Door Willy Verschaetse cssr

Verslag over een internationale bijeenkomst van de charismatische vernieuwing.

Ik luister soms naar een lied van een Britse protestantse rockzanger (Martin Smith) dat met het volgende mooie gebed tot God begint:

Voor wie Gods liefde reeds heeft ervaren en al een tijdje samen met de Heer door het leven gaat, loert het gevaar dat het geloofsleven te routinematig wordt. Op een keer vertelde iemand me hoe hij net voor het eerst had ervaren dat God zich om hem bekommert. Hij was er vol van. Ik merkte toen dat het me moeilijk viel om echt te delen in zijn vreugde. 'Het vuur van het begin' was bij mij tot een herinnering verworden. Zou het mogelijk zijn om God weer te ontmoeten zoals in het begin?

Ik kreeg die kans op de internationale conferentie voor leiders binnen de katholieke charismatische vernieuwing. Een week lang, van 24 tot 31 oktober 1998 waren 1200 vertegenwoordigers uit de katholieke charismatische vernieuwing verenigd in Fiuggi, 60 km ten zuiden van Rome. Een bonte mengeling van kleuren en talen uit 80 landen, uit de zes continenten. Wij beleefden de katholieke kerk in praktijk: grote eenheid in even grote verscheidenheid. Vanuit Vlaanderen waren er een 15-tal vertegenwoordigers. Ikzelf was uitgenodigd als 'jeugdleider'. Op de affiche stond: 'Let the fire fall, again!': 'Stort uw vuur uit, nogmaals!'.

De eerste spreker (Charles Whitehead) ging meteen naar de kern. Iedereen heeft voortdurend nieuwe vurigheid nodig. Wij moeten steeds blijven vragen om 'meer van dat', meer van Gods liefde, meer van het vuur van de Geest. 'Stort uw vuur uit, opnieuw, en opnieuw, en opnieuw,...'

Zou het werkelijk mogelijk zijn dit vuur van het begin weer aan te wakkeren?

Ja, maar niet pijnloos! In vuur en vlam staan, klinkt wel leuk, maar wanneer je letterlijk in vuur en vlam staat, is het wel pijnlijk. Zo is het ook met Gods vuur. Het loutert, het brandt onreinheden weg.

Men doet toch geen zoete honing in een oude azijnpot, zonder die pot eerst grondig uit te wassen. En er zijn van die bacteriën die zich pas gewonnen geven bij zeer hoge temperaturen.

Als wij Gods goedheid willen ontvangen, doen we er best aan alle viezigheid uit ons leven te verwijderen. Alle zoetigheden waarmee God ons wil verwennen, verliezen hun goede smaak wanneer ze vermengd worden met het bitter restant dat nog in ons aanwezig is. En dat durft wel eens zeer hardnekkig te zijn. Gods louterend vuur zal eraan te pas moeten komen!

Nieuw vuur na een nieuwe bekering. De diepste vreugde die er bestaat is die van de ervaring van Gods barmhartigheid. De tranen waarmee de berouwvolle zondares Jezus' voeten balsemde, zijn de zoetste. Felix culpa! Het berouw is de innigste omhelzing.

Zou het werkelijk mogelijk zijn gereinigd te worden van de zonde?

De aanwezige priesters stonden ter beschikking om het sacrament van de verzoening te vieren, we hebben samen gebeden om een nieuwe uitstorting van de heilige Geest. Maar het sterkste voor mij was de kapel waar het Heilig Sacrament was uitgesteld. Laten we ons niets wijs maken. Er bestaat geen excuus om je gebedstijd in te korten. Er bestaan geen kortere wegen. Je mag de hele dag bezig zijn met God te dienen doorheen mensen (dit is uiteraard onmisbaar voor een christen.), of in allerlei gemeenschappelijke gebedsmomenten. Maar het eenvoudige contact met God in het persoonlijke gebed is onvervangbaar. Schematisch samengevat zijn er zeven punten waarin wij steeds verder moeten groeien als christen omdat ze ons verbinden met God: Dagelijks persoonlijk gebed - Het vieren van de sacramenten - De bijbel als het woord van God lezen en beleven - Streven naar heiligheid - Christelijke broederlijkheid-zusterlijkheid beleven in gemeenschap - Je geloof verkondigen (evangeliseren) - Inzet voor je medemensen: Gods barmhartigheid bij de mensen brengen.

Sinds mijn terugkeer uit Italië heb ik ervaren dat ik een 'vuriger' verlangen heb naar God, naar het gebed, het vieren van de sacramenten, het woord van God, naar heiligheid en naar samenzijn met christenen. Ik verlang meer dat ook anderen Gods liefde mogen leren kennen en ik hoop dat ik me sindsdien meer inzet om Gods liefde te zijn voor mensen in de puree. Dat is tenslotte het effect van Gods liefde: ze loopt over naar anderen. Naastenliefde moet dus het effect zijn van 'nieuw vuur', van een 'uitstorting van de Geest'.

