De biecht van een koning

Is het gedaan met het geloof ?

Flapoor

Op weg naar Pasen : thuiskomen bij je diepste honger Redactie

Beursaandeel met 100% winst

Paulus (10) De tweede missietocht (2) door : Ben Van Vossel cssr

Een woord voor tieners: Jezus raakte hem aan… door : Ben Van Vossel cssr

Katechismus van de Kath. Kerk (12) God, Schepper Résumé : Ben Van Vossel cssr

Alphacursus + navorming

De goede moordenaar Uit een brief van Marc Beddeleem m.c.

Kruiswoord nr. 4 (april 2000)

of : Verdraagzaamheid voor en vanwege 'andersdenkenden'

Veel landgenoten hebben de kerstboodschap (25/12/1999) van koning Albert II gezien of gehoord. Personen die ik erover hoorde waren eensluidend positief, vol respect, en ze wisten te vertellen dat op de Nederlandse teevee dat getuigenis werd afgedaan als 'de biecht van een koning'. In de media ontmoette ik naast respect ook negatieve en afbrekende reacties. Een getuigenis van zo hoog gehalte wordt echter niet neergehaald wordt door kleingeestige en bekrompen uitingen van onbegrip tegenover de grootheid van een eerlijk levensgetuigenis. Die negatieve reacties op het einde van vorig jaar stonden trouwens in het verlengde van een soort bitsige bezetenheid waarmee allerlei bekende gezichten trachtten het christelijk en katholiek kerstfeest en kerstgeloof te bezwadderen. Op zo'n momenten toont het antichristelijk element zich van zijn laagste kant. Je kan je als convenabel mens toch moeilijk indenken dat je de gevoelens van tienduizenden landgenoten zomaar gaat kwetsen met je eigen bekrompen overtuiging, juist op een moment dat die talrijke landgenoten een eeuwenoud gebruik en eeuwenoude overtuiging - waarin heel wat diepmenselijke en medemenselijke waarden steken - aan het vieren zijn. Wie van ons lacht met de ramadan van de moslims ? Waarom lacht men met christenen die Kerstmis vieren ? Een aantal bekende (what's in a word!) Vlamingen, journalisten, publiciteitsfirma's en op de handen gedragen humoristen (whats' in a word) zouden dringend eens een cursus in elementair menselijk respect voor bevolkingsgroepen en voor de overtuiging van anderen moeten volgen; onze media zouden minder bevuild worden door vulgariteit en cynisme. Ondertussen kunnen we ons als christenen enkel wat harden in het incasseren van dat soort behandeling en neerkijken op zoveel laagheid en gemeenheid. We moeten misschien ook een soort van compassie aankweken voor die uitingen van onbenul en wellicht van neurosen van een aantal van die bekende gezichten die het niet kunnen laten de gevoelens van een groot aantal medeburgers telkens en telkens weer te kwetsen. De lachers kunnen ze aan hun kant hebben, van humaniteit geven ze weinig blijk.

Als je wat ouder bent en je kijkt naar de kerk en hoe het met het geloof hier gesteld is, dan heb je daar natuurlijk zo wel je idee over. Toen ik deze morgen door het Groot begijnhof van Sint-Amandsberg liep, dacht ik er even aan hoe dit ooit een plaats was van uitgesproken geloof, een grote gemeenschap van honderden (500) begijnen afgezien dan nog van het klein begijnhof (Lange Violettenstraat te Gent) waar er ook een paar honderd waren. Nu is hier in het Groot Begijnhof nog dat ene begijntje, de grootjuffer (met een 94-jarige medezuster in een rusthuis) die de fakkel aan niemand kan doorgeven. Ondertussen is het Begijnhof wel erkend als wereldmonument; de Vlaamse Gemeenschap zal wat subsidie geven om het complex in stand te houden, de paters Dominicanen zullen er nog wat de eredienst in stand houden... Zo zie je het op veel plaatsen gebeuren: kerken die leeglopen, een pastoor (vaak verantwoordelijk voor meerdere parochies) die de zaak (wiens zaak ?) nog wat draaiend tracht te houden. En dan denk je terug aan je eigen misschien wat grotere parochie, met drie en zelfs vier onderpastoors, zondagsmissen waar je op tijd moest komen of je vond geen plaats meer; de communie begon men uit te reiken na de consecratie en dat duurde tot na de mis... En die processies en al die katholieke (jeugd-)verenigingen...

Zou God daar wakker van liggen? Sommige oudere katholieke mensen wel. Een Turkse christen die ik op theevisite had (zijn dorp is een van de vele - uit vrees voor de Koerden - platgewalste dorpen in Noord-Turkije) zat ook met zijn hoofd te schudden omdat hij zo weinig echte christenen ontmoette hier: "Spijtig, spijtig… Dat kan toch niet. Het geld is in België god geworden en God hebben ze in de kast gestoken". We moeten evenwel niet teveel wakker liggen van die schijnbare teruggang van het christelijk geloof. Laten we dat wat meer aan God over, Die kan daar beter tegen dan wij. Van belang is dat wij ons best doen.

