GELOOF EN LEVEN
JAAR 2000 nr. 4
Jaargang 104 nr 4 (oktober- november-
december 2000)
Enige artikels uit het Tijdschrift
‘Ja’
op het heden
Michel Quoist
Seven
social sins door Mahatma Ghandi
Het
geloof erg aktueel in onze media in negatieve zin
Woord
van de paus Eucharistieviering in Amman (maart 2000)
Katechismus
van de katholieke Kerk (14)
God, Schepper - geresumeerd door
: Ben Van Vossel cssr
Paulus
(12) De tweede missietocht (4) door
: Ben Van Vossel cssr
Christenen
vandaag Lieven Dewaer
De
christen en de trouw Citaat
uit: Dr. Bernhard Häring, De wet van Christus.
Bisschoppen
tegen 'synodalen' Een kerkje van eigen vinding
God,
mijn oase De rest is
fatamorgana
Zaligverklaringen
(3 September 2000) Pius IX, Johannes
XXIII, Dom Marmion
Kerkvaders
in Baghdad door p.
Vincent Van Vossel cssr
INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN - REDEMPTORISTEN - THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - MARIA - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN - UITZICHT - INFO - MEDIA - GEZONDHEID - SPIRITUALITEIT - PINKSTERSPIRITUALITEIT - VERHALEN - KUNST - BEZINNINGEN -
Zeg bij het aanbreken van elk nieuw ogenblik
‘ja’ op de uitnodiging van God,
dan zul je steeds volkomen in het heden leven.
Als je ‘ja’ zegt op het actuele ogenblik,
werk je mee aan de mystieke menswording
van de Zoon in jou.
Als je ‘ja’ zegt tegen het werk
dat je op een bepaald ogenblik te doen hebt,
werk je mee aan de vervolmaking
van de schepping in de Zoon.
Als je ‘ja’ zegt tegen de moeite
die het ogenblik van je vergt,
werk je mee aan de vervolmaking
van de Verlossing in de Zoon.
Michel Quoist , pr., ‘Maak iets van je leven’.
Uitg. Lannoo / Tielt 1963, p.
124.
Uit het Frans vertaald door Jean H.P. Jacobs.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
door Mahatma Ghandi
In het gastenkwartier van de Trappistenabdij van Orval las ik tijdens
het Bronkamp van de Maria-Kefasgemeenschap (voor een honderdtal tieners)
volgende tekst van Ghandi.
Les racines de l’oppression:
* La politique sans principe
* La fortune sans le travail
* Le plaisir sans la conscience
* Le savoir sans humanité
* Le commerce sans morale
* L’ adoration sans le sacrifice de soi
Zeven Sociale zonden
“De diepe oorzaken van de verdrukking”
- Politiek zonder princiep
Een politiek die enkel macht en invloed als doelstelling heeft en niet
het ware goed van de burgers, is een politiek die naar onderdrukking leidt,
langsheen’ brood en spelen’, misleiding, vriendjespolitiek, corruptie,
klassegerecht… Voortdurende
zelfkritiek en attente publieke kritiek is noodzakelijk.
- Fortuin zonder arbeid
‘Wie niet werkt, zal ook niet eten’ schreef Paulus, verwijzend naar
mensen die uitzagen naar de terugkomst van de Heer Jezus en daarom niet meer
werkten en maar op de kap van anderen leefden.
Wij wijzen nu soms beschuldigend naar werkelozen, migranten, en het kan
zijn dat daar sommige zaken moeten rechtgetrokken worden.
Maar voor onszelf is het een uitnodiging om onszelf in te zetten, om niet
te menen dat onze (materiële, geestelijke, psychische) rijkdom ons verheft
boven medemensen, ons recht geeft om hen als slaven te gebruiken en zelf
ongehinderd te genieten van iets waar we zelf niets voor gedaan hebben.
- Genot zonder geweten
God plaatste de mens in een paradijs verhaalt ons het eerste bijbelboek.
We lezen in die parabool dat de mens tot geluk geroepen is, voor de
vreugde geschapen is. Maar altijd
volgens Gods verlangen, altijd in overeenstemming met de verheven roeping een
bestemming van de mens als kind van God. Als
we genot enkel omwille van het genot nastreven zonder respect voor onze eigen
menselijkheid en de persoon van de ander, staan we weer voor een bron van
verdrukking van de mens, zowel van onszelf als van de ander.
- Wetenschap zonder menselijkheid
Wetenschap en kennis die zich niet in dienst stelt van de mensheid, de
promotie van de mens, wordt voor de mens tot verdrukking.
De industriële revolutie heeft in haar beginfase de arbeider tot het
radertje van een machine gemaakt, zonder aandacht voor de arbeider als mens noch
voor zijn sociale verantwoordelijkheid voor zijn gezin.