Maar eerst moeten we dus naar het kruis moeten, om God te vinden. Daarom moeten we door onze knieën om God te kunnen horen.

Ives De Mey die lid is van de Maria-Kefasgemeenschap en momenteel zijn studies in de Godsgeleerdheid verder zet aan de K.U.Leuven zal in 1999 zijn eeuwige geloften afleggen in de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser (de Redemptoristen) en zal in 2000 ook priestergewijd worden. Wij vragen onze lezeers om hem in gebed te ondersteunen.

In "De krant van West-Vlaanderen" 18 sept. 1998 verscheen een artikel van NOM met als titel: "Bisschop over gebrek aan roepingen", waarin bisschop Roger Van Gheluwe stelt dat het historisch laag aantal jongeren dat zich aanbiedt voor de priesteropleiding veel meer met het snel verminderend geloof te maken heeft dan met de pedofiliezaken waarbij enkele priesters betrokken waren. In tegenstelling met wat sommigen beweren is de deining rond een paar pedofiele priesters slechts een bijkomstige reden waarom jongeren de stap tot het priesterschap niet meer zetten. "Er is te weinig geloof in het gezin. Vroeger werd in gezinnen nog gebeden om een priesterroeping... Hoeveel ouders verlangen vandaag dat een zoon priester wordt? De Kerk roept een beeld op van 'iets wat achteruitgaat'. Hoe het tij kan worden gekeerd? Het moet van onderuit groeien, zoals het hier en daar bezig is. Ik denk aan nieuwe gemeenschappen." Bisschop Van Gheluwe verwijst voor zijn bisdom dan naar Sint Michiels in Kortrijk die al een paar honderd mensen aanspreekt, aan Meetkerke, aan wat rond Steenbrugge groeit, aan wat in het St.-Arnolduspark in Tiegem aan het gebeuren is... "Allemaal tekenen dat mensen nood hebben aan gemeenschap tegenover het individualisme. Het is allemaal anders dan de 'grote Kerk' van vroeger, maar ik geloof dat van zulke plaatsen van hoop met de tijd aantrekkingskracht zal uitgaan..."

De bisschop verwoordt hier wat vele christenen aanvoelen. De crisis wordt niet veroorzaakt door enige priesters die mislopen zijn, door wat priesters die vol kritiek steken tegenover de Kerk, wat zij dan de 'officiële' Kerk noemen. De crisis zit in mijn hart en in dat van u, in het hart van het christelijk gezin. Als er niet meer gebeden wordt, als er niet geleefd wordt vanuit een levende relatie met de Heer, als de liefde, de vreugde, de vrede niet meer uitstralen van christenen en christelijke gemeenschappen, dan heeft de Kerk niets wervend meer.

Als ouders onvoldoende hun innerlijk beleven van het geloof (kunnen) doorgeven aan hun kinderen, als ze aan hun jonge kinderen niet de vreugde (kunnen) doorgeven van deelname aan de Eucharistieviering (boven allerlei bijkomstigheden uit), als ze met hun kinderen niet meer op bezoek gaan aan een abdij, aan een bedevaartsoord, als ze geen zinvolle huisliturgie (gebed en een kleine viering, kaarsje aansteken, rond een icoon of beeld biddend samenzijn) kunnen of wensen op te bouwen in hun gezin, als er geen lectuur voorhanden is rond heiligenlevens, bekende christenen, missiewerk... dan kunnen we toch niet verwachten dat kinderen enthousiast gaan lopen met hun geloof of dat jongeren zich gaan geroepen voelen tot priesterschap of totale toewijding aan de Kerk.

Overigens zijn niet enkel de gezinnen van belang in de openheid van jonge mensen voor allerlei roepingen en zendingen binnen de Kerk. Naar eigen verleden kijkend ben ik me ervan bewust hoeveel ik meekreeg op de lagere school van de Broeders Hiëronymieten, op het college van de paters Redemptoristen, in de toenmalige studentenactie (K.S.A.). Dat was een bepaalde sfeer, maar het waren ook bepaalde personen, bepaalde leerkrachten of leiders die je konden bezielen en die boeiend vertelden over de Kerk, over het geloof, over missionarissen en christenen die echt een voorbeeld waren... Anderen hadden die vrijmoedigheid niet en hadden dan ook geen echt invloed op spiritueel vlak.

Wij hoeven echt niet defaitistisch te zijn en de moed in de schoenen laten zinken. Wij moeten gewoon christen zijn en ons leven en gezinsleven, onze taak in de begeleiding van kinderen en jonge mensen consequent en met enthousiasme beleven. Doe je mee?

