor de Geloofsleer heeft de beslissing voor de psychologische behandeling genomen om nadere elementen voor een diagnose en prognose te kunnen bekomen, om zo de kerkrechtelijke procedure te kunnen afsluiten. Dit alles met het oog op het nemen van een definitieve beslissing die binnen de bevoegdheid van de Congregatie voor de Geloofsleer blijft en die door de H. Vader zal moeten worden bevestigd.

Deze eindbeslissing zal uiteraard rekening houden met de diverse aspecten van de problematiek, om te beginnen met het lijden van het slachtoffer en met de eisen van het gerecht.
De lopende procedure is dus in alle opzichten een voorlopige stap en nog geen definitieve beslissing."

(Kerknet)

PATER LOMBARDI BLIKT TERUG OP 2010  Christianofobie

Pater Lombardi Bron: KerkNet

ROME (KerkNet/radVat) – Pater Federico Lombardi, directeur van de persdienst van het Vaticaan, bestempelt het seksueel misbruik door geestelijken, de vervolging van christenen en de pauselijke reizen naar het buitenland als de belangrijkste nieuwsfeiten van het voorbije jaar. “Het misbruikfenomeen is niet nieuw. In landen als de Verenigde Staten werden wij hiermee al een tiental jaren geleden geconfronteerd en ook Ierland gaat hieronder al langer gebukt.” Pater Lombardi herinnert eraan dat de paus het misbruik verschillende keren veroordeelde en daarover zijn verontwaardiging uitsprak en het voorbije jaar ook meermaals slachtoffers ontmoette. “Daarmee toonde hij ook zijn bereidheid om hen te beluisteren en te begrijpen en maakte hij zijn deelneming aan hun lijden duidelijk.” Lombardi verwijst in het bijzonder naar de toespraak van de paus op het einde van het jaar van het priesterschap.

Met betrekking tot de vervolging van christenen zegt hij dat deze zich niet beperkt tot het Midden-Oosten, maar evenzeer een feit is in landen als India of de Filippijnen. Bovendien blijft de toestand van de godsdienstvrijheid in China zorgwekkend. Pater Lombardi vestigt er de aandacht op dat ook paus Benedictus XVI voor die vervolging en discriminatie de term ‘christianofobie’ gebruikt en van oordeel is dat ook de geseculariseerde Westerse samenleving hieraan niet ontsnapt.

Binnen het Vaticaan zelf noemt hij de oprichting van een Pauselijke Raad voor de Nieuwe Evangelisatie de belangrijkste gebeurtenis van 2010, al voegt hij eraan toe dat deze oprichting voor velen een verrassing was. Lombardi bevestigt dat de paus persoonlijk het initiatief heeft genomen voor de oprichting van deze raad.

(Kerknet)

De (katholieke) Kerk staat terecht in showproces (Mark Van de Voorde in DS 18 dec. 2010)

We kregen onderstaand artikel toegestuurd; we vermoeden dat het uit 'De Standaard' komt:

Alsof de Kerk terechtstaat in een showproces 
Geplaatst door onze redactie op zaterdag 18 december 2010 om 12:00u

Ik kon ze helaas niet tegenhouden, de gedachte aan de stalinistische showprocessen van weleer. De zwart-witbeelden van mannen in de beklaagdenbank die toegeschreeuwd worden door balorig opgefokte rechters, kwamen mij voor de geest naar aanleiding van de ondervraging van de Belgische bisschoppen door de bijzondere parlementaire commissie pedofilie. Overdreven vergelijking, weet ik, maar dat deze zwart-witherinneringen als metafoor opdoemden zegt genoeg. Zwart-wit was de commissievertoning alvast: zwart de bisschoppen, wit de commissie. Bijwijlen – door het gebrul van sommige commissieleden – leken de bisschoppen terecht te staan in een showproces. De waarheid horen was immers minder de intentie van sommige commissieleden dan de bisschoppen aan het kruis nagelen. De politiek als doodgraver van de kerk, daarvoor was Paars uit zijn graf gekropen. De kleuren blauw en rood vermengden in een vertoning die de allure had van een requisitoir. Paars, dat onder premier Verhofstadt in België (en onder minister-president Kok in Nederland), dacht de samenleving te kunnen afsnijden van haar christelijke wortels, is dood. Het haalt nu zijn gram op de kerk die maar niet wil sterven. Het pijnlijke is dat daardoor de commissie haar opdracht verwaarloost en de slachtoffers van kerkelijk en ander kindermisbruik in de kou laat.

Voluit heet de pedofiliecommissie van het Belgische federale parlement ‘Bijzondere Commissie betreffende de behandeling van seksueel misbruik en feiten van pedofilie binnen een gezagsrelatie, inzonderheid binnen de kerk’.

De commissie heeft de opdracht gekregen om na te gaan waar de overheid is tekortgeschoten in de aanpak van seksueel misbruik. Dat betekent dat ze op basis van informatie uit de kerk en uit andere kringen van gezag, zoals sport, onderwijs en zorg, allereerst nagaat waar justitie heeft gefaald. Strafrechtelijk onderzoek hoort de rechtbank toe.

Toch lijkt het er allengs meer en meer op dat de parlementaire commissie, zoals kerkjurist Kurt Martens (Catholic University, Washington) schreef in het nieuwsmagazine Knack, “onderzoekt wat in de kerk is misgelopen en wat de kerkelijke overheid heeft gedaan of niet heeft gedaan”. Dat is niet haar opdracht.

Erger nog is dat sommige commissieleden menen commentaar te mogen geven op het canonieke recht, zonder daar één iota van te kennen, en te mogen zeggen aan de bisschoppen hoe ze hun bisdom horen te besturen. De kerk als een door de staat gecontroleerde patriottische vereniging kan mogelijkerwijs thuishoren in het economisch kapitalistische maar politiek nog altijd communistische China. Daar zijn ook mensenrechten ‘binnenlandse zaken’.

In democratisch Europa is de scheiding van kerk en staat er vooral op bedacht om de religies hun vrijheid van vereniging en vrijheid van meningsuiting te verzekeren. Sommige commissieleden overtreden niet alleen de gelimiteerde opdracht van de commissie maar schenden ook de godsdienstvrijheid, zoals die is neergeschreven in de internationale verdragen en de Belgische Grondwet, die uitdrukkelijk verbiedt dat de staat zich mengt in de organisatie van de religies.

De paarse commissieleden weten wel dat ze straks teruggefloten zullen worden, maar ze surfen op de modieuze golf van kerkbashing. Je kunt geen krant opslaan, of een of ander stukjesschrijver met gebrek aan inspiratie veegt de kerk de mantel uit. Er gaat geen dag voorbij of Radio 1 draait het oude en versleten nummer van Stijn Meuris, Van God Los. Het liefst tijdens informatieve en culturele programma’s waar de Kulturkampf gevoerd wordt.

Atheïsme is hip. Denkt men. Maar het publiek is de overdosis gif beu. En daarom is het niet meer geïnteresseerd in het pedofiliedossier. Wie is daar het slachtoffer van? De slachtoffers. Daarmee is het bewijs geleverd dat sommige commissieleden helemaal niet bekommerd zijn om de slachtoffers maar enkel de vernietiging van de kerk op het oog hebben. Hun vraag naar schadevergoeding heeft niet de bedoeling de slachtoffers tegemoet te komen maar de kerk leeg te roven.

Kerkvervolging is te groot woord, maar daar komt het wel op neer. Als je vandaag iemand uit wilt schakelen, doe je dat niet meer fysiek maar financieel. Je pakt hem zijn centen af. En zijn faam. Schadeclaims en imagoschade zijn in deze economische mediamaatschappij de vernietigingswapens. De beschadigde zal evenwel de samenleving zelf zijn. Sociologen wijzen erop dat gelovigen, in casu christenen, minder xenofoob en meer solidair zijn, minder cynisch zijn en meer vertrouwen hebben, meer participeren aan het verenigingsleven en democratischer zijn. Wie de religie wil verbannen, bant de menselijkheid uit.

Mark Van de Voorde is publicist en raadgever van de Belgische premier Yves Leterme en van de Belgische vicepremier en minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere. Hij schrijft op persoonlijke titel.

PETITIE VOOR EEN GELOOFWAARDIGE KERK

Wij kunnen ons niet vinden in een petitie die zogenaamd opkomt voor een geloofwaardige en bevrijdende kerk in België en die komaf wil maken uitsluiting, farizeïsme, clericalisme of macht. Je kan dat goed verstaan, maar eigenlijk ligt het in de lijn van het IPB dat zich onafhankelijk wil opstellen naar Rome en Mechelen toe, de macht, de clericalen en farizeeërs. Van dat soort onafhankelijke kerkgenootschappen en allerlei kerkcritische groepjes verwacht ik niet de ommekeer die de kerk (trouwens op elk moment) nodig heeft. De Kerk is niet volmaakt, de kerk moet ook van binnenuit en ook van onderaf verneiuwd worden en een weg gaan van bekering en heiliging, maar door te gaan doen alsof men zich in de plaats kan stellen van de herders van de kerk, en niet ziet hoe die herders enorme stappen voorwaarts hebben gezet de laatste maanden, is ziende blind zijn. Overigens met alle respect voor de hopelijk goede bedoelingen. (bvv)

Viering voor het Leven!

voorgegaan door Mgr. André-Jozef Léonard

27 november om 20u in de Sint-Michiel-en-Goedelekatedraal

- De Vespers op de vooravond van de eerste zondag van de Advent

- Gebedswake

- Eucharistische Aanbidding

Deze plechtige wake voor het nieuw leven vieren we in gemeenschap met
paus Benedictus XVI en de particuliere Kerken over de hele wereld.