Er zijn sociale revoluties nodig geweest om die verwording terug wat
recht te zetten. Sommige van die revoluties, zoals het marxisme, hebben de
arbeider dan weer geweldig benadeeld door hem in dienst te stellen van een
systeem. Hoe anders klonk de stem
van Jozef Cardijn: Jonge arbeiders, jullie zijn kinderen van God.
Jullie hebben recht op respect!
- Handel zonder moraal
In het Nieuwe Testament lezen we : “Wie goed zou kunnen doen maar het
nalaat, doet zonde. En nu gij die rijk zijt: weent en jammert om de rampen die
over u komen. Uw rijkdom is verrot, uw mooie kleren zijn door motten aangetast,
uw goud en zilver is verroest. Die roest zal tegen u getuigen en als een vuur uw
vlees verteren. Schatten hebt gij verzameld, terwijl het de laatste dagen zijn.
Hoort, het loon dat gij hebt onthouden aan de arbeiders die uw velden hebben
gemaaid, roept luid, en de kreten van uw oogsters zijn doorgedrongen tot de oren
van de Heer der heerscharen.. Gij hebt op aarde gezwelgd en gebrast, gij hebt u
vetgemest voor de dag van de slachting” (Jacobusbrief 5,1-5).
- Aanbidding zonder zelfoffer
Vroomheid zonder naastenliefde is God niet welgevallig lezen we bij
verscheidene profeten. Jezus
(‘Leer wat het zeggen wil: barmhartigheid wil ik en geen offers’) en de
schrijvers van het Nieuwe Testament laten daar ook geen twijfel over. Vroomheid en godsdienstigheid waarbij de mens niet zichzelf
gaat inzetten, zichzelf gaat invoegen in wat God ten diepste verlangt, blijft
een lege vroomheid. Men moet als
het ware intreden in de gezindheid van God zelf, en dat gaat niet zonder
zelfoffer. Anders komt men terecht
in een soort fundamentalisme ofwel magie waarbij men God koest houdt met wierook
en uiterlijke godsdienstpraktijken maar niet tot diepe godsdienstigheid komt.
Als men God koest houdt, kan men zijn eigen wegen gaan en dat leidt
altijd naar onheil voor de mensheid.
(commentaar: Ben Van Vossel cssr)
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
We hebben - ook individueel - van het Jubileumjaar van onze verlossing
waarschijnlijk heel wat mogen meemaken dat ons deugd heeft gedaan naar geest en
ziel en lichaam. In dit stukje
willen we de deugddoende geur van het speciale Heilig Jaar vanuit Jeruzalem tot
ons laten komen. Paulus
Johannes-Paulus was daar op bezoek, er was een ontmoeting tussen de drie grote
monotheïstische godsdiensten.
De boodschap naar de wereld was duidelijk. Terwijl de overal aanwezige
corruptie, onrecht, schandelijke ongelijkheden, immoraliteit en gebrek aan
respect voor het leven de mensheid oriënteren naar een cultuur van de dood
blijven de drie monotheïstische godsdiensten verwijzen naar de 10 woorden van
de Sinaï (de tien geboden) waarin de waarden van oprechtheid, gerechtigheid en
solidariteit blijvend vervat liggen. De wereldwijde economie vormt vaak een
bedreiging voor de menselijke waarden, nogal wat mensen zoeken soelaas in drugs,
alcohol (ook voor jongeren) en occulte praktijken (de helft van de Fransen
consulteren geregeld hun horoscoop! Overigens zijn er in Frankrijk meer dan
20.000 (!) waarzeggers, helderzienden en astrologen aan het werk.
Moet er soms zand zijn?).
Naast de oproep tot die diepmenselijke waarden was er ook de oproep tot
de eenheid tussen de christenen. Dat
is een stap van bekering. In
Jeruzalem ligt de onenigheid tussen de christenen als het ware uitgestald, maar
wij kennen ook Ierland (en de onverzoenlijke haat tussen sommige katholieke en
protestantse christenen); en wat met de problemen tussen Uniaten en Orthodoxen
in de vroegere Sovjet-Unie? De
oosterse en westerse vleugel van de christelijke kerken kunnen elkaar
bevruchten: enerzijds met de zin voor het mysterie en anderzijds met de zin voor
secularisatie en zelfverantwoordelijkheid van de mens waardoor heel wat
scheppende krachten zich manifesteren, die nu echter de mens op zijn honger
laten.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
HET
GELOOF ERG ACTUEEL IN DE MEDIA
Het is wat sarcastisch bedoeld, beste lezer, want het gaat echt niet
over het feit van de honderdduizenden jongeren die naar Rome trokken voor de
Wereldjongerendagen, ook niet over het feit dat in een aantal landen het
priesterbestand langzaam maar zeker toeneemt, nee, ik heb het over onze media,
over onze teerbeminde reporters en nog ‘tederder’ geliefde ’bekende
Vlamingen’. Voortdurend brengen
ze, ongevraagd (en overigens ook ongewenst) het geloof ter sprake, namelijk op
deze manier: dat ze gelovige ouders hadden, dat ze een godsdienstige opvoeding
hebben gekregen maar (en nu komt het) dat ze dat geloof hebben afgezworen.