Ons neefje Kareltje is 6 maand geworden. Aan tafel vraagt Marina,. "Wanneer ik twintig jaar ben, hoe oud is Kareltje dan?" Het antwoord is vlug gegeven: "Jij bent nu 9. Dus als jij twintig jaar bent, is hij er elf."

Iedereen wil nu plots weten hoe oud Kareltje zal zijn wanneer zijzelf twintig, dertig ... jaar zullen zijn.

En dan komt de vraag van Nele: "Wanneer ik honderd jaar ben, hoe oud is Kareltje dàn"? We lachen allemaal en dan zegt Frans: "Dan zijn jullie allebei wel heel oud: honderd en negentig jaar". En dan komt Kathleen nog met deze vraag: "En hoe oud zijn jullie dan, mama en papa?"

Nu moeten we toch allemaal hartelijk lachen en Frans en ikzelf zeggen bijna gelijktijdig: "Dan zijn wij lang hier niet meer... maar bij JEZUS."

Spontaan zegt Nele: "O, op ons aan 't wachten in de hemel, hé!"

Het treft me telkens weer hoe eenvoudig en logisch kinderen denken over begin en einde van het leven.

Toen onze oudste kinderen nog heel klein waren hadden ze zo hun uitleg over de vraag waar de baby's vandaan komen. Zij legden het als volgt uit: vooraleer wij in de buik van mama kwamen, waren wij eerst een zaadje in de hemel.

Ik moet eerlijk zeggen dat wij dat mooi vonden en dat we pas begonnen zijn met juistere en concrete informatie op het moment dat ze er rijp voor waren.

Deze uitleg door de kinderen doet me eigenlijk denken aan Psalm 139: zijn wij inderdaad niet gewild en geliefd door GOD, lang voor we geboren worden?

Marian ligt in bed en ik stop ze nog eens onder. Ik probeer ook tijd voor te maken voor haar. Dikwijls is dat het moment dat ze iets vertelt, waarmee ze bezig is.

Ook vanavond is het zo. "De juffrouw vroeg ons vandaag tijdens de godsdienstles: als ik GOD zeg, waaraan denk je dan? Ik heb niet geantwoord, ik durfde niet goed."

Ik laat haar eerst rustig vertellen wat er zoal verteld werd. Dan vraag ik haar: "En jij... wat zeg jij?" Ze fluistert stilletjes: "Als ik aan GOD denk, dan denk ik aan een groot hart, waar iedereen binnen mag."

Ik werd er stil van en zei: "Ik denk dat je heel dicht bij de waarheid bent."

Het is zondagmiddag. De maaltijd is dan wat uitgebreider en verloopt dus ook trager.

Kristel komt zich plots tegen Frans aanvlijen en fluistert stilletjes... "Zonder jou, papa, kan ik niet leven..." Frans neemt haar op zijn schoot en zegt: "En ik kan je ook niet missen, Kristel." Haar gezichtje straalt en ze nestelt zich heel dicht tegen de sterke schouders van papa.

Die woorden van hart tot hart bouwen op, onze zelfwaarde : ik ben de moeite waard.

Vanuit de zekerheid bemind te worden kan ik groeien als mens en stilaan groeien in relatie tot anderen en de Andere.

Ons neefje Kareltje is 6 maand geworden. Aan tafel vraagt Marina,. "Wanneer ik twintig jaar ben, hoe oud is Kareltje dan?" Het antwoord is vlug gegeven: "Jij bent nu 9. Dus als jij twintig jaar bent, is hij er elf."

Iedereen wil nu plots weten hoe oud Kareltje zal zijn wanneer zijzelf twintig, dertig ... jaar zullen zijn.

En dan komt de vraag van Nele: "Wanneer ik honderd jaar ben, hoe oud is Kareltje dàn"? We lachen allemaal en dan zegt Frans: "Dan zijn jullie allebei wel heel oud: honderd en negentig jaar". En dan komt Kathleen nog met deze vraag: "En hoe oud zijn jullie dan, mama en papa?"

Nu moeten we toch allemaal hartelijk lachen en Frans en ikzelf zeggen bijna gelijktijdig: "Dan zijn wij lang hier niet meer... maar bij JEZUS."

Spontaan zegt Nele: "O, op ons aan 't wachten in de hemel, hé!"

Het treft me telkens weer hoe eenvoudig en logisch kinderen denken over begin en einde van het leven.

Toen onze oudste kinderen nog heel klein waren hadden ze zo hun uitleg over de vraag waar de baby's vandaan komen. Zij legden het als volgt uit: vooraleer wij in de buik van mama kwamen, waren wij eerst een zaadje in de hemel.

Ik moet eerlijk zeggen dat wij dat mooi vonden en dat we pas begonnen zijn met juistere en concrete informatie op het moment dat ze er rijp voor waren.