U bent allen uitgenodigd om deel te nemen aan deze viering !
Voor meer informatie, vicariaat Brussel :
Jos Wijns (tel : 02 533 29 17 – Email : jos.wijns@skynet.be)

Muziek verzorgd door de Emmanuelgemeenschap.

Br. R. Stockman: Wat heeft Monseigneur Léonard misdaan? (De Morgen 12/11/2010)

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1181724/2010/11/12/Wat-heeft-Monseigneur-Leonard-misdaan.dhtml

De katholieke kerk van aartsbisschop Léonard kreeg de laatste tijd harde kritiek uit eigen rangen. René Stockman reageert. Stockman is Generale Overste van de Broeders van Liefde.

Het klinkt vandaag niet goed te zeggen dat je uit België komt. Onmiddellijk krijg je vragen over de politieke situatie en of België nog wel bestaat, en hoe het gesteld is met de kerk. Dat laatste klinkt geregeld hier in Rome.

Maar is het inderdaad zo, zoals sommigen beweren, dat Mgr. Léonard de Belgische kerk aan het polariseren is met zijn zogenaamde controversiële uitspraken? Of is men gewoon verleerd dat er in de kerk nu eenmaal ook geloofswaarheden zijn, dat er een christelijke moraal is die nu en dan om verduidelijking vraagt en dat er tegelijk ook en vooral veel pastorale bekommernis moet zijn, en dat die zaken niet in tegenspraak moeten zijn, maar wel onderling in spanning kunnen staan. De kerk als mater en de kerk als magister: de moeder die zorg draagt voor haar kinderen en de meester die zijn kinderen moet leren.

De kunst bestaat erin om magister te zijn zonder het mater-zijn te verwaarlozen; eigenlijk zou het mater-zijn steeds op de achtergrond aanwezig moeten zijn en als een resonans blijven klinken.

Toen enige maanden geleden Mgr. Léonard aantrad als aartsbisschop, waren er reeds van bij aanvang vele a priori's. Hij kreeg bij sommigen zelfs geen enkele slaagkans, hij werd reeds op voorhand gebuisd. Hij was de man van Rome, his master's voice, niet de kandidaat van... Toch moest men weldra vaststellen dat hij het niet zo slecht deed, in het bijzonder in de zaak van Mgr. Vangheluwe en de nasleep ervan. Hij trad kordaat op, met een duidelijke communicatie en niemand benijdde op dat ogenblik zijn functie. Men verlangde van hem krachtige uitspraken die hij ook gaf. Het was de tijd van de tsunami in de kerk, en niemand wist wanneer het zou ophouden.

Maar dan kwam als het ware een tegenbeweging waarbij de kerk het zwijgen werd opgelegd. Men had geen recht meer om te spreken over morele zaken, wanneer de moraliteit in eigen midden soms ver te zoeken was. Men kwam zelfs zo ver om het ontslag van de Paus te suggereren, meer als symbolische daad, maar toch wel pretentieus gesteld. Alsof daarmee iets zou worden opgelost.

Mgr. Léonard nam zijn herderstaf weer op, en toonde zich als voorheen de magister en de mater, en soms nogal uitdrukkelijk magister. Uitspraken en zelfs woorden uit vroegere interviews werden uit hun context gehaald, uitvergroot, geïnterpreteerd en vooral becommentarieerd. De wijze van communiceren was misschien niet altijd even gelukkig, en dat is inderdaad iets dat men ook in Rome moet leren: hoe communiceren in een tijdperk waar slogans het doen en langere teksten gewoon niet gelezen worden. De woordvoerder moest soms bijsturen, toelichten, hetgeen toch zijn taak is. Maar als men niet meer overeenkomt over wat de bestemming moet zijn, dan wordt het problematisch. En dat gebeurde blijkbaar de laatste dagen waarbij het even leek dat er moest afgerekend worden. Zielig wanneer men op afstand staat toe te kijken.

Ondertussen zijn de profeten aan het roepen gegaan: zwijgen tot kerstmis, misschien maar best aftreden, want we geraken in een polarisatie.

Als ik nu terugkijk naar de zogenaamde gewraakte uitspraken, dan zijn er een aantal die gewoon de visie vertolken van de kerk, weliswaar vanuit het ideale standpunt, en daarbij is het normaal dat weerstanden worden opgeroepen bij hen die zich verwijderd hebben van dit ideaal - en daarmee wil ik niemand veroordelen Andere uitspraken waren misschien wat moeilijk, te filosofisch en gaven daarom aanleiding tot misverstand en vooral misinterpretatie. Mgr. Léonard heeft dit zelf proberen recht te zetten. En een aantal hebben te maken met de wijze waarop ze gebracht worden, en dan gaat het over de communicatie.

Maar wordt het heftig reageren niet mede veroorzaakt door de opiniemakers die dit maar al te graag aangrijpen om hun eigen kerkbeeld te promoten? Is het geen bon ton geworden om sowieso tegen Rome te zijn? Moet alles zomaar met de mantel van de liefde worden toegedekt en de ogen worden gesloten voor situaties die misgelopen zijn - zoals op sommige plaatsen de liturgie - uitgehold zijn of toch wel heel ver van het ideaal verwijderd zijn - zoals op sommige plaatsen het godsdienstonderricht? Dan gaat het dus vooral over binnenkerkelijke zaken. Mogen de kerkmensen niet in eigen boezem kijken en de zwakke plekken met name noemen?

Iemand schreef dat Mgr. Léonard Jezus niet is, dat is waar. En het gaat er mij ook niet om om Mgr. Léonard te verdedigen. Maar het is hem niet verboden zich aan Jezus te spiegelen, wel integendeel: Jezus zei de waarheid en moedigde daardoor mensen aan maar stootte ze ook af. Tegelijk bleef hij vergevingsgezind en bleef hij kansen geven opdat niemand verloren zou gaan. Dat dat een moeilijke maar noodzakelijke combinatie was heeft Jezus zelf ondervonden. Daartoe is ook Mgr. Léonard geroepen, vanuit zijn eigen bekwaamheden en de beperkingen die hij ook wel zal hebben. Zij die deze boodschap niet kunnen aanhoren hebben het recht hun oren af te sluiten, maar hebben niet het recht anderen te verhinderen de boodschap te beluisteren en er proberen naar te leven. Of geldt vrije meningsuiting alleen nog in één richting?

Wat is nu het besluit van deze onvolmaakte analyse? Dat de kerk haar boodschap, ook in Vlaanderen, in alle duidelijkheid mag en moet laten klinken. Dat zij die het daar moeilijk mee hebben de boodschapper niet moeten afschieten omdat ze het moeilijk hebben met de boodschap. Er zijn er die zich katholiek zullen blijven noemen, anderen christelijk geïnspireerd en nog anderen uitdrukkelijk niet meer kerkelijk. Misschien moet dat vandaag ook beter tot uitdrukking worden gebracht in de instituten die vanuit de kerk zijn gegroeid om zo tot een klaarder onderscheid te komen, want duidelijkheid schept welbehagen. Maar dat houdt niet tegen dat ze zich blijven inspireren aan het evangelie, want de liefdesboodschap die erin verkondigd wordt geldt voor allen.

En dat de kerk de ruimte mag blijven waar allen terecht kunnen met hun pastorale noden in de meest ruime betekenis van het woord. Zowel geloven als niet- of andersgelovigen, want de kerk blijft de plaats waar voor mensen gezorgd wordt. Ook dat is de evangelische boodschap.

OPEN OPROEP AAN DE BELGISCHE ROOMSKATHOLIEKE BASIS

Ivo Van Hemelryk

Met het tweede Vaticaans Concilie in het begin van de jaren zestig opende paus Johannes XXIII de deuren van de kerk open op de wereld en die deuren gingen sindsdien steeds maar verder open. Voorheen gingen die natuurlijk ook open, maar dan vooral om gelovigen binnen te laten. Na het concilie gebeurde het hoofdverkeer vooral in de omgekeerde richting (bij ons in ieder geval). In plaats van de wereld de rijkdom van de geloofschat te tonen, lieten velen binnen de kerk zich begoochelen door wereldse theorieën,  gepresenteerd als “wetenschappelijk bewezen”. Dat werd het toverwoord waarmee heel wat van onze kerkelijke geloofstraditie in de prullenmand verdween van menig katholiek intellectueel. Zij bleven zich katholieken noemen, maar fabriceerden ieder voor zich een aangepaste Christusfiguur die volgens hen perfect paste in het plaatje van een “open kerk”. Jezus werd voorgesteld als een sociaal bewogen man die het tot plaatselijke wonderdoener en alom geprezen parabelverteller had geschopt. Basisbegrippen van het katholicisme zoals de zonde, de verlossing, de verzoening met God, de heiligheid der sacramenten, enz... werden als een soort archaïsch of folkloristisch decor naar de rand van het plaatje geschoven.