Dat moesten ze echt even kwijt: nu ze tot de jaren van verstand gekomen
zijn (we hopen dat dit het geval is, want soms heb je daar wel enige twijfel
omtrent) hebben ze het geloof van die simpele mensen afgelegd.
Nu zijn ze ‘rationeel’ bezig. Als
‘verlichte’ mensen. Ze zijn dan
wel gedoopt. Maar geen nood. Sinds wijlen Johan (Anthierens) de Ontdoper kan je dus een
briefje naar de bisschop of de pastoor sturen met de vraag om je naam te laten
schrappen uit het doopregister. Hopelijk
zijn die rationalisten zo nuchter om te weten dat er niets zo brutaal is als een
feit. Gedoopt zijn ze en blijven ze
natuurlijk. Daar kunnen zij niets
aan veranderen, al gaan ze nog zozeer op hun achterste poten staan.
Maar kom, misschien prijkt hun naam dan niet langer in de statistieken
van de gedoopten of van het (zich als) gelovige (bekennende) deel van de
bevolking. Maar ik wijk te ver af.
Ik weet niet of die door hun verleden blijkbaar zo gefrustreerde BV’s
zich door hun uitlatingen kunnen wreken op hun onverwerkte (gelovige?) verleden,
of zich bevestigd voelen door het applaus van hun al even gefrustreerde
mede-BV’s. Misschien zouden ze
beter gewoon gewoon doen en uitkomen voor wat ze zijn (dat doen ze ten
overvloede hoor en daarom zijn onze media zo oppervlakkig) in plaats van
voortdurend te onderlijnen dat ze in feite afvallige christenen zijn.
Is dat nu echt zo’n eretitel om te pas en ten onpas mee te pronken ?
Ik heb steeds meer de idee dat een groot deel van hen nooit echt gelovig
geweest is. Wat valt er dan nog te
pronken?
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
Toespraak van paus Joannes-Paulus II tijdens Eucharistieviering in Amman/Jordanië op 21.03.2000
(Vertaald uit: INFORMATION, Freundeskreis Maria Goretti, nr. 71,
augustus 2000 p. 14)
“Aan de bisschoppen en priesters zeg ik: wees goede herders naar het
hart van Christus! Leid de u
toevertrouwde kudde op de weg, die naar de groene weiden van zijn Rijk voert!
Stel uw vertrouwen op de Heer, ook temidden van de moeilijkheden van uw
ambt. Kom Hem nabij in gebed, dan
zal Hij uw licht en uw vreugde zijn…
Tot de leken zeg ik: vrees niet om uw specifieke plaats en uw
verantwoordelijkheid in de Kerk op te nemen!
Wees onverschrokken getuigen van het Evangelie in uw gezin en uw
vriendenkring! Op deze Moederdag in
Jordanië wens ik de hier bijeengekomen moeders geluk en ik nodig alle moeders
uit, om heropbouwers te worden van een nieuwe beschaving van liefde.
Hou van jullie gezin. Breng
hen de waardigheid van elk leven bij; leer hen de weg van de eendracht en de
vrede; leert hen de waarde van het geloof en van het gebed en van de goedheid!
Beste jongeren; De levensweg opent zich voor jullie.
Bouw jullie toekomst op op het stevige fundament van de liefde van God,
en blijf altijd verbonden met de Kerk van Christus!
Help de wereld rondom jullie te veranderen, door in dienst aan de anderen
en aan uw land het beste te geven.
En aan de kinderen die de eerste heilige communie ontvingen zeg ik:
Jezus is uw beste Vriend; Hij weet wat er omgaat in uw hart.
Blijf dicht bij Hem, en als je bidt, bid dan ook voor de Kerk en de
paus.”
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
KATECHISMUS
VAN DE KATHOLIEKE KERK (14)
geresumeerd door : Ben Van Vossel cssr
Ik geloof in God, Schepper van de mens
(kkk, nr. 355-384)
In dit 6de paragraaf gaat de Katechismus uit van het Schriftwoord: “En
God schiep de mens als zijn beeld; als het beeld van God schiep Hij hem; man en
vrouw schiep Hij hem” Genesis 1, 27). Hieruit
volgt: 1° Dat de mens, als
‘beeld van God’, een unieke plaats heeft in de schepping, 2° In zijn wezen
verenigt hij ook de geestelijke en de stoffelijke wereld; 3 Hij is ‘man en
vrouw’ geschapen en 4° God heeft hem in zijn vriendschap aangenomen.