Deze uitleg door de kinderen doet me eigenlijk denken aan Psalm 139: zijn wij inderdaad niet gewild en geliefd door GOD, lang voor we geboren worden?

Marian ligt in bed en ik stop ze nog eens onder. Ik probeer ook tijd voor te maken voor haar. Dikwijls is dat het moment dat ze iets vertelt, waarmee ze bezig is.

Ook vanavond is het zo. "De juffrouw vroeg ons vandaag tijdens de godsdienstles: als ik GOD zeg, waaraan denk je dan? Ik heb niet geantwoord, ik durfde niet goed."

Ik laat haar eerst rustig vertellen wat er zoal verteld werd. Dan vraag ik haar: "En jij... wat zeg jij?" Ze fluistert stilletjes: "Als ik aan GOD denk, dan denk ik aan een groot hart, waar iedereen binnen mag."

Ik werd er stil van en zei: "Ik denk dat je heel dicht bij de waarheid bent."

Het is zondagmiddag. De maaltijd is dan wat uitgebreider en verloopt dus ook trager.

Kristel komt zich plots tegen Frans aanvlijen en fluistert stilletjes... "Zonder jou, papa, kan ik niet leven..." Frans neemt haar op zijn schoot en zegt: "En ik kan je ook niet missen, Kristel." Haar gezichtje straalt en ze nestelt zich heel dicht tegen de sterke schouders van papa.

Die woorden van hart tot hart bouwen op, onze zelfwaarde : ik ben de moeite waard.

Vanuit de zekerheid bemind te worden kan ik groeien als mens en stilaan groeien in relatie tot anderen en de Andere.

Later, als novicemeester van de Vice-Provincie van Matadi, zag ik me wel verplicht, gezien mijn functie, meer belang te gaan stellen in het leven en de spiritualiteit van Gerardus. Maar de wonderverhalen bleven me nog steeds een ongemakkelijk gevoel bezorgen. Daarom zocht ik eigenlijk naar een goede, meer recente biografie die aan dat aspect van zijn leven meer aannemelijke afmetingen zou geven, tenminste voor mezelf. Zo had ik, begin oktober 1991, een goede levensbeschrijving van onze heilige confrater ontvangen, van de hand van de franse redemptorist Rey-Mermet.

Ik was pas met de lezing daarvan begonnen toen, in de nacht van 24 op 25 oktober 1991, muitende soldaten van de twee legerkampen van Mbanza-Ngungu de stad en het omliggende begonnen plunderen. Ons noviciaat in Kola (-Kinsongi) lag op ongeveer 8 kilometer van het centrum van de stad en op 2 à 3 km. van een van de legerkampen, "Camp Ebeya". We verbleven er pas sedert 12 oktober; we kwamen van Kionzo, waar ons noviciaat sedert 1980 gevestigd was. Heel de nacht door horen we geweer- en mitrailleurvuur. We zijn er natuurlijk niet gerust in en, als vanzelfsprekend, denk ik aan Sint Gerardus en bid: "Heilige medebroeder, gij die zovele wonderen hebt verricht, zovele mensen uit uitzichtloze situaties hebt bevrijd, sta ons bij in dit dreigende gevaar!" Op 26 oktober, omstreeks 4 uur in de morgen, komen de muiters het dorp Kola plunderen. Twee van hen, zwaarbewapend, zakken af naar ons huis. Aan het hek in de omheining gekomen, schieten ze enkele laders van hun automatische geweren leeg. We houden ons gedeisd en prevelen schietgebeden tot Sint Gerardus. De plunderaars maken geen aanstalten om onze residentie binnen te komen. De gebouwen zijn nog niet helemaal afgewerkt: her en der staan er nog stellingen, liggen er nog hopen zand en grind, de binnenhofjes tussen de verschillende paviljoenen zijn nog niet aangelegd... Misschien geeft het geheel de indruk nog niet bewoond te zijn en... we houden ons natuurlijk muisstil. Daar onze garage nog vol bouwmaterialen ligt staan onze twee voertuigen buiten op een van de binnenkoertjes. Ook de pick-up van pater Hugo Gotink stat daar. De pater is juist teruggekomen van Kinshasa, zijn wagen volgeladen met allerlei benodigdheden voor zijn missiepost van Luozi. Daar hij het, omwillen van de plunderingen, niet kon wagen Mbanza-Ngungu binnen te rijden is hij bij ons zijn toevlucht komen nemen. Indien de plunderaars dat buitenkansje zouden ontdekken, en daarvoor hebben ze slechts 5 meter verder te gaan, zouden ze dat zeker niet ongemoeid laten. Maar Sint Gerardus waakt! In plaats van hun weg te vervolgen, keren onze belagers op hun stappen terug. Aan onze waterreservoir gekomen denken ze waarschijnlijk dat daar brandstof is opgeslagen: ze draaien de kraan open en ruiken aan de vloeistof. Onze kok, die in een woning aan de ingang van ons domein woont en hen door het raam bespiedt, hoort hen foeteren: "Mayi mpamba!" ("het is slechts water!"). Teleurgesteld druipen ze af en zullen niet meer terugkeren.