Overigens, hoe heilig u ook reeds bent, het jaar 2000 moet een jaar zijn van bekering. Die bekering heeft als eerste richting, de richting naar God. Ik moet God een serieuze plaats geven in mijn leven. Sommige zaken krijgen dan wat minder plaats. Ik moet tijd maken voor het gebed! Bij God zijn, zelfs als ik niet goed weet wat vertellen. Tegenover God hoef je je niet gegeneerd te voelen. Maar Hij heeft die gebedstijd nodig om mij af te stemmen op zijn verlangen. Men zegt ons wat te weinig dat we daar echt tijd voor moeten maken. Wanneer ga jij bidden vandaag? Bidden? Daar heb ik geen tijd voor. Bidden? Daarvoor is het te druk bij ons thuis. Bekering begint nochtans met een goede relatie met God en het gebed is daartoe een ideale weg. Eens dat ik dan inzie wat zijn verlangen is mag ik Hem ook nog vragen om me te helpen leven volgens dat verlangen. Hij toont dat, gegarandeerd.

Niet met een grote wegwijzer of door je op te bellen of een E-mail te zenden. Nee, als je leert luisteren en het is echt je verlangen om in Gods verlangen te zijn... dan zal Hij je dat kenbaar maken. En dan, ja, dan is het van belang dat je daar direct op ingaat. Ook als het maar om een kleinigheid gaat. Want je minste trouw aan zijn verlangen wordt door de Heer beloond. Hij maakt je sterker in het nakomen van zijn wil. En zo groei je toe naar je eigen geluk. En je oefent een goede invloed uit op je omgeving.

Bij de tamme konijnen kom je er wel eens eentje tegen met een slap oor. Men noemt dat een ‘flapoor’. Sommigen vinden dat mooi, zo één oor in de lucht en het ander naast zijn kop neerhangend. Maar eigenlijk is dat konijn gehandicapt. Nog goed dat het tam is, want in het wild zou dat problemen geven om de richting van mogelijk gevaar bijtijds en correct te registreren. Soms zijn christenen, ook jonge christenen flapoorchristenen. Ze laten hun (beide!) oren hangen naar wat ze horen vertellen in de wereld. Ze durven niet uitkomen voor hun christelijke overtuiging. Schamen zich vooral voor hun collega’s of vrienden. Toegegeven, het is voor een pastoor gemakkelijker om op de preekstoel uit te komen voor zijn christelijke overtuiging dan om in de klas te durven zeggen, zelfs met een soort fierheid, dat je nog naar de mis gaat, of in een christelijke bezinningsgroep of gemeenschap bent. Je bent trouwens zelf ook geen heilige.

Maar veronderstel nu eens dat je zou begrepen hebben dat Jezus jouw beste vriend is en dat je Hem dankbaar komt gedenken en Hem blij komt ontmoeten in die wekelijkse samenkomst, zou je dan toch niet… ? Zou je dan toch niet eens durven zeggen dat het geloof voor jou belangrijk is ? Desnoods kun je er nog bijzeggen: ‘ik respecteer jouw overtuiging hoor, maar heb ook wat respect voor die van mij’. Nu kun je natuurlijk denken : ’t is gemakkelijker te zeggen dat je niet gelooft, dan te zeggen dat je wèl gelooft. Veronderstel dat ze me vragen: ‘Bewijs me eens dat God bestaat!’ of ‘Hoe weet jij dat er een hemel bestaat ? Heb je al eens iemand die gestorven is weten terugkomen?’ of ‘Ga jij nog naar de kerk ? Je weet toch dat de priesters voor niets deugen. Dat het Vaticaan ‘k weet niet hoe rijk is. Dat de Kerk tegen alle vooruitgang is’. Enzovoort, enzovoort. Je kent die refreintjes wel die ze zelf ergens hebben opgestoken. Het probleem is dat jij daar staat ‘met je mond vol tanden’. Je weet niet direct iets zinnigs te bedenken, laat staan een afdoend antwoord te geven.

Het is natuurlijk goed wat over het geloof te lezen. Goede lectuur dan. Wat na te denken in de lessen godsdienst of ethica. Je moet natuurlijk soms zelfs de godsdienstleraar wat kritisch beluisteren; bij sommigen van hen is het geloof maar een dun vernisje of werd het geloof louter tot een sociaal geval zonder openheid naar God toe en zonder relatie tot de Kerkgemeenschap. Lees ook wat in de Schrift: de Handelingen van de apostelen waarin je de jonge Kerk aan het werk ziet en het frisse van hun geloof.

Er bestaan ook goede boeken die je wat kunnen helpen.

Belangrijk is dat je zelf wat consequent leeft met je geloof. Je hoeft niet volmaakt te zijn, gewoon een christen-onderweg. Maar waar je kunt en met de kracht van de Heer moet je trachten te leven zoals God het van jou verlangt. Zijn verlangen is geen strenge wet, maar een nabije aanmoediging op de weg naar het geluk.