Als gevolg daarvan belijden velen die zich nu nog katholiek noemen in feite een of andere versie van een progressief verlicht protestantisme, dat nog maar weinig uitstaans heeft met de traditionele leer van de kerk. In ons land werd het toezicht en de samenstelling van het  godsdienstonderwijs en de catechese door onze bisschoppen gaandeweg aan leken overgelaten, die er vanuit hun open godsdienstige en maatschappelijke visies hun eigen potpourri van maakten. Het gevolg hiervan is dat het merendeel van onze zogenaamd katholiek opgevoede jeugd weinig of niets meer afweet van de essentiële geloofswaarden en –waarheden van de katholieke wereldkerk.

De gewone leken, die trouw bleven aan de kerk en de geloofstraditie, kwamen in ons land meer en meer geïsoleerd te staan. Het krachtig weerwoord dat zij van hun kerkleiders verwachtten kwam er niet. Integendeel, de sleutelposities  in pers, media en kerkelijke tusseninstanties werden meer en meer ingenomen door progressief denkenden, overtuigd van hun intellectuele superioriteit over de kerkleiding. Zij namen steeds meer de touwtjes zelf in handen en zorgden voor nog meer kerkverwarring, gepaard gaande met een logischerwijze teruglopende  kerkgang. Kandidaat-priesters verkozen in Nederland te studeren, uit vrees aan de Leuvense Katholieke Universiteit met hun katholiek geloof in de knoei te geraken. Een recent voorbeeld dat de aldus ontstane toestand goed illustreert is de open breuk tussen Mgr. Léonard en zijn ex-woordvoerder, die nota bene in Leuven als een conservatief student werd beschouwd.

Intussen werkten vrijdenkers en atheïsten naarstig voort aan het versterken van hun posities in het medialandschap. Een van de gevolgen hiervan is dat volgens recente studies 60 % van de Belgische journalisten tot het progressief linkse kamp behoren en dat we geen enkele krant meer hebben die nog als            authentiek katholiek kan beschouwd worden. In enkele decennia tijd verschrompelde een bloeiende kerk die haar zonen over de ganse wereld uitzond tot een minderheid. Het is bevreemdend vast te stellen dat een combinatie van mekaar versterkende feiten en factoren het religieus en cultureel leven van een maatschappij volledig van aanschijn kan veranderen binnen het tijdsbestek van een kort mensenleven.

Parallel hiermee werden wetgevende constructies op touw gezet om al wat niet beantwoord aan de toonaangevende progressieve theorieën aan banden te leggen. Opinievormers en maatschappijhervormers creëerden wettelijke hefbomen waarmee zij hun dogma’s aan de maatschappij willen opleggen. Via een aangepaste interpretatie van de begrippen “racisme” en “discriminatie” trachten zij opvattingen van religieuze aard die niet stroken met de hunne terug te dringen tot de privésfeer of zo mogelijk zelfs daar te verbieden. De normale maatschappelijke tegenstellingen en discussies worden meer en meer via de rechtbank uitgevochten. De rechterlijke macht zal aldus bepalen welke opinie de juiste is en welke  moet gesanctioneerd worden. Dat kan in principe voor ongeveer alle opinies, want elke opinie kan vanuit een bepaalde gezichtshoek als “discriminerend” of “racistisch” beschouwd worden. Dit leidt met andere woorden ofwel naar een totalitaire gedachtedictatuur, vergelijkbaar of uiteindelijk nog erger dan die van de sovjets, ofwel naar een anarchie van elkaar tegensprekende rechtshoven.

De voorlaatste vrijzinnige aanvalsgolf tegen de kerk is gebaseerd op de pedofiele wandaden waaraan sommige priesters zich hebben schuldig gemaakt. Gevallen van pedofilie zijn er waarschijnlijk altijd geweest in de geschiedenis van de mensheid en men zal ze nooit helemaal kunnen uitsluiten. Maar waarom zien we juist in de loop van de laatste helft van vorige eeuw zulke toename van het aantal gevallen, zowel in de maatschappij als in de kerk? Het verband tussen deze toename en de groeiende verering van vrije seksbeleving in diezelfde periode zou voor iedere onbevooroordeelde analist al lang duidelijk moeten zijn. Daarvoor hebben we geen parlementaire commissie nodig. Maar die analyse past helemaal niet in het progressief plaatje en belandt dus ook maar in de progressieve prullenmanden. We mogen God danken dat naar aanleiding van de schandalen rond Dutroux en konsoorten het oprukkend pedofilisme een halt is toegeroepen, want alhoewel men het nu tracht te verdoezelen waren er voordien steeds luider stemmen in de media om ook dat pakket op te nemen bij de rechten van de seksueel vrijgevochten mens.

De laatste aanvalsgolf is nu gericht tegen onze aartsbisschop die de moed heeft tegen de progressief afwaarts gaande stroom in te gaan. De tactiek waarmee de aanval wordt uitgevoerd is simpel en oeroud: pak hem op zijn woorden. Hem op zijn daden pakken is immers nogal moeilijk want onze sympathieke en goedlachse kerkleider doet tot nader order geen vlieg kwaad, maar staat iedereen vriendelijk te woord.  Dezelfde tactiek gebruikten de Saduceeën en Farizeeën om Jezus op zijn woorden te vangen. Jezus was hen te slim af, maar onze brave monseigneur raakte verstrikt in een netwerk van verdraaiingen en verkeerde interpretaties van zijn woorden, met de klaarblijkelijke bedoeling hem de mond te snoeren en zijn gezag te ondermijnen. In de binnen- en buitenkerkelijke media was er haast niemand die de moed had om hem te verdedigen. Zijn eigen collega’s lieten hem links liggen of wezen hem terecht.  Het waren vooral de geloofsgetrouwe leken die in eerste instantie voor hem in de bres sprongen, via internetberichten. De groeiende kloof binnen onze kerk kwam nooit schrijnender aan het licht.

Misschien wel het voornaamste probleem waarmee de traditionele Belgische lekengelovige nu worstelt is dat zijn mening in de media haast niet meer aan bod komt. Ik ben de verslaggevers van Ter Zake dankbaar dat zij mij tenminste even de kans gaven om de verdediging van Mgr. Léonard op te nemen, tegenover Zuster Lutgarde. Hier en daar is er een artikel van een toonaangevende intellectueel verschenen om te protesteren tegen de behandeling van onze kerkleider, maar eigenaardig genoeg kwamen de bedenkingen tegen de behandeling van de aartsbisschop dikwijls van eerlijke ongelovigen of randgelovigen.  Alles in totaal waren dat maar peulschillen in de veralgemeende haatcampagne tegen hem. Die is er in geslaagd om bij vele gewone gelovigen een volledig misvormd imago te creëren van de persoon van de aartsbisschop. De dringende vraag luidt dus: hoe kunnen wij onze standpunten beter verdedigen in de media?

Wat men ook moge beweren over de macht van de katholieke kerk, zij heeft heden ten dage enkel een morele macht. Die oefent zij uit ten aanzien van de gelovigen, maar ook ten aanzien van de maatschappij als geheel. Daartoe moet zij zich wenden tot een andere macht, de vierde genoemd, met andere woorden de media. Binnen deze vierde macht moeten wij, de geloofsgetrouwe  kerkbasis onze posities kunnen innemen, als tegengewicht tegen het pseudokatholiek middenveldgezelschap dat nu de zogenaamde mening van de gelovigen in pers, radio en TV beweert te vertolken.

Uit het nieuws dat we toegereikt krijgen langs onze nationale radio- en Tv-uitzendingen moeten we opmaken dat de traditionele katholieken, trouw aan het leergezag van de paus en de kerkelijke traditie zo zeldzaam geworden zijn als witte muizen. Onze opinies komen haast nooit aan bod. Dit is een zoveelste misvorming van de werkelijkheid vanwege onze nationale media, maar wij, de traditionele katholieken, hebben ook zelf schuld aan deze misvorming. We zijn al te lang in de illusie blijven geloven dat onze kerkleiding krachtdadig de geloofswaarden zou verdedigen, maar tot onze grote ergernis heeft de kerkleiding aan deze normale verwachting niet of zeer ondermaats beantwoord. De meerderheid van de Belgische kerkleiding had het veel te druk met het aankweken van een zo progressief mogelijk imago, in de waan dat dit de juiste weg was om de kerk staande te houden. Gelukkig vonden vele trouwe gelovigen troost en bezinning in heel wat waardevolle initiatieven en verenigingen voor geloofsverdieping, want wat er van officiële kerkzijde werd aangereikt was dikwijls beneden alle peil.