Kilometers in de ronde zijn wij de enigen die niet geplunderd zijn. Het is de eerste maal dat Sint Gerardus ons zo zichtbaar beschermt. Ik begin mijn wantrouwen te verliezen terwijl integendeel mijn vertrouwen in hem groeit. Daar ons noviciaat nog geen patroonheilige heeft besluiten we het aan zijn hoede toe te vertrouwen. Op het binnenkoertje tussen het klaslokaal en onze bidplaats richten we een klein monumentje op om zijn beeld een ereplaats te geven, waar geen enkele bezoekeer aan onze residentie naast kan kijken.

In de nacht van 26 op 27 april 1994 wordt Mbanza-Ngungu (en alle omliggende centra waaronder de missies van Tumba en Kimpese) voor de tweede maal geplunderd door muitende soldaten. Ofschoon de plunderaars meerdere keren aan het dorp van Kola voorbijtrekken en er zelfs meermaals halt houden om palmwijn te drinken, komen ze deze keer niet naar onze residentie. Sint Gerardus neemt zijn taak als beschermheilige ter harte!

Op 2 augustus 1998 landt een vliegtuig, bemand door Rwandese soldaten en volgestopt met wapen, op de legerbasis van Kitona in Neder-Kongo. Ze weten de misnoegde soldaten (ongeveer 10.000) van de vroegere FAZ (Forces Armées Zaïroises), die daar op "herscholing" zijn, ervan te overtuigen hun partij te kiezen in de strijd tegen Kabila. Die "rebellen" rukken vlug op en veroveren achtereenvolgens: Moanda, Boma, Kinzau-Vuete, Inga, Matadi, Songololo, Kimpese... Op woensdag, 19 augustus, rond 18.30u., bereiken ze Mbanza-Ngungu, dat diezelfde nacht nog wordt veroverd. Vanaf donderdag voormiddag begint de plundering van Mbanza-Ngungu en omstreken. Onze missie (Sacré-Coeur) wordt systematisch leeggehaald: alle kamers, refter, keuken, recreatiezaal, bibliotheek, farmacie, de garage (waaruit 13 voertuigen worden meegenomen) en het magazijn van de garage... Van onze kerk maken ze hun "bar" en hun " markt" waar ze al de gestolen goederen verkopen. Rond 14.30u. zijn ze in Kola(-Kinsongi): vier kerels met een luxeauto die ze in de haven van Matadi hebben gestolen en reeds volgepropt met oorlogsbuit. Zij rijden eerst tot aan het hek in de omheining, maar daar dat gesloten is rijden ze terug tot aan het huis van onze kok, aan de ingang van ons domein. Daar worden ze te woord gestaan door Honoré Nlengo, één van onze oud-novicen, die aannemer geworden is en ons nu helpt bij de uitvoering van onze bouwwerken. Hij tracht de plunderaars, die vooral voertuigen zoeken, ervan te overtuigen dat ze bij ons niets zullen vinden en dat er niemand thuis is. Ze antwoorden hem dat hij liegt omdat "men" hen heeft ingelicht en dat, indien ze één auto vinden, hij de eerste zal zijn die wordt doodgeschoten: "We moeten hier een bewijs van onze doortocht achterlaten" beweert hun chef. Honoré vergezelt hem eerst naar de residentie van de missionaire equipe die sedert 1995 is opgetrokken rechtover het noviciaat. Hij moet zich niet té ongerust maken: sedert enkele maanden is er niemand meer ter plaatse en er is dus ook geen enkele auto meer.

Ondertussen is een tweede rebel met onze kok naar het noviciaathuis gekomen. Ik wordt compleet verrast daar ik op dat ogenblik juist uit de wc kom. De twee prepostulanten, die in het klaslokaal aan het studeren waren, hebben hen wél zien komen en zijn zich gaan wegsteken. De kerel, erg brutaal, verplicht me de garagepoort open te maken. Gelukkig heb ik van tevoren een wiel van de wagen gehaald en hem op blokken gezet, verder heb ik de batterij eruit gehaald en de motorkap opengelegd om de indruk te wekkend at de auto in panne staat. Ik toon hem alles en tracht hem te overtuigen dat er met de wagen niets is aan te vangen. De kerel lijkt me te geloven en leidt me terug naar de ingang. Daar ontmoeten we de andere rebel die met Honoré van de overkant terugkomt. Honoré mag niet bij ons binnen en wordt weggestuurd; hij maakt van de gelegenheid gebruik om zich te gaan wegsteken. Ook Jef, onze kok, wordt de laan uitgestuurd. Ik blijf alleen achter met de twee rebellen.