Het voornaamste blijft dat je een levende relatie hebt tot de levende Heer Jezus. Spreek met Hem en vraag dat Hij je de heilige Geest zendt om sterk te staan in je geloof en om op het goede moment de juiste woorden te vinden om te getuigen. De deelname aan de Eucharistieviering is een fantastische hulp om te groeien in die relatie met de Heer. Je gedenkt dankbaar wat Hij voor jou heeft volbracht en je ontmoet Hem heel persoonlijk als het "Brood dat leven geeft", echt leven. Ga zelfs in de week al eens naar de Eucharistieviering. Dat is helemaal niet gek, daar moet je pienter voor zijn : "Ik kan niet zonder de Heer, dus zoek ik contact met Hem". Is dat gek of is dat slim ? Je zal gewaarworden hoe je stilaan naar de Heer toegroeit; je kan niet meer zonder Hem. Noteer in een persoonlijk 'woordboekje' de woorden uit de schriftlezingen die je treffen: het zijn woorden om mee op weg te gaan.

Het is een grote genade en het begin van een vernieuwde lancering in je christen-zijn, wanneer je in contact komt met een levende christengemeenschap. Misschien zit er nog wat leven in jouw parochiegemeenschap, misschien in een bezinningsgroep, bijbelgroep, jongerenkerk of een jongeren- of tienergroep die verbonden is met een nieuwe gemeenschap; misschien wenst de Heer dat je met hen op weg gaat want alleen is maar alleen. Profiteer van de contacten met echt gelovige mensen. Je zal je dan zelf sterker voelen. Er is immers heel wat tegenwind vanwege mensen die de indruk geven dat ze het poeder hebben uitgevonden, maar die in feite slechts een heel beperkte rationalistisch zicht hebben op de realiteit, maar niets begrepen hebben van het diepe mysterie van de schepping en het leven.

Aswoensdag, de vastentijd … en dan op weg naar Pasen. Maar eigenlijk gaat het leven gewoon zijn gang. Het moderne leven vereist dat. Het davert maar voort. Ondanks de met veel omhaal aangekondigde teeveeprogramma’s en de reuzegrote krantenkoppen. Het leven davert door op zijn gewone maar drukke ritme. Een christen bevindt zich in een bevoordeligde positie : hij/zij krijgt af en toe serieuze injecties om te ontwaken uit die slaapverwekkende davering en om zich in alle nuchterheid te bezinnen over het leven en de realiteit en over de zin en de waarde ervan.

De veertigdagentijd is zo’n kans die de Kerk ons biedt. Aswoensdag klinkt steeds als een klaroen, een schetterende trompet die ons zegt: 'Zie doorheen de bedrieglijke waas van valse waarden, zie tot op het bot van wat echt leven is en bouw van daaruit aan een bestaan dat stevig staat in zijn zin en waarde'. Het is een misvatting dat je daaromtrent louter wat kunt theoretiseren. Je zegt bijvoorbeeld: ‘rijkdom heeft maar een betrekkelijke waarde, je moet zien waarvoor je die gebruikt en dan weet je hoe waardevol het ten diepste is’. Zo’n uitspraak kan je niet menen als je het niet hebt over je eigen bezit. Over vasten, over loskomen van het overbodige, over sober leven, over nood aan menselijkheid, vriendelijkheid, geduld met mensen, openkomen voor God, kan je niet zinvol spreken als er in jouw persoonlijk leven geen aanzetten zijn om dat zelf ernstig te gaan nemen.

Je iets ontzeggen doe je niet gewoon als wilstraining, als gezondheidstherapie, al kan dat natuurlijk wel zinvol zijn. Een christen begeeft zich op die weg om te ervaren en uit te drukken dat genot, bezit, zich alles aanschaffen waar je zin in hebt... maar een betrekkelijke waarde heeft; het moet zich inpassen in een groter waardevol doel. Ten diepste wil de christelijke vasten uitdrukken dat God ons einddoel is en ons diepste verlangen. Vanuit ons geloof belijden we dat we uit zijn hand zijn gekomen en dat Hij ons aan zijn hart blijft drukken, ook als ons aardse bestaan de laatste adem uitblaast. Daarom stellen we tekens -en dit niet enkel in de veertigdagentijd- die uiting geven aan dat besef. "U, God, bent mijn laatste zekerheid, U bent mijn stevige burcht; in U voel ik mij geworteld en geborgen met heel mijn bestaan. Ik dank U voor allen en voor alles waardoor mijn leven hier op aarde levenswaard is. Maar ik weet dat U alleen mij gedragen hebt en blijft dragen waar iedereen me in de steek liet of ooit in de steek zal (moeten) laten".

In de Goede week zien we Jezus die weg gaan van totaal loskomen van alles en allen. Zelfs in de diepste donkerte van de Godsverlatenheid blijft Hij nog roepen: "Vader, in uw handen beveel ik mijn geest". Zijn woestijnervaring (bekoring om voedsel, bezit en succes te laten voorgaan op God) was reeds een teken geweest dat Hij niet gebonden lag aan het al te menselijke en dat Hij wilde steunen op zijn diepste basis, zijn geborgenheid in de Vader en diens verlangen. Daar zal geen enkel begoocheling Hem kunnen van afbrengen. Soortgelijke tekens stellen is een goede oefenschool voor onze diepste levenskeuze en voor de trouw eraan.