I “Als het beeld van God”. Van
al het zichtbare is enkel de mens in staat zijn Schepper te kennen en lief te
hebben, Hij is om zichzelf gewild door God en door kennis en liefde mag hij
delen in het leven van God. Daartoe is hij geschapen. Het mysterie van de mens en zijn grote waardigheid als
persoon vindt ten diepste zijn verklaring in het licht van het mensgeworden
Woord, de komst van Jezus in ons menselijk bestaan.
Door zijn gemeenschappelijke oorsprong vormt het menselijk geslacht een
eenheid en zijn we samen verantwoordelijk voor elkaar.
“Deze wet van menselijke solidariteit en naastenliefde verzekert ons
ervan dat, zonder de rijke verscheidenheid van personen, culturen en volken uit
te sluiten, alle mensen werkelijk broeders en zusters zijn” (361)
Samen zijn we ook geroepen tot God als ons uiteindelijk doel.
In Christus worden allen wedergeboren als kinderen van God.
II “Eén naar lichaam en ziel”
De mens in zijn geheel is door God gewild (Gen 2,7).
‘Ziel’ staat in de schrift voor ‘het menselijk leven’, ‘de hele
menselijke persoon’, maar hij duidt ook op wat hem het meest op God doet
gelijken: het geestelijk beginsel in de mens.
Het lichaam heeft echter ook deel aan de waardigheid van ‘het beeld van
God’. De mens vormt één geheel.
De ziel wordt rechtstreeks door God geschapen, is onsterfelijk en vergaat
niet bij de dood. Zij zal zich
opnieuw met het lichaam verenigen bij de uiteindelijke verrijzenis.
III “Man en vrouw schiep Hij hen”
Volmaakt gelijk als menselijke personen hebben man en vrouw toch hun
eigenheid. Zowel in hun man-zijn
als hun vrouw-zijn weerspiegelen mensen de wijsheid en de goedheid van de
Schepper. God zelf is noch man noch
vrouw, Hij is zuiver geest, in wie geen plaats is voor verschil van geslacht.
(370) Samen geschapen zijn man en
vrouw voor elkaar gewild door God om elkaar tot hulp en opbouw te zijn.
Door als ouders het leven door te geven werken ze op een unieke wijze mee
aan het werk van de Schepper. Samen
worden ze ook verantwoordelijk gesteld voor de wereld die God hun heeft
toevertrouwd.
Ook celibatairen helpen op hun specifieke wijze als man en vrouw mee aan
de opbouw van en de zorg voor andere personen en de schepping.
IV De mens in het paradijs
De mens was goed geschapen;
leefde in vriendschap met God, een fantastische gave, en in harmonie met
zichzelf (niet uiteengerukt door begeerte van het vlees, begeerte naar bezit en
ongeordende zelfbevestiging) en in harmonie met de schepping.
Deze toestand wordt enkel overtroffen door de nieuwe schepping in
Christus.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
PAULUS
(12) DE TWEEDE MISSIETOCHT (4)
door : Ben Van Vossel cssr
Hierna vertrok Paulus uit Athene en kwam in Korinthe (Handelingen 18,1)
waar hij anderhalf jaar zal werken (tussen 49/52 of 50/53 na Christus).
De stad Korinthe lag op een hoogte (in de schaduw van een stevige
citadel met daar bovenop de beroemde
en rijke Afroditetempel). Ze had door haar ligging op de landengte zowel toegang
tot de Egeïsche als tot de Adriatische zee. Uiterst voordelig voor overzeese
handel. Verwoest in 146 werd de stad door Caesar heropgebouwd en overtrof in
schoonheid Athene en herbergde het provinciebestuur van Achaia. In de bovenstad
lag de reusachtige Apollotempel uit de 6de eeuw voor Christus.
Paulus kon er niet naast kijken en bovendien zag hij de duizenden
‘gelovigen’ die zich tot de verering van Apollo aangetrokken voelen.
Nu nog staan er zeven zuilen van die tempel overeind.
In Korinthe trof men allerlei mensen aan, van Romeinse aristocraten tot
staatloze armen. Misschien is
Paulus nog langs het graf van de filosoof Diogenes gewandeld; deze was zo
ontgoocheld over de gedachteloosheid en oppervlakkigheid van de Karinthiërs dat
hij op klaarlichte dag met een lamp op straat liep al roepend: ‘Ik zoek een
mens’. Met alle sympathie voor
Diogenes stelde Paulus zich echter niet tevreden met diens
‘zelfgenoegzaamheid’ maar trachtte hij een christelijke gemeenschap van
broers en zussen op te bouwen die in liefde met elkaar verbonden waren.