De tweede rebel, die de leider van het commando lijkt te zijn, wil zélf onze auto zien. Hij is blijkbaar minder goedgelovig dan de eerste en belet me het wiel terug op de wagen te zetten. Ik doe beroep op al mijn overredingskracht en... hij laat zich bepraten. Gelukkig maar, anders hadden ze zeker alles opgeladen wat hen interessant leek. Nu moeten ze zich noodgedwongen tevreden stellen met het geld. Dat is dan ook hun volgende eis: "Dollars!". Maar ik heb geen dollars en zeg hun dat ook. Dat willen ze niet geloven. Ze verplichten me naar mijn kamer te gaan en volgens me, hun geweren in mijn rug duwend. Op mijn kamer gekomen geef ik hun eerst al het Kongolese geld dat ik heb. Maar dat interesseert hen niet en ze worden er woedend bij. Ze duwen me tegen de muur en hun geweren ladend drukken ze die tegen mijn hoofd, terwijl ze schreeuwen: "Indien ge niet onmiddellijk al uw dollars geeft, schieten we u hier op staande voet neer!".

De schrik slaat me om het hart: die kerels zijn duidelijk gedrogeerd - dat verraden hun bloeddoorlopen, wijd opengesperde ogen - en tot alles in staat. Het is maar beter hen hun zin te geven. Ik ga naar mijn kast en geef hun mijn portemonnee met Belgisch geld. Koortsig van hebzucht openen ze die en beginnen het geld te tellen: 5.750 franken. "Hoeveel is dat?", vragen ze. Ik antwoord: "Vele Kongolese franken!". Maar ze zijn niet tevreden: het is niet genoeg naar hun zien. Een tweede keer kwakken ze me tegen de muur, hun geweren tegen mijn hoofd duwend: "We schieten u dood, als ge niet onmiddellijk al uw geld geeft!" Bevend van schrik zeg ik hun nog wat geld verborgen te hebben in de bibliotheek. Ze duwen me er heen. Ik haal het geld uit het boek waarin ik het verstopt heb: 6.000 Belgische frank. Maar nóg zijn ze niet tevreden. Een derde maal drukken ze me brutaal tegen de muur, hun geweren in aanslag, en schreeuwen woedend: "Meer! Nog meer! Waar verbergt ge de rest? Geef ons alles of we doden u op staande voet!" Het angstzweet breekt me uit. Ik héb niets meer, ik heb hun werkelijk alles gegeven en probeer hen dat ook aan het verstand te brengen. Maar ze willen me blijkbaar niet geloven. Ik denk dat mijn laatste ogenblik gekomen is en wacht op het fatale schot. Ze dringen tegen me op met hun geweren en drijven me, tussen de boekenrekken door, naar een hoek in de bibliotheek. En... daar staat een beeld van Sint Gerardus! In mijn vertwijfeling leg ik mijn hand op dat beeld en sluit mijn ogen. Een gebed welt op uit de grond van mijn hart: "Grote broer, haal me hieruit! Bevrijd me van deze bandieten!" Plotseling voel ik niets meer. Ik open mijn ogen en zie geen rebellen meer! Ik ga voorzichtig tot aan de openstaande deur, kijk rond...Niemand! Ze zijn verdwenen! Dank u, Sint Gerardus!

Nogmaals is ons noviciaat het enige klooster (missie of parochie), kilometers in de rond, dat niet geplunderd werd. Dat we dit aan de voorspraak van Sint Gerardus te danken hebben, daaraan twijfel ik geen ogenblik.

Zo is Sint Gerardus voor mij veel meer geworden dan één van de vele heiligen uit "die grote menigte, die niemand tellen kan" (Apoc. 7,9). Hij is voor mij als een "grote broer" tot wie ik me spontaan richt, niet alleen wanneer ik in de penarie zit, maar in alle omstandigheden. Dagelijks roep ik zijn hulp in bij de vele keuzes die we elke dag opnieuw te maken hebben en in de beslommeringen van het leven, om zodoende God met meer liefde en geestdrift te kunnen dienen. Sint Gerardus, bid voor ons!

Als student van het college van de paters redemptoristen in Essen maakte ik reeds van in mijn jeugd kennis met Gerardus Majella, lekenbroeder en een van de eerste volgelingen van Sint Alfonsus, stichter van de redemptoristen. Maar de zeemzoeterige en dikwijls bombastische stijl van de toenmalige hagiografie inspireerde me weinig vertrouwen en liet me zelfs vermoeden dat vele mirakels, waarvan de biografieën van Sint Gerardus vol stonden, louter verzinsels of tenminste schromelijke overdrijvingen waren. Niet dat ik de heiligheid van Gerardus in twijfel trok, maar eerlijk gezegd, ik wist niet goed wat ik ervan moest denken, en Gerardus nam zeker geen grote plaats in mijn geestelijk leven in, ook niet toen ik zelf redemptorist was geworden.