Pasen is dan het antwoord van God, zoals Petrus het zegt in zijn Pinksterpreek: "God heeft deze Jezus laten opstaan; daarvan zijn wij allen de getuigen … Dus moet heel het huis Israël zeker weten dat God Hem tot Heer en Messias heeft aangesteld, deze Jezus, die u hebt gekruisigd" (Handelingen 2,32.36).

Onze veertigdagentijd, onze Goede Week zou een geloofsbelijdenis moeten zijn dat God en zijn verlangen ons diepste verlangen is; de rest krijgt van daaruit een relatieve plaats aangewezen. Door die relativering van een aantal zaken groeit er ook openheid om te delen met de geringsten van zijn broeders en voor de noden van de christelijke gemeenschap. Het wordt Pasen als het vasten en goede week is geweest: Gods liefdevol woord zal ons tot nieuw leven opwekken. We zullen nader tot Hem gekomen zijn.

Misschien dat sommige lezers zich op de beurs gewaagd hebben. In 1998 hoorden we over steeds maar stijgende winsten. Tot op zekere hoogte. Tot op zeker ogenblik. Sommige personen vinden het bijna belangrijker op de beurs te spelen dan hun job uit te oefenen. In hoeverre dat een vooruitgang is voor de mensheid blijft nog een vraag natuurlijk. In ieder geval hoef je je nu niet meer druk te maken over de stijgende of wat dalende winstmarge, noch over mogelijke verlieslatende aandelen waar je niet van afraakt. "Geloof en Leven" wijst u de mogelijkheid om 100% winst te maken. We willen dat speciaal aan onze lezers bekend maken. We vernamen het overigens zelf op een gebedsavond van de Maria-Kefas-gebedsgroep in februari. Men las daar de tekst voor uit Mattheus "En ieder die zijn huis, broers of zusters, vader of moeder, vrouw, kinderen of akkers heeft prijsgegeven om mijn Naam, zal het honderdvoudig terugkrijgen en eeuwig leven ontvangen" (19,29). Toegegeven, dit is een wel speciale tekst. Misschien lees je hem best nog een tweede maal. Het gaat inderdaad over honderdvoud en daar bovenop dan ook nog eeuwig leven. Dit is geen kleinigheid. En het wordt gezegd met garantie, door Jezus Christus himself. Als gelovige mensen weten we dat we op zijn woord kunnen vertrouwen.

In feite komt het hierop neer dat Jezus ons vraagt om Hem voor alles te stellen. Vóór je huis, vóór je broers en zussen, je vader of moeder, je vrouw (of man), je kinderen, akkers… Eerst naar Hem opzien, eerst voor Hem kiezen, en vanuit die eerste keuze krijgt alles zijn juiste plaats. Dit is een fundamenteel christelijk standpunt. Het resultaat is dat er evenwicht komt in je leven en je relaties.

Dank zij de excuses van de magistraten van Filippi - Paulus had zich immers beroepen op zijn Romeins staatsburgerschap, ze hadden hen dus niet zomaar mogen geselen - konden onze christelijke missionarissen met opgeheven hoofd de stad verlaten, al hadden ze daar liever nog een tijdje langer willen evangeliseren. Ze trokken zuidelijk over Amfipolis (gesticht door de Atheners en later veroverd door Filippos van Macedonië) en Appolonia naar Tessalonica, het huidige Saloniki (Thessalonikè was de zus van Alexander de Grote; zij was gehuwd met Alexander's generaal Kassander die de stad had gesticht). Als vrije stad had ze onder de Romeinen een eigen stadsraad. Het was een bloeiende havenstad met uitgebreide dokken, maar ook met proletariërwijken. De grote Joodse gemeenschap kende ook heel wat aanhang bij niet-joden, de zogenaamde 'godvrezenden'. Die waren dus talrijk aanwezig tijdens de verkondiging van Paulus op drie opeenvolgende sabbatdagen. "De Messias, zo zegde hij, moest sterven èn verrijzen. Jezus, die ik u verkondig, is de Messias!" Sommige joodse mensen lieten zich overtuigen, maar een talrijke groep godvrezende heidenen en niet weinig aanzienlijke vrouwen. Blijkbaar is er wel degelijk een open hart nodig om de christelijke verkondiging te kunnen intreden.