Bij zijn aankomst in Korinthe ontmoet Paulus het joods-christelijke
echtpaar Aquila en zijn vrouw Prisca (of Priscilla). Vanuit Pontus waren ze naar Rome uitgeweken maar door het
edict van Claudius waren ze in 49 uitgewezen.
Ze vertelden Paulus honderduit over de christengemeente in Rome.
Het kwam nog goed uit dat ook zij tentenwevers
waren zodat ze konden samenwerken en veel konden uitwisselen over het reilen en
zeilen van de kerk. Ondertussen
kwamen ook Silas en Timoteüs aan met positief nieuws uit Tessalonica waar de
christenen toch standhielden. Paulus
schreef dan zijn eerste brief aan die christenen van Tessalonica (rond 52 na
Christus, het oudste geschrift van het Nieuwe Testament).
Hij was natuurlijk ook weer begonnen met verkondiging in de synagoge en
na de aankomst van zijn twee medemissionarissen ‘wijdde Paulus zich voortaan
geheel aan de prediking en legde voor de Joden getuigenis af, dat Jezus de
Messias was’: ‘Crispus, de overste van de synagoge, nam met heel zijn huis
het geloof in de Heer aan, en ook vele Korinthiërs die naar hem luisterden,
geloofden en lieten zich dopen’; maar omdat er toch weer wat tegenstand kwam
keerde Paulus zich af van de synagoge en ze kwamen dan verder samen in het huis
van Titius Justus, een ‘godvrezende’ (= sympathisant van de Joodse
godsdienst) die naast de synagoge woonde. Dit
was misschien wel een op het eerste zicht lepe zet om mensen van de synagoge af
te snoepen, maar tenslotte bleek het een averechts effect te hebben; het is
immers begrijpelijk dat het succes van de christengemeente de naijver opriep bij
mensen die zich sterk met de synagoge (vlak ernaast) verbonden voelden.
Toen er een nieuwe Romeinse proconsul werd benoemd voor Achaia, Junius
Anneüs Gallio (broer van de Romeinse filosoof Seneca), daagden zij Paulus voor
de rechterstoel. “Zoals deze man mensen overhaalt om God te dienen, dat gaat
in tegen de Wet (van Mozes)” (Handelingen 18,13).
Paulus wilde daar iets op zeggen maar Gallio was hem voor.
In dat soort joodse kwesties rond de joodse Wet wilde hij geen rechter
zijn en hij stuurde hun daar weg. Sostenes,
de synagogebestuurder, kreeg dan een goed pak slaag van de opgehitste
aanklagers, kwestie van zich wat af te reageren.
In ieder geval blijft Paulus daar nog geruime tijd tot hij tenslotte
inscheept voor Syrië, samen met Aquila en Priscilla. In de oostelijke haven van Korinthe, Kenchreeën laat hij
zijn hoofdhaar afknippen. Dit was
geen louter bezoek aan een kapper; hij moet een belofte aangegaan zijn voor de
goede afloop van een moeilijke opdracht; men noemde dat een naziraatsgelofte (om
een tijdlang het haar niet af te laten knippen).
In Efese neemt hij afscheid van het bevriende echtpaar en in de synagoge
neemt hij contact met de joodse gelovigen maar hij heeft op dat moment niet de
tijd daar te blijven, hoewel men er hem om verzocht. “Als God het wil kom ik nog eens bij u terug” (Hand. 18,
21). Hij gaat de christenen in
Cesarea nog begroeten en reist dan naar Antiochië, de christelijke thuisbasis
van waaruit hij vertrokken was.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
Lieven
Dewaer
Wie zijn toch die christenen? Je
ontmoet ze soms. Ze lijken niet
heel talrijk te zijn. Toch waren er nog niet zo lang geleden ergens in Rome wel
2 miljoen jonge christenen bij paus Johannes-Paulus. Maar blijkbaar zijn
christenen wat uit het straatbeeld verdwenen. Op zondag zie je nog wel enkele groepjes een kerk binnengaan.
Meestal wat oudere mensen. Af
en toe eens een jonger iemand. Aan
hun kerken hangt nog wel eens een deugddoende,- soms wat wereldvreemd aandoende
- tekstaffiche… Alles samen lijkt hun zaak niet erg succesvol.
Hun invloedrijke sociale, educatieve en culturele organisaties zijn ze
grotendeels kwijtgeraakt. De worm zat aan de wortel. De diepe christelijke
bezieling, met name de verbondenheid met Jezus Christus en zijn bevrijdend
nieuws was verloren gegaan. Nu worden ze door de media door het slijk gehaald.
Ongestraft overigens. La folie au
pouvoir! Media in dienst van
goedkoop (= goed betaald) succes.