Later, als novicemeester van de Vice-Provincie van Matadi, zag ik me wel verplicht, gezien mijn functie, meer belang te gaan stellen in het leven en de spiritualiteit van Gerardus. Maar de wonderverhalen bleven me nog steeds een ongemakkelijk gevoel bezorgen. Daarom zocht ik eigenlijk naar een goede, meer recente biografie die aan dat aspect van zijn leven meer aannemelijke afmetingen zou geven, tenminste voor mezelf. Zo had ik, begin oktober 1991, een goede levensbeschrijving van onze heilige confrater ontvangen, van de hand van de franse redemptorist Rey-Mermet.

Ik was pas met de lezing daarvan begonnen toen, in de nacht van 24 op 25 oktober 1991, muitende soldaten van de twee legerkampen van Mbanza-Ngungu de stad en het omliggende begonnen plunderen. Ons noviciaat in Kola (-Kinsongi) lag op ongeveer 8 kilometer van het centrum van de stad en op 2 à 3 km. van een van de legerkampen, "Camp Ebeya". We verbleven er pas sedert 12 oktober; we kwamen van Kionzo, waar ons noviciaat sedert 1980 gevestigd was. Heel de nacht door horen we geweer- en mitrailleurvuur. We zijn er natuurlijk niet gerust in en, als vanzelfsprekend, denk ik aan Sint Gerardus en bid: "Heilige medebroeder, gij die zovele wonderen hebt verricht, zovele mensen uit uitzichtloze situaties hebt bevrijd, sta ons bij in dit dreigende gevaar!" Op 26 oktober, omstreeks 4 uur in de morgen, komen de muiters het dorp Kola plunderen. Twee van hen, zwaarbewapend, zakken af naar ons huis. Aan het hek in de omheining gekomen, schieten ze enkele laders van hun automatische geweren leeg. We houden ons gedeisd en prevelen schietgebeden tot Sint Gerardus. De plunderaars maken geen aanstalten om onze residentie binnen te komen. De gebouwen zijn nog niet helemaal afgewerkt: her en der staan er nog stellingen, liggen er nog hopen zand en grind, de binnenhofjes tussen de verschillende paviljoenen zijn nog niet aangelegd... Misschien geeft het geheel de indruk nog niet bewoond te zijn en... we houden ons natuurlijk muisstil. Daar onze garage nog vol bouwmaterialen ligt staan onze twee voertuigen buiten op een van de binnenkoertjes. Ook de pick-up van pater Hugo Gotink stat daar. De pater is juist teruggekomen van Kinshasa, zijn wagen volgeladen met allerlei benodigdheden voor zijn missiepost van Luozi. Daar hij het, omwillen van de plunderingen, niet kon wagen Mbanza-Ngungu binnen te rijden is hij bij ons zijn toevlucht komen nemen. Indien de plunderaars dat buitenkansje zouden ontdekken, en daarvoor hebben ze slechts 5 meter verder te gaan, zouden ze dat zeker niet ongemoeid laten. Maar Sint Gerardus waakt! In plaats van hun weg te vervolgen, keren onze belagers op hun stappen terug. Aan onze waterreservoir gekomen denken ze waarschijnlijk dat daar brandstof is opgeslagen: ze draaien de kraan open en ruiken aan de vloeistof. Onze kok, die in een woning aan de ingang van ons domein woont en hen door het raam bespiedt, hoort hen foeteren: "Mayi mpamba!" ("het is slechts water!"). Teleurgesteld druipen ze af en zullen niet meer terugkeren.

Kilometers in de ronde zijn wij de enigen die niet geplunderd zijn. Het is de eerste maal dat Sint Gerardus ons zo zichtbaar beschermt. Ik begin mijn wantrouwen te verliezen terwijl integendeel mijn vertrouwen in hem groeit. Daar ons noviciaat nog geen patroonheilige heeft besluiten we het aan zijn hoede toe te vertrouwen. Op het binnenkoertje tussen het klaslokaal en onze bidplaats richten we een klein monumentje op om zijn beeld een ereplaats te geven, waar geen enkele bezoekeer aan onze residentie naast kan kijken.

In de nacht van 26 op 27 april 1994 wordt Mbanza-Ngungu (en alle omliggende centra waaronder de missies van Tumba en Kimpese) voor de tweede maal geplunderd door muitende soldaten. Ofschoon de plunderaars meerdere keren aan het dorp van Kola voorbijtrekken en er zelfs meermaals halt houden om palmwijn te drinken, komen ze deze keer niet naar onze residentie. Sint Gerardus neemt zijn taak als beschermheilige ter harte!