Er komt echter weer een volksoploop en men wil Paulus en Silas weer voor de volksvergadering slepen. Hij is echter niet aanwezig in het huis van Jason en dus sleurden ze deze en een paar andere christenen mee naar de stedelijke overheid. Hun argumenten slaan nergens op "Al deze mensen handelen in strijd met de decreten van de keizer door te beweren, dat er een andere koning is: Jezus". Jason en de andere aangeklaagde christenen moesten een borgtocht betalen. Zo bedaarden de gemoederen. Voor Paulus is het moment van vertrekken echter weeral aangebroken. Hij sticht christelijke gemeenten, maar vaak heeft hij niet de gelegenheid daar lang te werken. Blijkbaar is de verkondiging toch sterk genoeg geweest, want de meeste van die gemeenschappen ontwikkelden zich verder ook na zijn vertrek. Paulus zal later enige brieven schrijven naar de christenen van Tessalonica; twee ervan staan nog in het Nieuw Testament en de eerste werd waarschijnlijk in het jaar 50 vanuit Korinthe geschreven, waar hij een nieuwe christengemeente had gesticht. Hij schrijft in die brief : "Na de mishandelingen en beledigingen die wij, zoals ge weet, in Filippi hadden moeten verduren, hebben wij met de hulp van onze God de moed gevonden om ondanks heftige tegenstand zijn boodschap bij u openlijk te verkondigen". Hij heeft vertrouwen dat het zaad dat hij gezaaid heeft ook echt vrucht draagt in hun midden. Uitzonderlijk willen we Paulus hier in een langer uittreksel aan het woord laten, een echt mens, een echte apostel.

Die brief wordt pas later geschreven, al is het zowat het oudste geschrift van het Nieuw Testament. Maar op dit ogenblik moet hij Tessalonica verlaten, in de nacht, met stille trom. : "De broeders deden nog die nacht Paulus en Silas naar Berea vertrekken, waar zij zich na aankomst naar de synagoge van de Joden begaven. Dezen waren gunstiger gestemd dan die in Tessalonica. Ze luisterden met alle bereidwilligheid naar het woord en bestudeerden dag aan dag de Schriften of het inderdaad zo was. Velen van hen kwamen dan ook tot het geloof, evenals talrijke voorname heidense vrouwen en niet weinige mannen" .

In Berea heeft zijn prediking dus weer succes, maar opnieuw duurt het liedje niet lang. Er komen wat fanatieke joden uit Tessalonica de mensen "verontrusten en ophitsen". De mensen die zich bij Paulus hadden aangesloten, "de broeders", doen Paulus onmiddellijk afreizen naar de kust; Silas en Timoteüs bleven echter ter plaatse. Blijkbaar was vooral Paulus een doorn in het oog. Paulus wordt door zijn begeleiders naar Athene gebracht. In die stad van de filosofen zal Paulus, tijdens deze tweede missietocht, een andere manier van verkondigen uitproberen. Over het resultaat berichten we volgende keer. (vervolgt)

Toen Hij van de berg was afgedaald volgde Hem een talrijke menigte. Een melaatse kwam naar Hem toe en smeekte Hem op zijn knieën: 'Als Gij wilt Heer, kunt Gij mij reinigen.' Jezus stak de hand uit, raakte hem aan en zei: 'Ik wil, wordt rein.' En terstond werd hij van zijn melaatsheid gereinigd (Uit het evangelie volgens Matteüs, 8, 1-3).

Melaatsheid was en is niet enkel een lichamelijke kwaal, maar een kwaal met sociale gevolgen: je bent een vieze verschijning voor anderen, je betekent (in hun denken) een gevaar voor hun eigen gezondheid, een gevaar voor je omgeving. Je wordt uitgestoten uit de samenleving. Deze sociale kant van de melaatsheid kunnen wij heel goed vergelijken met alle vormen van uitstoting. Denk aan het Molokai uit de tijd van pater Damiaan. Fysisch kan de kwaal nu overwonnen worden of stopgezet door een eenvoudige en goedkope behandeling. Daardoor blijven de sociale gevolgen dan ook beperkt.

Jezus’ optreden wordt gedeeltelijk overgenomen door de medische behandeling, de fysische genezing of stopzetting van de kwaal. Maar er is die andere, die sociale uitstoting die Jezus teniet doet door de manier waarop hij de melaatse tegemoet treedt: "Jezus stak de hand uit, raakte hem en zei: ‘Ik wil, wordt rein’. Jezus steekt de hand uit, raakte de melaatse aan en spreekt een bevrijdend woord.

Een uitnodiging naar jou.

Dit optreden van Jezus is een uitnodiging om mensen aan te raken, te genezen, door je om hen te bekommeren, ze te benaderen, ze aan te raken en binnen de groep te brengen. Door hen te tonen dat je om hen geeft, dat ze voor jou niet niets zijn, of enkel maar afkeurenswaard, niet mooi genoeg, niet rijk genoeg, niet voldoende talent in huis hebben, niet sociaal genoeg, niet…

Nu zou ik je willen vragen: wie denk je dat je zo opnieuw met genegenheid moet benaderen. Zoek maar gerust even. Som maar een paar namen op. Ik ben er zeker van dat er een is die je gegarandeerd vergeet. Dat ben jijzelf. De meeste mensen vergeten zichzelf als je hen vraagt voor wie ze goed moeten zijn. Je zal het misschien wat gek vinden, maar je moet goed zijn voor jezelf, je moet jezelf gaarne zien. Sommigen van jullie doen dat natuurlijk wel, maar velen doen het niet. Zij hebben aan zichzelf van alles aan te merken. Ze vinden zichzelf te dik, te blozend van gelaat, teveel sproeten, niet sportief genoeg, en hun stem trekt ook op niet veel, ze zijn niet sociaal genoeg, hun ouders zijn niet mooi en niet rijk genoeg, hun auto is niet modern en veel te oud… Ze vinden dus van alles en nog wat aan zichzelf, aan hun ouders en aan die hun bezittingen dat niet goed genoeg is. Bovendien hebben ze niet de laatste PC, de laatste CD’s van die of die zanger of groep… Nee, hun mankeert van alles.