Het gevolg van dit alles was dat er bij veel katholieken een soort angst ontstond om zich als gelovige te “outen”. Terwijl het katholiek geloof meer en meer tot de privésfeer werd teruggedrongen, kreeg het concurrentie van een ander geïmmigreerd geloof, dat helemaal geen last heeft van pleinvrees, maar openlijk wervend werkt en daar wel degelijk goede resultaten mee boekt. Het wordt dus de hoogste tijd dat het roer wordt omgegooid. In plaats van te klagen over de gang van zaken in de kerk moet het besef groeien dat WIJ de kerk zijn, al degenen die trouw bleven aan het leergezag van de rots waarop Christus zijn kerk bouwde. Die kerk was van in het begin aan haatcampagnes onderhevig, maar desondanks groeide zij snel. Waarom? Omdat de volgelingen van Christus baden om de H. Geest en van Hem de moed ontvingen om naar buiten te komen en hun geloof in synagogen, op pleinen en voor rechtbanken zonder verpinken te verdedigen.

Daarom deze oproep aan alle trouwe rooms-katholieken. Laten we uit onze catacomben kruipen en ons verenigen om samen ons onwrikbaar geloof in de katholieke wereldkerk opnieuw uit te dragen. Laten we aan de pers horen dat we bestaan en dat we met klem ons democratisch recht opeisen om in het maatschappelijk debat gehoord te worden. Dat we geen vrees hebben van degenen die ons via rechtbanken de mond willen snoeren. Dat de traditionele lekengelovige moet vertegenwoordigd zijn in het maatschappelijk debat. Daarvoor moeten we niet de toelating vragen aan onze bisschoppen. Dat is gewoon onze plicht als volgelingen van Christus die ons beval: gaat en onderwijst.

Hiermee doe ik een luide oproep aan alle kerk- en pausgetrouwe katholieken van dit land en aan alle verenigingen (en dat zijn er toch heel wat) die in stilte het ware geloof en een onvervalste katholieke catechese hebben doorgeven. Laten we gezamenlijk uit onze schelp kruipen. Laten we ons verenigen zodat we met autoriteit en democratische legitimatie de pers te woord kunnen staan. Het is NU de tijd van handelen, nu we een aartsbisschop hebben die ons het goede voorbeeld geeft om zonder vrees in onze moderne en wispelturige wereld  het onwankelbare woord van Christus’ kerk aan bod te laten komen.

God geve dat velen onder u deze boodschap begrijpen of daar zelf al langer van overtuigd waren. Aan al wie wil meewerken aan een katholieke renaissance vanuit de basis in dit land vraag ik het volgende. Spreek alle  authentieke rooms-katholieke verenigingen, organisaties of entiteiten aan, met de vraag om aan te sluiten bij een forum  dat de spreekbuis wil zijn van de lekenbasis die trouw is aan de traditionele kerkelijke leer. Overtuig hen dat zulk forum een hoogdringende noodzaak is. Ook ieder die individueel bekommerd is met de uistraling van ons geloof kan hieraan meewerken, leken zowel als priesters. Gans in het bijzonder doe ik een oproep aan de vrouwen en aan de jeugd, om enthousiast mee te werken.  Dit is een initiatief van de basis uit, zonder enige beïnvloeding vanuit de kerkelijke hiërarchie. De eerste stap wordt gezet door gezamenlijk overleg, in het bewustzijn dat we verbonden zijn in Christus en dat we verankerd zijn aan de rots waarop Hij zijn kerk bouwde.

Concrete punten:

-         Voorlopige benaming van het forum (in de drie landstalen):

                                                                                                            Roomskatholiek LekenForum

Forum Laique Catholique Romain

                                                                                                                             Römisch-Katholische LaienForum

-         Voorlopig contactpunt : ivovanhemelryk@telenet.be

-         Eerste actie : beleggen van een vergadering waaraan ieder die zich opgeeft kan deelnemen. Onderwerp: hoe vertegenwoordigen we ons best in de media.

-         Te vermelden gegevens door de deelnemers:

-Naam

-Eventueel de benaming van de vereniging die men vertegenwoordigt

-Postadres en/of e-mailadres, eventueel telefoonnummer

-Wijze van medewerking: deelname aan leiding of organisatie van de vergadering  / deelname aan de vergadering  / deelname aan de verspreiding van deze oproep / andere

VERZAMELING OP 5/12 OM 15u VOOR DE ST MICHIELSKATHEDRAAL IN BRUSSEL WAAR VERSCHEIDENE ORGANISATIES ZULLEN SPREKEN EN DE PERS TE WOORD STAAN OVER DIT EN AANVERWANTE THEMAS

Schiet dus in actie, verspreid de boodschap op alle mogelijke wijzen, naar personen en naar betrouwbare verenigingen. Roep anderen op hetzelfde te doen. Een papieren versie is op aanvraag verkrijgbaar. Ook steun of samenwerking vanuit de buurlanden is welkom.

La version française est en préparation. Gesucht: ein Übersetzer ins Deutsch.

God zegene onze inspanningen en geve ons de moed het zout der aarde te zijn en te blijven.

Ivo Van Hemelryk

Reacties op misbruik in kerk gewikt en gewogen
05-11-2010 - Herman de Dijn - tertio

Na zes maanden van steeds nieuwe schokkende onthullingen en verwikkelingen in verband met het kindermisbruik in de kerk, is blijkbaar de tijd aangebroken van bezinning. De vraag rijst hoe er toch weer bemoediging en hoop kunnen zijn, hoe het nu positief verder moet met de kerk. Herman De Dijn probeert die vragen te beantwoorden.

Herman De Dijn | Om op die vragen naar bemoediging, hoop en de toekomst van de kerk goed te antwoorden, is het nodig wat afstand te nemen, te evalueren wat er precies aan de hand is. Daarbij is het verstandig ook na te denken over de manier waarop binnen de kerkgemeenschap zelf werd omgegaan met de gevoelens van verbijstering, schaamte en woede die zo breed naar boven kwamen. Zulke gevoelens zijn normaal en onvermijdelijk, maar de vraag is of gekwetste gevoelens wel goede raadgevers zijn. Dit soort bedenkingen kwetsen wellicht op hun beurt weer bepaalde mensen. Maar wie redelijk wil zijn, kan ze toch niet ontwijken? Gelukkig is die reflectie in Tertio al begonnen, waarmee ik verwijs naar vroegere bijdragen van Fernand Van Neste, Guido Dierickx, Filips Defoort en Jelle Flo.

Onze tijd is een tijd waarin de emotie zo centraal staat dat cultuurfilosofen van een cultuur van emotivisme spreken. Dat wordt heel duidelijk in de manier waarop de media en de reclame werken. Daarom is het des te belangrijker zich vandaag af te vragen: zijn onze gevoelens goed geïnformeerd, zijn ze niet onredelijk? Was het bijvoorbeeld geen vertekening van de realiteit zonder meer te spreken van massaal misbruik („in elk internaat"), en alsof bijna geen enkele priester zonder schuld was? Defoort en Flo hebben de moed gehad daar vraagtekens bij te plaatsen.

Vooraleer we mogen spreken van kerkelijke structuren en functies als helse misbruikmachines, kunnen we die vragen naar objectieve, ook vergelijkende, gegevens niet uit de weg gaan. De media zijn in dat opzicht schromelijk tekortgeschoten. Ze hadden blijkbaar een andere, „missionaire" agenda, zoals Dierickx schrijft. Als diezelfde kerkelijke structuren sinds de jaren negentig niet meer in dezelfde mate tot miserie leidden, terwijl het toch om dezelfde gezagsstructuren ging, dan is niet de structuur zonder meer, maar de structuur in een bepaalde context het probleem. Structuren zijn daarbij altijd enigszins problematisch. Dat geldt bijvoorbeeld voor het gezin, waar seksueel misbruik blijkbaar het grootst is. Moeten we daarom het gezin afschaffen?

Een ander fenomeen verdient onze aandacht, ook voor de toekomst. Het lijkt me onmiskenbaar dat deze affaire door bepaalde groepen werd aangegrepen om de kerk zo zwaar mogelijk te treffen. De kerk lag allang onder vuur, we hoeven ons alleen maar te herinneren wat er gebeurde bij de euthanasie van Hugo Claus. Nu zien ze de kans schoon om de genadeslag toe te dienen. Voortdurend liggen ze op de loer om iets politiek incorrects te ontdekken en alle registers van verontwaardiging open te trekken, zoals onlangs weer toen het boek van aartsbisschop André-Joseph Léonard verscheen.

Wat treft, is de enorme haat en afkeer van groepen buitenstaanders. Dat kan wellicht worden verklaard vanuit een soort negatieve binding. Ook al is er allang geen reële band meer, men blijft negatief gefocust op de andere partij. Die is de bron van voortdurende ergernis, men vindt er genoegen in als zij moeilijkheden ondervindt, men wil haar ook op alle mogelijke manieren treffen. Is dat de reden waarom wildvreemden die nooit iets met de kerk te maken hebben gehad, die helemaal niet weten waarover het daar gaat, ook over binnenkerkelijke zaken zo opgewonden kunnen geraken?