En toch heb je het vermoeden dat er achter die wat marginale groep een
sterkte, hoop en vrede schuilgaan
waar de wereld zo’n nood aan heeft. Ze
vallen niet op, het is waar. Maar
echte christenen vechten voor hun relatie, hun gezin. Ze vechten voor hun
kinderen. Met hun overtuiging en
levensstijl staan ze haaks op mediocriteit, permissiviteit, perversiteit:
uithangborden van onze verworden samenleving.
Tegelijk steunen zij al het positieve: verdraagzaamheid, openheid,
wereldwijde zorg voor mens en milieu. Zij
doen niet mee met alle New-age-gelul rond geestelijke krachten en stralingen,
zelfredzaamheid maar zij houden hun
denk- en leefwereld open op God, die zich in Jezus openbaarde als een God van
mensen, die Hij riep tot nog ongedroomd geluk.
Christenen zijn kwetsbaar tegenwoordig in hun relatieve onmacht, maar
misschien is dat juist hun kracht. Want
echte christenen leven vandaag opnieuw vanuit een persoonlijke relatie met de
ware Bron van leven en geluk. Een
avontuur van liefde. De verborgen
hefboom voor onze verloren maatschappij. Het
is weer boeiend om christen te zijn.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
“De verplichting tot huwelijkstrouw (vooral onder christenen, maar ook
in het algemeen) is niet alleen maar een kwestie van de deugd van
rechtvaardigheid. Deze trouw is
meer dan rechtvaardigheid en heeft diepere wortels, want het gaat hier niet
louter om prestatie en tegenprestatie, maar in de eerste plaats om de
onherroepelijke binding van de ene persoon aan de andere.
Het jawoord van het huwelijkssacrament is niet louter het woord van een
verbintenis, het is een plechtige act van godsverering.
Het is instrumentele werkoorzaak en tevens echo van hun door Christus
bezegeld sacramenteel verbond in de trouw van Christus en de Kerk.
Daarom is schending van de huwelijkstrouw niet alleen een grote zonde
tegen de rechtvaardigheid, maar ook trouwbreuk tegenover Christus, die zich met
zijn trouw voor dit huwelijk heeft ingezet, op een zelfde wijze als Hij het
gedaan heeft voor zijn kerk (vgl. Ef. 5,21v).
De godgewijde maagdelijkheid schept een nog inniger verhouding van trouw
aan Christus dan het huwelijk Het
priesterlijk celibaat mag niet opgevat worden als louter vervulling van een
wettelijke bepaling (de maagdelijkheid als evangelische raad is immers helemaal
niet geschikt om wettelijk opgelegd en als wettelijk voorgeschreven vervuld te
worden), maar moet beschouwd worden als een in vrijheid en liefde aangegaan
verbond van trouw tussen Christus en zijn priester. Overal waar echt godsdienstige maagdelijkheid beoefend wordt,
heeft God een hele reeks roepinggenaden geschonken, die God van zijn kant nooit
onderbreekt, en op deze roepinggenaden antwoordt de geroepene door zijn trouw.
Zo is de verplichting tot trouw niet alleen gebaseerd op het speciale
woord van de belofte, maar ook op de versmelting van de door God aangeboden en
door de mens aanvaarde roepinggenade. De
door God en zijn Kerk bekrachtigde geloften zijn de bekroning van een reeks
uitnodigingen van Gods kant tot een leven van bijzondere liefde en funderen een
verbond van trouw waarvan het zwaartepunt meer aan de kant van God dan aan die
van de mens ligt. Juist de ernst
van de aanvaarde verplichting scherpt het oog van hem die de geloften heeft
afgelegd, voor de grootheid van dit aspect.
Het verbond van trouw tussen God en de gedoopte mens, dat het
sacramentele huwelijk en de maagdelijke staat heiligt, moet ook alle andere
vormen van trouw onder mensen heiligen: de trouw van kinderen, ouders,
verloofden, vrienden enzovoort."
Citaat
uit: Dr. Bernhard Häring, De wet van Christus.
Een katholieke moraaltheologie voor priesters en leken. Deel II, p.459-460.
Spectrum
/ Standaard 1962.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
Een aantal katholieke priesters en leken komen op voor een democratische
kerk waarbij gemeenschappen hun eigen voorgangers kiezen.
Sommige woordvoerders trokken nogal fel van leer tegen de hiërarchische
structuren. Volgens de bisschoppen
is de hiërarchische structuur nu juist een gegeven van de leer en de praktijk
van de katholieke Kerk.
Van de gelegenheid maakten de bisschoppen ook gebruik om te reageren
tegen het optreden van de vereniging ‘Rent-a-priest’; deze vereniging van
uitgetreden en geschorste priesters wil sacramenten toedienen aan wie erom
vraagt. Daarover zeggen de
bisschoppen: ‘Sacramenten horen thuis in het hart van de Kerk en kunnen alleen
worden toegediend in volle ‘communio’ met de bisschop. Daarbuiten zijn ze in alle gevallen – behalve in situaties
van levensgevaar – onwettig.” De
bisschoppen vragen daarom aan alle gelovigen “geen beroep te doen op deze
vereniging voor sacramentele handelingen”.