Je plooien naar het oordeel van anderen?

Nu, misschien ben je niet vanuit jezelf zo, zo kritisch naar jezelf toe. Misschien ben je zo gaan denken omdat je vriendenkring of de klasgroep zo over mensen spreekt, en stilaan ben je gaan menen dat dat oordeel van die groep een absoluut karakter heeft. En zo begin je je te plooien naar dat oordeel, je tracht je af te stemmen op wat de groep zegt, of tenminste, op wat de spraakmakers in de groep zeggen. Het zijn misschien niet eens echt waardevolle typen, maar ze hebben het voor het zeggen door hun grootspraak of hun genadeloze kritiek.

Zielige gevolgen.

Nu kan ik er wel inkomen dat je zegt: Ik wil toch wel wat in de tienerwereld, de jongerenwereld thuis zijn en dus ga ik me wat kleden en me wat voordoen zoals tieners en jongeren zich gedragen in deze tijd. Ik kan daar wat inkomen. Maar ik ga je even een anekdote vertellen om te laten zien waartoe zo’n slaafs je afstemmen op je vriendengroep (vrienden, nou ja) je kan brengen. Een jongen is op internaat en zijn ouders komen hem bezoeken: wat verse kleding, wat lekkers, en gewoon hem wat huiselijke nabijheid bieden. Zo gauw hij zijn ouders ziet zegt die jonge snob hun: ‘Zet in het vervolg alstublieft jullie auto nooit meer op de parking van het college maar ginder ver achter die bomen; ik wil niet dat mijn vrienden zien dat jullie met zo’n oud scharminkel rijden’. Het ging die ouders naar hun hart. En ze hebben binnen de kortste keren een nieuwe auto gekocht. Daar kan je natuurlijk ook je gedacht over hebben… Ikzelf vond dit een zielige story. Daarmee veroordeel ik die jonge snob echter niet. In het leven van de heilige Vincentius a Paulo treffen we iets dergelijks aan. Toen hij op het college was kwam zijn vader, een eenvoudige landarbeider, hem eens bezoeken. Ze kwamen aan Vincentius zeggen: ‘Daar is een boer aan de poort die zegt dat hij je vader is; hij wil je spreken’. ‘Asjeblieft, antwoordde Vincentius, laat me gerust hee en stuur die boer wandelen’. Een gemene reactie uit menselijk opzicht. Vincentius is later echter de heilige van de naastenliefde geworden. Er is dus hoop, ook voor die jonge snob.

Je bent fantastisch!

Maar ik kom terug tot jou. Je moet jezelf gaarne zien. Jezelf aanvaarden zoals je bent. Jezelf het leven en het zonlicht gunnen. Je niet in alle bochten zitten te wringen om anders te worden dan je bent, gewoon om het profiel te hebben dat andere jongeren of de media je willen opdringen. Ben je gelovig ? Hoe denk je dat God, je Vader, over jou denkt? Wil die je heel anders hebben dan je nu bent? Nee. Voor Hem ben je goed genoeg zoals je bent. Hij is blij met jou. ‘Niet waar, zul je misschien zeggen. God wil dat ik mijn best doe, dat ik zonde vermijd, dat ik wat vriendelijker ben, dat ik…’. Okay, okay. God heeft zeker een droom over jou. Niet een droom van een volkomen gestroomlijnd iemand. Maar van iemand die gelukkig is, tevreden met wat hij/zij heeft en vooral met wat hij/zij is. Hij wil niet dat jij iemand heel anders wordt. Hij ziet jou graag zoals je bent. Hij vindt jou fantastisch. Waarom? Nogal wiedes! Omdat Hij jou heeft gewild, omdat Hij jou heeft geschapen (natuurlijk doorheen menselijke medewerking) en omdat Hij jou heeft aangenomen als zijn kind. En God is een voorbeeld voor alle vaders en moeders: Hij houdt van zijn kinderen zoals ze zijn. Ze hoeven niet de eerste van de klas te zijn, bewonderd door heel de buurt, primadonna’s of lenteprinsessen of muzikale wonderkinderen. Zijn enige bekommernis is dat ze gelukkig zijn, dat ze het echte geluk kennen. En daarom wil Hij wel eens dat je die of die stap zou zetten die je op weg zet naar het echte geluk, of dat je dit of dat zou vermijden dat een valstrik is op die weg. Maar Hij laat jou niet vallen omdat je niet direct op zijn verlangen ingaat. Wel doet het Hem pijn als Hij jou bezig ziet met je eigen ongeluk te zoeken, of jezelf ongelukkig te maken door te weinig van jezelf te houden.