Anderen die allang de kerk hebben verlaten, werpen zich op als pleitbezorgers van het "echte" christendom en roepen op tot revolutie binnen de kerk. Ook al is de kerk, zeker in het Westen, allang haar maatschappelijke macht kwijt, men blijft haar zien als een haast satanische machine en de paus als een soort Hitler. Alle middelen tot stigmatisering zijn goed, zoals we hebben kunnen constateren bij het bezoek van de paus aan Groot-Brittannië. We moeten beseffen dat de haat en afkeer niet verdwijnen zolang de kerk niet totaal uit de publieke sfeer is verdreven. Voor sommige groepen is de aanval op de kerk en de godsdienst dé manier om zichzelf en de eigen boodschap te propageren en te legitimeren.

Wat evenwel nog opmerkelijker is, is hoe sommige met de kerk verbonden individuen of groepen reageren. Priesters al dan niet op rust of "for rent", gieten voortdurend olie op het vuur. Ze provoceren zo nodig voor de cameras om het hun kerkleiders nog lastiger te maken. Ook zij hebben hun agenda die ze trouwens niet wegstoppen. Zo publiceert er een openlijk dat hij de eigen wijding of het sacrament dat hij elke zondag viert, de eucharistie, maar poespas vindt. Waar ze op uit zijn, is de implosie van de institutionele kerk. Dat ze zelf hun ambt niet allang eerlijk neerlegden, is moeilijk te begrijpen, tenzij vanuit de wil tot systematische subversie van binnenuit. Beseffen zij niet dat het alleen maar hun relatie met die institutionele kerk is, die maakt dat ze überhaupt de aandacht trekken? Neem die kerk weg en ook hun dissidentie wordt compleet oninteressant. De grootste zorg van bepaalde tenoren van "christelijke" organisaties lijkt erin te bes! taan zich zo flink mogelijk te distantiëren van de kerk als er weer iets in de media komt.

Het is bijna tragisch hoe weinig wordt gereageerd op halfgare ideeën en voorstellen die evenwel de toekomst van de kerk in Vlaanderen dreigen te hypothekeren. Sommige priesters, theologen en godsdienstleraars propageerden ze zelf. Waar bleven en blijven de stemmen die reageren op dwaasheden zoals te lezen in een "kwaliteitskrant" „Onfeilbare paus erkent fouten" „Vrouwen kunnen zelfs niet kandideren voor een baan als priester", of op stellingen zoals dat een religieus gezag alleen recht van spreken heeft als het aan het hoofd staat van een moreel volmaakte organisatie.

Wat we nodig hebben, zijn moraaltheologen die de moed hebben kerkelijke standpunten uit te leggen als zijnde meer dan alleen maar baarlijke nonsens, pastoraaltheologen die in herinnering brengen wat een wijding betekent en menswetenschappers die de moed hebben uit te leggen dat symbolische verschillen, zoals tussen gewijden en niet-gewijden, geen principiële discriminatie betekenen tenzij vanuit een extremistisch begrip van gelijkheid. Er is werk aan de winkel. We zouden, zo zeggen velen, moeten evolueren naar een kerk van basisgemeenschappen die radicaal opteert voor vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. Heeft men al eens nagedacht over wat zo’n kerkelijke basisdemocratie werkelijk zou betekenen? Wat te verwachten valt, is de creatie van allerlei groepen met hun kleine pausen, of erger nog: door commercie geïnfiltreerde "kerken".

Juist nu hebben we de band nodig met de wereldkerk en een kerkelijk gezag dat zich niet laat doen door de waan van de dag. Een gezag dat erover waakt dat de spirituele en materiële erfenis van de traditie niet zonder meer wordt verkwanseld. Godsdienst is niet louter een ethiek, het is ook een manier om zich via symbool en ritueel tot het transcendente te richten. Zonder blijvende band met Rome lijken we alleen maar onverbiddelijker de weg op te gaan van de ontwijding. Dat zou ook maatschappelijk een grote verarming betekenen.

Herman De Dijn is emeritus hoogleraar wijsbegeerte aan de K.U.Leuven.

BODIFEE REAGEERT OP HETZE TEGEN MGR. LÉONARD

GERARD BODIFEE begrijpt de commotie rond aartsbisschop Léonard niet.Wat de man zegt, past in een eeuwenoude en nog steeds actuele traditie.

Wélke misdaden heeft spookrijder Léonard op zijn geweten ? Hier volgt een greep uit de lijst. Léonard heeft gezegd dat aids een natuurlijk gevolg van promiscuïteit kan zijn. Hij vindt dat godsdienstlessen in het katholieke onderwijs onvoldoende kennis van katholieke godsdienst

bijbrengen. Hij wil niet dat hoogbejaarde priesters die zich veertig jaar geleden misdragen hebben nu nog aan de schandpaal genageld worden.

Daarop barst een storm los. De andere bisschoppen distantiëren zich van deze uitspraken. Kerk en Leven neemt de aartsbisschop zwaar op de korrel.”Wij lusten deze man niet” roept Rik Torfs in naam van ons allemaal. Geen enkele vooraanstaande katholiek steunt hem nog, meent de populaire “kerkkenner” ook te weten.

Waarom die opwinding ?

Dat kan allemaal waar zijn, maar ondertussen vraag ik mij af wat er mis is met deze uitspraken. Dat tussen losbandig seksueel verkeer en de kans op besmetting met aids een statistisch verband bestaat, zoals tussen longkanker en roeken, is een wetenschappelijk feit.waarom mag het eerste niet gezegd worden, en staat het tweede verplicht op élk pakje sigaretten ? Waarom moeten homoseksuelen zich dan gekrenkt voelen ?  Dat Léonard in dit verband van een “natuurlijke gerechtigheid” sprak, mag niet verbazen. Het begrip behoort tot der grondgedachte van de westerse beschaving en is er nooit uit verdwenen.

Vijfentwintig eeuwen geleden sprak Anaximander van de “ongerechtigheid” van het bestaan, en vandaag vindt men deze opvatting terug in het ecologisch moralisme. Wie de natuur beschadigt, gedraagt zich onbehoorlijk en begaat een ongerechtigheid tegenover de aarde. De  formulering  in de Nederlandse taal is misschien wat stroef, maar dat is het enige en het ergste wat men de aartsbisschop kan verwijten.

Degenen die zich opwinden  over de bejaarde paters en pastoors die hun straf ontlopen door het milde gebaar van Léonard, moeten hun woede in de eerste plaats op de burgerlijke justitie richten, want die verklaart eenvoudig alle feiten verjaard.

En wat betreft de mening van de aartsbisschop over het godsdienstonderricht, daarover hoeft niemand zich te ergeren . Alléén de feiten tellen ! Om die te kennen moet men alleen maar aan een willekeurige laatstejaars van een katholieke school vragen wat een eucharistie is, wie Thomas van Aquino was, of hoe men een profeet van een populist onderscheid. De antwoorden spreken dan wel voor zichzelf.

De rooms-katholieke Kerk wordt een strakke, autoritaire houding verweten. Men kan zich over dat verwijt verbazen in een samenleving die aan de ene kant meer democratie in de Kerk eist, en aan de andere kant zelf de beginselen van de democratie schendt door meningen te verbieden en strafbaar te stellen.

De nieuwe god.

Binnen de moderne samenleving is er één autoriteit die geen tegenspraak duldt, één god die iedereen moet gehoorzamen, en dat is de heersende libertijnse tijdsgeest.

Ook al is die geest wispelturig en kort van geheugen over eigen opvattingen, zijn macht is absoluut. Deze heerser die vrijheid voorspiegelt maar in werkelijkheid voorschrijft wat we mogen denken, spreekt via alle kanalen van de media en de amusementsindustrie. De boodschap is duidelijk : er is een nieuwe tijd aangebroken met een nieuwe waarheid en een nieuwe zaligheid. Het deert niet dat de nieuwe hemel ongeveer overeenstemt met de oude hel;

dat vergroot alleen maar het plezier. Storend is misschien dat er ook mensen omkomen in het nieuwe paradijs. Nooit eerder gingen zoveel jongeren ten onder aan drogering, depressie en zelfmoord, maar dat mag geen reden zijn om te twijfelen aan het nieuwe geloof.

Léonard gelooft in een andere God. Dat is zijn misdaad bij ons vandaag. Hij verzet zich tegen het geloof  in een nietsontziende progressiviteit. Hij is gewoon nog een katholiek, zoals er al tweeduizend jaar bestaan. Maar dat kan niet meer. Daarmee krenkt hij de mensen. En daarvoor moet hij boeten. De haat van de progressieve opiniemakers tegenover deze man die moedig stand houdt is groot. Dat was al zo voor zijn aanstelling als aartsbisschop, en lang voor hij de gehekelde uitspraken had gedaan, omdat zijn opvattingen bekend waren.

Al kan niemand uitleggen wat er nu eigenlijk mis is aan die opvattingen.