Ze vragen tevens aan gelovigen en priesters, in het bijzonder aan de
pastoors, om geen kerken of kapellen ter beschikking te stellen voor dergelijke
vieringen. Daarom ontzeggen ze op
voorhand de pastoors de bevoegdheid “om deze priesters huwelijksdelegatie
binnen hun ambtsgebied te verlenen”. “Dit
wel doen is onverzoenbaar met hun pastoorsambt”, waarschuwen de bisschoppen.
De bisschoppen vragen tenslotte aan alle gelovigen om mee te werken
“om diegenen die deze beide initiatieven hebben genomen of steunen te laten
inzien dat hun onderneming schadelijk is voor de ‘communio’ binnen de Kerk,
maar daarenboven op termijn ook heilloos en zonder toekomst is”.
De bisschoppen kan men dit keer niet verwijten dat ze geen geduld gehad
hebben met deze personen die al of niet bewust hun steen(tje) hebben bijgedragen
aan de Kerkafbraak, en anderzijds hebben onze bisschoppen met deze mededeling
tenslotte definitief en duidelijk de initiatiefnemers en aanhangers van “de
synodale katholieken” en de “rent-a-priest-beweging” terecht gewezen en
grondig afgekeurd. Bovendien sporen
zij ons aan deze bewegingen geen kans te geven om verder hun ondermijningswerk
binnen de kerk voort te zetten. Overigens
hebben normaaldenkende katholieke mensen reeds lang de indruk dat we hier te
doen hebben met personen die – misschien vanuit een aanvankelijk zeer
medemenselijke bedoeling – met hun overtuiging met open armen onthaald worden
bij de kerkvijandige media en bij elke zich voordoende gelegenheid zendruimte
krijgen aangeboden.
Persoonlijk komt het mij over dat deze mensen zich al of niet bewust
hebben ingeschakeld in het zootje kerkvervolgers van alle tijden.
De schade die ze de laatste jaren aan de Vlaamse Kerk hebben toegebracht
is niet te overzien. Vanuit allerlei kwetsuren hebben ze de Kerk de rug
toegekeerd; toen ik eens iemand uit die stroming zei dat ze de kerk veel schade
toebrachten, zei hij schouderophalend: ‘welke kerk ?’.
Een typerend antwoord, want in feite hebben ze de Kerk reeds lang in hun
hart de rug toegekeerd en leven ze vanuit een andere groep.
Niet meer in communio, niet meer in gemeenschap met de bestaande Kerk. Voor soortgelijke mensen, eens dat ze de media gehaald hebben
is een terugkeer uiterst moeilijk. Zoals
men zegt: De weg naar Canossa is zeer eenzaam.
Mensen die mediasucces geproefd hebben, kunnen blijkbaar niet meer
zonder.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
Voor enige maanden kwam ik in Hoogstraten tijdens een seminarie van de
katholieke Charismatische Vernieuwing in ‘het Spijker’.
Er stond op het domein een aanbiddings- of bezinningstent en ik ben daar
een tijdje gaan zitten. Er hing een cirkelvormige symbolische afbeelding van de
Heilige Drievuldigheid en er stonden ook enige grote platen met teksten.
Een korte tekst trof mij: “God is mijn oase.
Al de rest is fata morgana”. Ik
dacht: dat komt waarschijnlijk uit het wondermooie boekje van Phil Bosmans (zie
onze boekbespreking). En toen dacht
ik: “al de rest fata morgana”, dat is toch nogal sterk gezegd, misschien zo
sterk dat het niet meer waar is. Maar
het is het wel waar…
God staat aan de oorsprong van alles.
En alles moet vanuit Hem bekeken worden wil het bestaan en ons bezig zijn
moeite waard zijn. Zijn zicht op
alles maakt alles waardevol, anders is het inderdaad maar fata morgana.
‘God is mijn Oase, al de rest is fata morgana”.
uitzicht - overzicht onderwerpen - thuispagina - Verwante links - activiteiten
ZALIGVERKLARINGEN
(3 SEPTEMBER 2000)
* Paus Pius de 9de
Giovanni Maria Mastai-Ferretti was afkomstig uit de Italiaanse adel.
Hoewel hij als bisschop vrij vooruitstrevend was, veranderde dat vrij
snel na zijn pauskeuze (1846) omdat hij -
wellicht geschokt door de revolutie van 1848 - nogal koos voor de autoritaire
bestuursvorm in de maatschappij. Dit
leidde hem ook naar een sterke centralisatie van het kerkelijk bestuur in het
pausambt. Op het vlak van de
volksvroomheid en de vernieuwing van het priesterschap en het religieuze leven
toonde hij zich van zijn beste zijde. Hij riep het eerste Vaticaans Concilie
(1869/70) samen en kondigde er het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid af
voor de geloofsleer en de moraal. In
1854 had hij ook het dogma afgekondigd van de ‘Onbevlekte Ontvangenis van
Maria’.