Luister naar wat Jezus zegt! Zie jezelf graag, God houdt van jou. Jezus gaf voor jou zijn leven, omdat Hij jou gelukkig wou zien. Opdat jij voor het echte leven geboren zou worden. Opdat jij, door bij Hem aan te sluiten, de kracht zou krijgen om de weg naar het echte geluk te kunnen gaan.

Ga eens even in je gebedshoekje zitten. Kijk naar het kruisbeeld of naar de icoon van Jezus en zeg: "Jezus, is het waar dat God van mij houdt zoals ik ben?" "Ja, zegt Jezus. Ik heb voor jou geleefd, ik ben voor jou gestorven en verrezen, opdat jij Gods kind zou worden, Gods geliefd kind. De Vader houdt van jou, met de liefde waarmee Hij Mij bemint. Wees gelukkig. Ga de weg van het geluk. Word jezelf. Word kind van de Vader door de weg te gaan die Ik je toon en waarbij Ik jou de kracht schenk van de heilige Geest. Ontmoedig je niet. Ik blijf bij jou. Blijf bij Mij".

Door je zo open te stellen voor Gods liefde, word je stilaan van de melaatsheid genezen

IK GELOOF IN GOD, SCHEPPER VAN HEMEL EN AARDE (KKK nr. 279-324)

In de Alphacursus, zoals we die met de Maria-Kefasgemeenschap reeds voor de 5^de keer mochten geven in Gent, breekt de blijde Boodschap door, gebaseerd op het woord van God, in een creatieve vormgeving en met momenten van viering en gebed. Het trekt de mensen open om met een nieuw hart de bijbel open te slaan, met nieuwe oren naar de kerkelijke verkondiging te luisteren, te verlangen naar het samenkomen van het volk van God en om het gehoorde ook te gaan beleven.

Wel is het onze ervaring dat nogal wat mensen van heel ver komen, spiritueel dan, en dat ze ook na de Alphacursus nog een hele weg af te leggen van bekering, omschakeling van levenswijze, de keuze voor Jezus doortrekken tot het verzaken aan allerlei oude en nieuwe afgoden, gedachtestromingen en praktijken. Daarom zijn er een heel aantal navormingsavonden, waarin mensen de kans krijgen zich verder te vormen in de christelijke leer en levenswijze en op die manier ook in voeling blijven met de christelijke groep waarbinnen ze het christelijk geloof op een nieuwe wijze mochten leren kennen.

Uit een brief van Marc Beddeleem m.c.

Over Gods liefde en geduld met ons, wil ik graag wat met je delen.

Toen we in Parijs verhuisden van het 10de naar het 15de arrondissement was alles een beetje zoeken. Een nieuw huis, een bijna volledig vernieuwde communiteit, een veel rijkere buurt. In deze nieuwe start trokken we veel de straat en de metro in, vooral in de dichte omgeving. Een van onze eerste ontmoetingen was deze met Norbert : grote snor, rood gezicht, dikke wangen, grote wenkbrauwen en in zijn nek, in centimetergrote letters, NI DIEU NI MAÎTRE.

Norbert leefde op straat, at er, sliep er, had een zeer grote alcoholverslaving en dronk alles wat maar alcohol bevatte, zelfs aftershave.

In het begin vond ik de contacten moeilijk. Doorheen de regelmatige bezoeken werden we goede vrienden.

Norbert was een huurmoordenaar, getraind om mensen neer te schieten en volgens zijn zeggen heeft hij vele mensen vermoord. In dit gevecht met zijn leven werd hij vaak kwaad, agressief en dronk veel om te kunnen vergeten. Deze ontmoetingen waren telkens een ontmoeting met de krachten van goed en kwaad en waren voor mij een les in God ‘s liefde voor ieder mens wat er ook gebeurd is.

Norbert is een harde strijd aan het strijden en God zend mensen op zijn weg.

Een studente met een mooi geloof in Jezus kwam haast elke avond langs, heeft hem een bijbel gegeven en over de liefde van Jezus gesproken. Een moeder stopt bij hem met haar drie kinderen als ze deze naar school brengt. Wij broeders en een jongen van een evangelische kerk en andere mensen die even stoppen of gewoon een goedendag zegden. In deze eenvoudige ontmoetingen met mensen ontdekte Norbert dat hij een Heer en Meester had. Mensen zien me graag, zei hij vaak. Norbert vond de kracht om zijn hart te openen en ontdekte dat hij met ons en enkele andere vrienden eerlijk en klein mocht zijn.

Norbert die een groot deel van zijn leven verloren heeft in geweld en moorden heeft zijn hart geopend voor de Heer en leven gevonden. De revolvers die hij nog altijd bij zich droeg heeft hij weggeworpen en toonde ons twee bijbels, zeggende : Vroeger had ik twee revolvers nu heb ik twee bijbels, hij glimlachte, zuchtte even zijn schouders ophalend als het ware zeggende ; wat een verandering.