G. BODIFEE is Gentenaar. Een autoriteit als astrofysicus , wiskundige, schrijver, en gewezen journalist, publiceert over wetenschap, filosofie en religie.

BRIEF VAN MGR. LÉONARD 

In de naam van Allah (aanslag op katholieke kerk in Bagdad 31/10/10)

Op 31 Oct. 2010, de vooravond van Allerheiligen, werd een bomaanslag gepleegd op de kerk van de Syrische Katholieken in Baghdad. De naam van de kerk is "Umm enNajat", en de mensen die daar bidden komen uit het dorp Qaraqosh en Mosoul. Op die avond is er een speciale plechtigheid, de laatste dag van de rozenkransmaand, waar vele gelovigen aan gehecht zijn. De avondmis start om 5 uur. Een jonge priester Fr.Tha’ir Wa'dallah (Syr.) celebreert samen met zijn klasgenoot Fr. Wasim, beiden waren mijn studenten gedurende 4 jaar, vóór hun wijding 2 jaar geleden. De Syrische bischop Metti Matoka is afwezig, hij bevindt zich in Amerika, en hij wordt vervangen door zijn hulpbischop Fr.Raphael Qoteimi, een man van een zekere ouderdom en wat ziekelijk. Er is veel volk in de grote kerk, midden Baghdad, het (zang)koor is versterkt, en de dienst begint, met lezingen en sermoen. Daarna gebeurt plots iets onverwachts. Wat volgt is gebaseerd op het relaas van ooggetuigen, mensen die in de kerk aanwezig waren.

Juist buiten de kerk ontploft een zware bomauto, met vele gekwetsten en doden als gevolg, ook onder de bewakers. Elke kerk immers heeft enkele gewapende bewakers die voor de veiligheid instaan. In de verwarring die daarop volgt, maakt een groep in het zwart geklede bendeleden gebruik om gewapenderhand de kerk binnen te dringen, en de deuren achter zich te sluiten. Het is een groep van el-Qaida, die de bevrijding eisen van hun gevangen leden in Egypte en Somalië. Gewelddadig stormen ze de kerk binnen, en schieten Fr.Thair de celebrant met verschillende kogels door het hoofd. Ze lachen de gelovigen uit. "Is dat nu uw kerk, zie wat er met haar gebeurd". Ze schieten de groten lusters aan duigen, met de scherven overal rond vallend, en de andere versierselen en schilderijen worden beschoten. Er heerst groot tumult in de kerk. Fr.Wasim tracht ook de mensen te bedaren, maar dan wordt er genadeloos op de gelovigen zelf geschoten "In de naam van God". Fr. Wasim wordt dodelijk getroffen en Fr.Raphael zwaar gewond. Sommige mensen wordt hun hand afgesneden, en anderen, waaronder verschillende kinderen neergeschoten. Overal in de kerk is er bloed en stukken ledematen. Sommige houden zich als dood op de grond, anderen vluchten in de sacristie. Maar het geweld duurt verder nog twee uur. Minstens 40 mensen blijven dood. Ondertussen is het Irakese leger opgeroepen, de Amerikaanse helikopters vallen aan. De deur wordt ingebeukt en de kerk ontzet. Sommige bendeleden worden gedood, anderen trachten te vluchten langs een zijdeur, of geven zichzelf de dood. Het duurt nog tot na middernacht voor de lijken geborgen zijn en de gekwetsten gehospitaliseerd. 

(De priesters, en vele mensen die in de kerk waren komen uit het dorp van …, en sommige van hen zijn haar bekenden. Fr. Vincent van Vossel was op weg naar deze kerk, toen de ontploffingen zich voordeden. Hij maakte dit relaas op van wat ooggetuigen mededeelden. Fr. Thair was directeur van het Center for Eastern Studies, opgericht in Baghdad door Fr. V.v.Vossel).

PROFESSOR DE MARCO OVER MISBRUIK IN DE KERK

BRUSSEL (KerkNet/L’Espresso Dinsdag, 06 juli 2010) – Professor Pietro De Marco, van de universiteit van Firenze, laat in het Italiaanse weekblad ‘L’Espresso’ optekenen dat er met het optreden van justitie in pedofiliedossiers een nieuwe fase aanbreekt. Hij heeft het over een internationale tendens, die recent het duidelijkst aan de oppervlakte kwam met het spectaculaire en ophefmakende optreden van de Belgische justitie in het aartsbisschopshuis en de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen en op het secretariaat van de ‘Commissie voor de behandeling van klachten wegens seksueel misbruik in een pastorale relatie’ in Leuven, waar 475 dossiers in beslag werden genomen met nauwelijks garanties voor rechten van slachtoffers. Daarnaast was er op dinsdag 29 juni nog het opmerkelijke vonnis van het Amerikaanse Hooggerechtshof in een rechtszaak in Oregon waarbij rechters zich onbevoegd verklaarden om te oordelen of staatshoofden, in dit geval de paus, kunnen vervolgd worden. Gelijkaardige rechtszaken van pedofilieslachtoffers waarbij men de paus wil vervolgen, zijn intussen gestart in de VS-staten Kentucky en Californië (Los Angeles).

Unieke organisatie
Prof. De Marco: “Wij stellen niet alleen in België en de VS een groeiende trend vast om de eigen aard en organisatie van de Kerk te beoordelen, terwijl de unieke principes die aan de basis liggen van de kerkelijke organisatie volstrekt genegeerd worden - ook al zorgden die in het verleden voor een rechtscultuur en al werden die ook in internationale verdragen erkend.” Kerkelijke en burgerlijke rechtbanken moeten samenwerken in de strijd tegen pedofilie, “maar in de praktijk is dat niet altijd een vreedzame en productieve samenwerking”.

Justitie
De Italiaanse hoogleraar herinnert eraan dat de rooms-katholieke Kerk, misbruikschandalen ten spijt, grote inspanningen levert om af te rekenen met fouten en vergissingen uit het verleden. “Maar justitie mag ook best naar zichzelf kijken, want in het verleden was ook haar optreden vaak bedroevend.” En, voegt De Marco eraan toe, justitie zet vandaag al evenmin een stap vooruit door zich een rol en bevoegdheid aan te meten, die haar niet toebehoort.

(Kerknet)

Parket voert krimi op (bvv 25/06/2010)

Wij kunnen maar hopen dat er duchtig wordt voortgewerkt op alle echelons om de kwaal van de pedofilie tegen te gaan en we zijn de mensen van het parket dankbaar dat ze zich daar - misschien meer dan in het verleden - op ernstige wijze voor inzetten. Het optreden tegen de verzamelde katholieke bisschoppen, de tocht van kard. Danneels, gesecundeerd van wat politiemensen, het da Vinci-code-achtig optreden in de kathedraal van Mechelen leken wel wat op een vaudeville (dat was ook kerd. Léonard opgevallen). Maar kom, de bedoeling zal wel goed geweest zijn. Maar het in beslag nemen van de zowat 500 dossiers van de comissie Adriaenssens roept ernstige vragen op. Een parketmagistraat kwam daar nogal ijzig over doen, een andere sprak wat menselijker. In ieder geval is nu voor een aantal mensen het vertrouwen op discretie vanwege 'vertrouwenscentra' ernstig aangetast, en dat is niet te best voor de toekomst. Als mensen zoveel vertrouwen hebben in de rechtsgang, waarom hebben die 500 personen zich niet tot dat gerecht gewend, denkt u? Nu heeft het gerecht zich met onaantastbaar geweld meester gemaakt van die vertrouwelijke informatie. Het heeft nu die betrouwbare comissie misbruikt om "iets te bereiken". Maar nogmaals, de bedoeling zal wel goed geweest zijn. Alleen stel ik me nu de vraag of het parket zelf geen vertrouwen had in de comissie Adriaenssens, die zelf in contact stond met een hoge magistraat, en daarom een forcing heeft doorgevoerd. De samenleving is nu een belangrijk hulpmiddel uit handen geslagen om gekwetste mensen uit het  verleden een ventiel voor hun smart en een weg ter heling te bieden. Het parket denkt waarschijnlijk meer aan de toekomst, het voorkomen van verder misbruik door pedofielen die reeds kinderen misbruikten in het verleden. Wij kunnen maar hopen dat heel dit wansmakelijk optreden positieve gevolgen zal hebben. 

HPV-vaccinatie op kinderen. Bezwaren

Dr. André Devos wist te vertellen dat het de overheid ‘slechts’ is gelukt om de beruchte HPV-vaccinatie (Gardasil) aan 30% van de tienermeisjes toe te dienen. Daarom wil diezelfde overheid nu vanaf september een vaccinatiecampagne starten via de scholen (wellicht basisscholen en 1^e graad secundair onderwijs).

Ik wil er nogmaals op wijzen dat in wetenschappelijke kringen steeds meer kritische stemmen opgaan i.v.m. de werkzaamheid van het vaccin, de mogelijke ernstige bijwerkingen en de enorme kostprijs, terwijl het zeer efficiënte uitstrijkje nog steeds nodig is. Een aantal epidemiologen vrezen dat het resultaat zelfs ernstiger zou kunnen zijn, omdat gevaccineerde vrouwen denken dat ze geen uitstrijkje meer moeten laten doen en daardoor een beginnende kanker veel te laat gaan onderkennen.