* Paus Johannes de 23ste.
Angelo Roncalli kwam uit een arme landbouwersfamilie, werd later
bisschop van Venetië en op 28 oktober 1958 werd hij tot paus gekozen.
Hij bleef een eenvoudig, minzaam en vroom man, met groot respect voor
ieder persoon. Zijn dagboek (dat
hij van zijn 14 jaar af bijhield tot zijn dood) getuigt van zijn diepe
vroomheid. Hij riep het tweede Vaticaans concilie samen en men noemde hem de
“paus der goedheid”, een beetje in tegenstelling tot zijn nogal streng
ogende voorganger paus Pius de 12de. Hij kwam over als een goede bompa en hoewel hij wat als
overgangspaus gekozen was heeft hij het aangedurfd om de ramen van de Kerk open
te zetten op de moderne wereld. Dat
dit een hoop problemen heeft meegebracht en nog heel wat voeten in de aarde zal
hebben, neemt niets weg van de grote genade die deze paus voor de Kerk en de
wereld is geweest. Op 3 juni
1963 overleed hij aan kanker. Zijn
opvolger, Paulus de 6de zou het concilie verder leiden.
* Abt Joseph Marmion, benedictijn.
Deze Ierse priester trad in 1886 in in de abdij van Maredsous (Wallonië).
In 1899 herstichtte hij samen met enkele andere monniken de abdij van
Keizersberg (Leuven). Hij was o.m.
biechtvader van kardinaal Mercier maar in 1909 werd hij abt van Maredsous. Hij was een echte meester in de christelijke spiritualiteit
en oefende een zeer grote invloed uit op een hele generatie christenen, vooral
priesters en religieuzen, die hij bracht tot een intieme relatie met God en
Jezus.
p.
Vincent Van Vossel cssr
Naast onze gewone bezigheden in de theologische faculteit en de
parochies, heeft ieder van de Redemptoristen ook een eigen studiekring.
Pater Lucien Cop leidt sinds jaar en dag een bijbelgroep in “Het
Centrum”, pater Bashar tracht een soort “cercle” voor moraal-problemen op
te starten en ik begon 2 jaar geleden met een centrum voor de studie van de
kerkvaders. Ongelooflijk, maar er
bleken mensen aan geïnteresseerd. In
een zaal van de grieks-katholieke kerk worden de vergaderingen gehouden,
minstens één per week, op woensdagavond van 17-19 (20) uur, telkens 2 à 3
lessen door verschillende professoren gegeven.
Het is een doorlopende cursus van 3 jaar, met als onderwerpen voor jaar
1: de apostolische vaders, de apologeten, de Syrische vaders, er darbij ook de
geschiedkundige achtergrond van de eerste eeuwen met de martelaren en
heiligenfiguren. Voor jaar 2: de
vaders uit de school van Antiochië met de christologische strijd in de 5de
eeuw, enkele byzantijnse vaders en ook de opkomst en de verspreiding van het
monnikendom in Oost en West. Jaar 3: de Alexandrijnse school en de grote Cappadociërs en
dan ook enkele moderne “vaders”-theologen.
In de loop van deze 3 jaar worden er ook inleidingen gegeven op de
Chaldese en Syrische liturgie. Alles
samen een zwaar programma, maar het eerste jaar waren er 60 inschrijvingen,
waarvan 50 deelnemers trouw de lessen volgden, zelfs met geestdrift.
Het tweede jaar hadden we meer inschrijvingen maar de aanwezigheid was
minder sterk. Films en archeologische uitstapjes zorgen voor afwisseling.
Hoofdbedoeling en hoofdthema van de onderneming is: terug naar onze eigen
(Syrische) tradities. Tot nog toe
draait deze "vadermolen" goed.
INHOUD - ACTIVITEITEN - NIEUW - KINDEREN - BIJBEL - DIAPRESENTATIES - GEBEDSGROEP - PARAY L.M. - MARIA-KEFAS - PREKEN - REDEMPTORISTEN - THUISPAGINA - NADENKERTJES - NUMMERS - LITURGIE - ROEPING - GEZIN - JONGEREN - GETUIGENISSEN - ETHIEK - HAHAHA - BOEKEN - MARIA - VORMING - ZENDING - KERK - CHRISTEN - UITZICHT - INFO - MEDIA - GEZONDHEID - SPIRITUALITEIT - PINKSTERSPIRITUALITEIT - VERHALEN - KUNST - BEZINNINGEN -