Ik herinner me goed toen ik met een vriend bij Norbert was en deze me voorstelde uit het evangelie, de parabel van de verloren zoon voor te lezen.( Luc. 15, 1- 7 ) dit was zo’ n 3 maanden voor Norbert stierf.

Bij het lezen van deze parabel nam Norbert mijn hand vast en luisterde aandachtig . Norbert glimlachte zacht en diep bij de woorden: En als hij het vindt legt hij het vol vreugde op zij schouders.

Norbert voelde zich gedragen. Jezus woorden bezitten evenveel kracht vandaag als op de dag toen Jezus ze sprak. Die kracht en vrede kon ik zien op zijn gezicht en voelen op de manier hij mijn hand vast hield. Zo zal er meer vreugde zij in de hemel over één zondaar die zich bekeert dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen bekering nodig hebben. Norbert knikte heel zacht en tranen vulden zijn ogen. Jezus woorden brachten genezing. Mensen die voorbij wandelden weten dit geheim van Norbert niet en het mooie dat wij met hem mochten delen.

Enkele weken later gaf God me de gelegenheid om ook uit Lucas 15, 11- 32 de parabel van de verloren zoon voor te lezen.

Enkele wenskaarten, gebedsprentjes, 1 foto van de drie kinderen die af en toe stopten om goedendag te zeggen, waren zijn grootste bezittingen en hij toonde die elke keer toen we langs kwamen. Nu was er ook een kaart met de schilderij van Rembrandt, de verloren zoon. Het was toen dat het in mij klikte om de parabel voor te lezen, en terug mocht ik getuige zijn van de kracht van Jezus woorden , vers 17 , toen kwam hij tot inkeer en zei : Hoeveel dagloners van mijn vader hebben eten in overvloed en ik sterf hier van de honger . 18 Ik wil opstaan en naar mijn vader toegaan en zeggen : Vader ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen U, ik verdien niet langer meer uw zoon te heten, behandel me als een van uw knechten, …. Norbert is stervende van de honger, niet naar brood , maar stervend in zijn honger naar liefde en vriendschap.

En op de manier dat Norbert beantwoorde aan onze bezoeken kon je voelen en begrijpen dat Norbert zich niet langer waardig voelde nog bemind te worden. In zijn manier van handelen en spreken zei Norbert als het ware : ik heb gezondigd en ik verdien niet langer uw zoon te heten.

Norbert knikte ja bij de woorden : Ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u …en verloor zijn hoofd diep in zij handen.

Het berouw en de eerlijkheid waren echt… ik verdien niet meer uw zoon te heten… Alhoewel ik heel dicht bij Norbert zat en deze parabel op een zachte toon las, was het alsof de woorden in de straat bleven weerhalmen, zo sterk ervaarde ik de kracht van Jezus woorden. De drukte van de straat ging verder - niemand weet wat hier gebeurde. Jezus sprak hier tot Norbert : Laten we het beste kleed halen en het aantrekken, laten we feest vieren, mijn zoon hier was dood en is levend geworden laat ons eten en vrolijk zijn.

Hij is verloren en terug gevonden, en ze begonnen feest te vieren (vers 18 in Luc. 15 ) Norbert gaf me een zeer brede glimlach, nam mijn hand in zijn handen en maakte een dankbaar gebaar, keek me aan met de ogen van een kind, er was stilte in onze harten…. En met zijn grove handen veegde hij de tranen van zijn gezicht.

Voor velen is Norbert, die dronkaard, die clochard, die daar altijd zit te bedelen, die naar geen enkele opvang wilde gaan en die gestorven is in de nacht op straat. Voor ons en enkele andere vrienden is Norbert de man die in zijn strijd God heeft gevonden. Die zijn revolvers heeft weggeworpen en nu twee bijbels heeft, die gelooft in Jezus liefde en in Maria een moeder ziet. De tatoeage in Norbert's nek : NI DIEU NI MAÎTRE, zijn van zijn verleden, maar Norbert is gestorven met de overtuiging in zijn ziel dat hij een Heer en Meester heeft.

Jezus leeft en Hij geeft leven.

Erken allen uw schuld

wat zou ik u graag als mijn kinderen aannemen.

Jeremia 3, 13- 19

Sinds juli ben ik terug in Manchester en zal er waarschijnlijk twee jaar blijven. Het is goed om vrienden, familie’ s, drugverslaafden, gevangenen, kinderen terug te zien. Het is hard te vernemen hoeveel jonge mensen er gestorven zijn over deze twee jaar . We blijven trouw aan het alledaagse en het kleine . Graag jullie gebed voor ons broeders en voor alle mensen die God op onze weg zet.

Bedankt voor jullie steun en gebed. We blijven bidden voor elkaar

God zegene en beware u . Je broer br. Marc Maurice M.C.

Opgave kruiswoord nr. 4 (april 2000) Ó Geloof en Leven 2000.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10