Daarom deze oproep in naam van dr. Devos om in zoveel mogelijk scholen tegen september actiegroepen (van ouders) op te zetten die zich verzetten tegen de vaccinatie van hun dochters (en later ongetwijfeld ook zonen). Het gaat hier immers (net als bij de Mexicaanse griep) om enorme winsten die de firma’s willen maken met belastingsgelden ten koste van de gezondheid van onze (klein)kinderen. Bewustwording is dus heel belangrijk. Een degelijk dossier hierover vind je op de website van het Instituut Reinier de Graaf. Het gevaar bestaat er namelijk in dat nogal wat ouders automatisch hun kind gaan laten inenten “omdat het van de schoolarts komt”. Het klinkt allemaal wel goed, maar nogmaals, in feite worden die kinderen onbetaalde proefkonijnen voor een onderzoek dat – als het al gevoerd wordt – in het beste geval over twintig jaar of meer pas bewijzen zal kunnen leveren. In ieder geval heeft de vaccinatie nog geen enkele (toch eerder zeldzame) cervixkanker voorkomen, maar is ze al wel gelinkt met enkele tientallen vrijwillig geregistreerde doden en honderden ernstige blijvende letsels en ziekten (auto-immuunziekten) ondermeer in Vlaanderen.

Toch even herinneren dat de Hoge Gezondheidsraad in België geëist had dat een controle op de vaccinatie en vooral op de bijwerkingen zou worden ingesteld en deze tot op heden NIET is ingesteld, ondanks aandringen op diverse niveau’s (ondermeer door mezelf op de algemene vergadering van de Landsbond van Christelijke Mutualiteiten, nadat ik onbeduidende reacties had gekregen op mails met de betrokken arts en de voorzitter van LCM). Blijkbaar willen een aantal mensen absoluut vermijden dat een dergelijke controle wordt ingesteld… Dit moet dus zeker tot voorzichtigheid oproepen.

Europa: abortus, eerste doodsoorzaak Rome, 4 maart 2010 (ZENIT.org)

De eerste doodsoorzaak in Europa is abortus, maakt het “Verslag over abortus in Europa” bekend: op het continent gebeurt om de 11 seconden een abortus, volgens de persmededeling van de Stichting Jerôme Lejeune. Het Instituut voor Gezinspolitiek vraagt “het recht van het kind voor de geboorte” te waarborgen. Het Instituut heeft op 2 maart bij het Europees Parlement een verslag ingediend, “Abortus in Europa en Spanje” waarin staat dat in Europa in 2008, 2,9 miljoen abortussen uitgevoerd werden, dat wil zeggen 1 abortus om de 11 seconden, of 7.846 abortussen per dag.

Vert. Sorores Christi

CHIRO SPELT PAUS DE LES

Gisteravond (13/02/2010) op vrt-teevee kwamen een chrioleider en -leidster hun brief aan de paus nog eens verduidelijken. Hij mag niet tegen de holebi's zijn, dat is onverdraagzaam, dat zou hij als christen toch wel moeten weten. Chiro is juist voor respect voor iedereen. 
Hun brief was naar aanleiding van de reactie van de paus t.g.v. de Britse zogenaamde 'gelijkheidswet'. Voor de paus is een homo- of hetero wèl gelijkwaardig, maar is homofilie niet de gewone manier om seksualiteit te beleven. Hij vindt ook dat een zogenaamd homofiel huwelijk niet op hetzelfde niveau staat als het heteroseksueel huwelijk, het huwelijk tussen man en vrouw. Het gaat in de reactie van de paus over nog heel wat andere zaken, waarin telkens toch onderscheid wordt gemaakt tussen de mens en de 'instelling'. Mensen zijn evenwaardig. Maar binnen de katholieke kerk gelden nog andere o.a. ethische princiepes dan die persoonlijke gelijkwaardigheid. Als de kerk oordeelt dat het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht geen (christelijk) huwelijk is, dan kan een Britse wet of een Chirobrief daar niets aan veranderen. Als de Kerk oordeelt dat enkel celibataire mannen priester mogen worden, dan gaat de Britse wet of een Chirobrief daar niets aan veranderen. En wat vreest de Kerk nu eigenlijk? Dat die Britse Wet (ik weet niet of ze ondertussen is aangenomen door het Britse parlement) de Kerk regels gaat opleggen waar ze zich niet naar kan en mag schikken. De kerkelijke wetten kunnen dan immers als onwettelijk bestemd worden en dit tast in niet onaanzienlijke wijze de godsdienstvrijheid aan. De kerk behoudt zich het recht voor om over ethische zaken en over binnenkerkelijke verhoudingen en ambten te oordelen en regelingen te treffen waar het oordeel van een Staat niets zal aan veranderen. Het is natuurlijk tever grijpen als men meent dat heel het kerkelijk bestel ooit als inciviek kan worden bestempeld, gewoon omdat een parlement (met applaus van een gewezen christelijke jeugdbeweging) een meerderheid haalt zonder te zien welke consequenties eraan verbonden zijn. Zijn we - qua consequenties - dan echt wel zover van de dictatoriale (nationaal-socialistische en communistische) regimes uit het begin van vorige eeuw? Een democratie kan blijkbaar ook wel eens onverdraagzaam zijn en haar boekje te buiten gaan. (Ben Van Vossel)

MGR. LÉONARD NIET WELKOM?

De meeste landelijke media hebben zich – begin dit jaar - weer eens grandioos belachelijk gemaakt met hun meestal nogal aperte hetze tegen de keuze van paus Benedictus voor Mgr. André-Mutien (ondertussen veranderd in André-Joseph) Léonard tot aartsbisschop van Mechelen-Brussel en tegen Mgr. Léonard persoonlijk. Hij is te conservatief, hij is tegen homo’s, hij is tegen abortus en euthanasie, hij is tegen het priesterschap voor vrouwen, hij is tegen … Weet jij soms ook nog wat?

Maar met dat alles hebben ze de nieuwe aartsbisschop getekend. Hoezo, getekend? De aartsbisschop? Helemaal niet! Zij hebben vooral zichzelf getekend. Ten voeten uit. Dàt hebben ze niet kunnen verbergen. In hun redactiecenakels en hun interviewerscholen hebben ze uitgedokterd dat je in verband met de katholieke kerk een viertal typerende vragen moet stellen tijdens een interview, en dan weet je het wel. Dan weet je wàt? Wàt eigenlijk? Wàt weten we na hun dwaze interviews over de aartsbisschop? Je moet bijna abstractie maken van hun vragen en luisteren naar de mens Léonard, wat die probeert te zeggen tussen het opdringerig gewauwel van de reporter door. Je moet luisteren naar zijn hart. Het hart van een herder. Maar wat laten die reporters zich gelegen aan een herder! Platgewalst moest hij worden. Belachelijk gemaakt. En met hem die verwenste, ouderwetse katholieke kerk.

Weet je. Al is hij dan vrij rijzig. Hopelijk heeft de aartsbisschop zich weten te neigen als een riet onder die achterhaalde golf van kritiek. En wij met hem. Heel die hetze, zelfs van binnen de kerk vanwege zogenaamd vooruitstrevende christenen, zal luwen, gewoon omdat ze weer wat anders zullen hebben om zichzelf te presenteren en hun zelfgeconstrueerde zekerheden. En de Kerk en de kerkvernieuwing zal doorgaan, omdat Gods Geest de Kerk blijft leiden. Kardinaal Danneels heeft de Kerk hier bij ons op de scene weten te zetten, hij had de sympathie van zeer velen met zijn rustige stem en fijne woordkeuze, hij was een gedistingeerd man die men respecteerde. Het was echter niet enkel wat pauze, wat sympathiek doen. In zijn toespraken en geschriften gaf hij de evangelische leer door en als het erop aan kwam sprak hij overduidelijke taal. Voor wie het horen wilde. Mgr. Léonard zal het op z’n eigen manier doen, anders dan kardinaal Danneels. Ik heb sterk de indruk dat Gods Geest Vlaanderen ook wil laten delen in een spirituele injectie die de kerk hier wel behoefde. De toekomst zal uitwijzen of we het waard waren en het zullen weten te appreciëren. Nu is het de gunstige tijd. (bvv)

I.v.m. Mgr. Léonard. "Wie" reageerde tegen "Wat"?

De eerste reacties op de (aangekondigde) komst van de nieuwe aartsbisschop Leonard hebben mij doen denken aan de reacties van een razende hond. Een razende hond kan best een normale hond zijn, een goedwillige hond zelfs, een brave hond, maar… neem hem een veroverd been niet uit zijn muil! Mensen van buiten de kerk of afvalligen, waartussen heel wat (maar niet uitsluitend) goedmenende personen en personen met oprechte bekommernis voor de ‘mens’ (maar het evangelie en de Kerk hebben soms wel eens een van ‘de wereld’ afwijkende mening), konden het niet verkroppen dat een bepaald iemand, een ‘notoire conservatieve’ bisschop een vooraanstaande plaats kreeg in de (hen overigens niet erg interesserende en niet erg nauw aan het hart liggende) rooms-katholieke kerk. Want meteen kwamen de hun zo geliefde onderwerpen weer in de vitrine: zwangerschapsafbreking, homohuwelijk en – iets dat hen wellicht onrechtstreeks interesseert – de plaats van de vrouw in de kerk, met name in het ‘priesterambt’… Als razende honden verschenen tal van artikelen en werden in interviews reacties geproduceerd…  En dan waren er de evenzeer deugdzame, goedwillende, intelligente, geëngageerde katholieke leken en priesters die jarenlang aan een alternatieve kerk hebben zitten bouwen, wellicht zelfs uit goedbedoelde bezorgdheid voor evangelie en kerk en mensen, die nu ‘hun verworvenheden’ bedreigd voelden… En beide groepen zijn van leer getrokken tegen de aanstelling van deze aartsbisschop. De paus kreeg het te verduren omwille van zijn ‘schandalige keuze’, zelfs de vorige paus deelde in de klappen omdat hij overal zijn (conservatieve) pionnen postjes heeft gegeven, en dan natuurlijk Mgr. Léonard op kop, de kop van jut. Nou. In deze bidweek voor de eenheid der christenen moet ik natuurlijk respect opbrengen voor de goede bedoelingen van al die mensen. Maar met betrekking tot de kerkmensen tussen hen vraag ik me toch af waar ergens hun ‘sensus ecclesiae’ (hun kerkzin) gebleven is. Is voor hen de Kerk iets meer dan een organisatie, een zaak van invloed, postjes, machtsdenken, het project van bepaalde actiegroepen om toch maar gedaan te krijgen wat volgens hen de ‘rechte’ leer is? En bovendien kan ik ze niet feliciteren over de manier waarop ze zich in één gelid hebben gesteld samen met de personen en instanties die het met de Kerk en het christendom hoegenaamd niet goed menen.

Ik hoop dat ik me vergis met het beeld van die razende hond, al gaven allerlei reeacties mij die indruk. Wellicht zou het goed zijn als we met z’n allen ons eens opnieuw onder het ‘Woord van God’ zouden plaatsen, met aandrang bidden om de heilige Geest en bidden om liefde voor de Kerk. Ik vermoed dat dit het enige is dat binnen het verlangen van de Vader thuishoort en de enige weg waarlangs we de liefde van Jezus voor zijn Lichaam, de Kerk, kunnen valoriseren. (bvv)

SANT'EGIDIO VERWELKOMT LEONARD

"Geloof en Leven vzw" en de "Fraterniteit van Maria" feliciteren Mgr. André-Mutien Léonard als nieuwe (18/01/2010) aartsbisschop van Mechelen-Brussel. Moge de Heer hem bijstaan opdat hij met zijn eigen charisma de Rooms-Katholieke kerkprovincie in ons land mag leiden. W ij wensen de nieuwe aartsbisschop alle zegen en sterkte toe. Wij hopen en vertrouwen erop dat ook in Vlaanderen de Kerk kiemen van vernieuwing zal te zien geven.

AFRIKAANSE KATHOLIEKE KERK IN DE FRONTLINIE IN STRIJD TEGEN AIDS

BRUSSEL (KerkNet/Fides) – Met een 1.000-tal katholieke ziekenhuizen en een 5.000-tal medische centra staat de katholieke Kerk in de frontlijn van de opvang van aidspatiënten op het Afrikaanse continent. Daarnaast beheert zij via de kloosterorden en congregaties nog eens een 800-tal weeshuizen voor kinderen met hiv. Katholieke parochies vervullen bovendien vaak een primordiale rol inzake bewustwording van de aidsproblematiek.
Wereldwijd staat de katholieke Kerk in voor ruim een kwart van de zorgverstrekking aan aidspatiënten. In Afrika loopt dat percentage zelfs op tot 40%. In vele afgelegen gebieden is de katholieke Kerk de enige hulpverstrekker.

(Kerknet)

MINARETTEN VOOR DE TOERISTEN (30 nov. 2009)

De leukste inbreng in het misschien binnenkort oplaaiende minaretten-discours vond ik deze van een marokaan of turk uit Beringen op de vrt van maandagavond 30 nov.. Hij zei o.m. dat de minaret daar nu nog niet gebruikt wordt om de gelovigen op te roepen tot het gebed (5x daags), maar dat men dat misschien 1x per week of op feestdagen al eens zou kunnen toelaten als trekpleister of event voor toeristen. U leest dit goed.  Minaretten als toeristische trekpleister. Ik vond dit wat denigrerend naar de islam toe.
Ook vond ik in die maandaguitzending het wat spijtig dat men onvoldoende onderscheiden maakt. Men mag voor mijn part kerken en moskeeën en synagogen met elkaar vergelijken. En anderzijds klokketorens, minaretten en eventueel ramhorens (voor de micro). Maar het is niet helemaal ernstig een minaret te vergelijken met een kerk of synagoog; je vergelijkt dan appelen met peren. Als men zegt dat bij een moskee ook een minaret hoort, moet men dat toch wat kunnen relativeren. Bij een kerk hoorde ook een klokkentoren toen de mensen nog geen uurwerk hadden, maar laten we de zaken wat rustig bekijken. We zijn hier niet in het Midden-Oosten!
En dan kan men ook nog de klank van klokken gaan vergelijken met de zoetgevooisde stem van een operazanger-muezim. Van de klokken van meneer pastoor hoop ik dat die ons geen 5-maal per dag gaan wakkerschudden; ook dat hoort niet meer in deze tijd van overspannen medeburgers die in shift werken, die ook wel weten hoe laat het is en waarvan een groot deel niet gelovig is. Wat die ons oproepende muezin betreft: persoonlijk ben ik uit Jeruzalem weggelopen omdat de langs alle kanten opklinkende luidspreker-stemmen niet te harden waren. Ik hoop zoiets nooit hier ten lande te moeten meemaken. Toen een van onze buren ons (jaren geleden) kwam vragen of we het klokkengelui wat konden beperken, hebben we daar direct gehoor aan gegeven, het heel wat ingekort, zonder het evenwel helemaal uit te schakelen. Maar een klok die even haar klank laat horen, is toch nog iets anders dan een pastoor die door de luidspreker vanop de kerktoren 5x daags ons uit volle borst zou zitten opkoteren om toch maar naar zijn kerk te komen. Met alle chinezen, maar niet met den dezen. Als u na het lezen van dit stukje meent dat ik racist ben of tegen de multicultuur: voor mijn part mag Vlaanderen volgebouwd worden met moskeeën, door wie dan ook gesponsord, voor mijn part mogen daar ook minaretten bij geplaatst worden (al vind ik dat we dan toch wat geforceerd Marokko of Turkije gaan importeren), maar dat ze ons niet bij ons haar komen trekken. Dat is net over de schreef. En het probleem met die dan bestaande minaretten is dat ze vroeg of laat ook gebruikt worden waarvoor ze bedoeld zijn: mensen oproepen (5x daags) om zich tot het gebed te begeven wat ik ongehoord zou vinden.
Tot slot van dit onsympatiek berichtje en met alle respect, maar het moet toch eens gezegd dat wat christenen (en de vele tot het christendom bekeerde moslims) op dit ogenblik moeten meemaken op heel wat plaatsen in de wereld maakt ons - begrijpelijkerwijs hoop ik - een beetje wantrouwig tegenover sommige eisen van imams en een aantal simpele zielen. Respect (ik heb het helemaal niet over sympatie) voor andere godsdiensten maakt vooralsnog echt geen deel uit van de actuele islamitische overtuiging in een groot deel van de wereld. (bvv)

VATICAAN IS BESTE LEERLING VAN DE GROENE KLAS

BRUSSEL (KerkNet/CNS) – Mark Hopkins, VN-verantwoordelijke voor energiebeleid, looft het Vaticaan als beste leerling van de klas als het milieuvriendelijk energiebeleid aankomt. Hopkins kwam tijdens een bezoek aan het Vaticaan bijzonder sterk onder de indruk van de ‘groene’ inspanningen van Vaticaanstad. “De ingenieurs van het Vaticaan leveren indrukwekkende inspanningen om de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen te verminderen en groene stroom te bevorderen, maar ook voor het terugdringen van het energieverbruik. Het is indrukwekkend dat zij werkelijk doen waar anderen alleen over praten en wel op een substantiële manier.” Hopkins gaf toe dat hij daarvoor geen enkel idee had van het grote aantal projecten van het Vaticaan met betrekking tot groene energie. “Vaticaanstad kan de eerste staat worden die volledig van vernieuwbare energie afhankelijk is. Het kan de eerste volledig CO2-neutrale staat worden. Dat kan de Kerk een groot moreel gezag geven, waardoor zij ook andere naties en individuen kan aansporen tot grotere inspanningen voor milieuvriendelijke energie.”

(Kerknet: Vrijdag, 19 juni 2009)