Op 2 augustus 1998 landt een vliegtuig, bemand door Rwandese soldaten en volgestopt met wapen, op de legerbasis van Kitona in Neder-Kongo. Ze weten de misnoegde soldaten (ongeveer 10.000) van de vroegere FAZ (Forces Armées Zaïroises), die daar op "herscholing" zijn, ervan te overtuigen hun partij te kiezen in de strijd tegen Kabila. Die "rebellen" rukken vlug op en veroveren achtereenvolgens: Moanda, Boma, Kinzau-Vuete, Inga, Matadi, Songololo, Kimpese... Op woensdag, 19 augustus, rond 18.30u., bereiken ze Mbanza-Ngungu, dat diezelfde nacht nog wordt veroverd. Vanaf donderdag voormiddag begint de plundering van Mbanza-Ngungu en omstreken. Onze missie (Sacré-Coeur) wordt systematisch leeggehaald: alle kamers, refter, keuken, recreatiezaal, bibliotheek, farmacie, de garage (waaruit 13 voertuigen worden meegenomen) en het magazijn van de garage... Van onze kerk maken ze hun "bar" en hun " markt" waar ze al de gestolen goederen verkopen. Rond 14.30u. zijn ze in Kola(-Kinsongi): vier kerels met een luxeauto die ze in de haven van Matadi hebben gestolen en reeds volgepropt met oorlogsbuit. Zij rijden eerst tot aan het hek in de omheining, maar daar dat gesloten is rijden ze terug tot aan het huis van onze kok, aan de ingang van ons domein. Daar worden ze te woord gestaan door Honoré Nlengo, één van onze oud-novicen, die aannemer geworden is en ons nu helpt bij de uitvoering van onze bouwwerken. Hij tracht de plunderaars, die vooral voertuigen zoeken, ervan te overtuigen dat ze bij ons niets zullen vinden en dat er niemand thuis is. Ze antwoorden hem dat hij liegt omdat "men" hen heeft ingelicht en dat, indien ze één auto vinden, hij de eerste zal zijn die wordt doodgeschoten: "We moeten hier een bewijs van onze doortocht achterlaten" beweert hun chef. Honoré vergezelt hem eerst naar de residentie van de missionaire equipe die sedert 1995 is opgetrokken rechtover het noviciaat. Hij moet zich niet té ongerust maken: sedert enkele maanden is er niemand meer ter plaatse en er is dus ook geen enkele auto meer.

Ondertussen is een tweede rebel met onze kok naar het noviciaathuis gekomen. Ik wordt compleet verrast daar ik op dat ogenblik juist uit de wc kom. De twee prepostulanten, die in het klaslokaal aan het studeren waren, hebben hen wél zien komen en zijn zich gaan wegsteken. De kerel, erg brutaal, verplicht me de garagepoort open te maken. Gelukkig heb ik van tevoren een wiel van de wagen gehaald en hem op blokken gezet, verder heb ik de batterij eruit gehaald en de motorkap opengelegd om de indruk te wekkend at de auto in panne staat. Ik toon hem alles en tracht hem te overtuigen dat er met de wagen niets is aan te vangen. De kerel lijkt me te geloven en leidt me terug naar de ingang. Daar ontmoeten we de andere rebel die met Honoré van de overkant terugkomt. Honoré mag niet bij ons binnen en wordt weggestuurd; hij maakt van de gelegenheid gebruik om zich te gaan wegsteken. Ook Jef, onze kok, wordt de laan uitgestuurd. Ik blijf alleen achter met de twee rebellen.

De tweede rebel, die de leider van het commando lijkt te zijn, wil zélf onze auto zien. Hij is blijkbaar minder goedgelovig dan de eerste en belet me het wiel terug op de wagen te zetten. Ik doe beroep op al mijn overredingskracht en... hij laat zich bepraten. Gelukkig maar, anders hadden ze zeker alles opgeladen wat hen interessant leek. Nu moeten ze zich noodgedwongen tevreden stellen met het geld. Dat is dan ook hun volgende eis: "Dollars!". Maar ik heb geen dollars en zeg hun dat ook. Dat willen ze niet geloven. Ze verplichten me naar mijn kamer te gaan en volgens me, hun geweren in mijn rug duwend. Op mijn kamer gekomen geef ik hun eerst al het Kongolese geld dat ik heb. Maar dat interesseert hen niet en ze worden er woedend bij. Ze duwen me tegen de muur en hun geweren ladend drukken ze die tegen mijn hoofd, terwijl ze schreeuwen: "Indien ge niet onmiddellijk al uw dollars geeft, schieten we u hier op staande voet neer!".

De schrik slaat me om het hart: die kerels zijn duidelijk gedrogeerd - dat verraden hun bloeddoorlopen, wijd opengesperde ogen - en tot alles in staat. Het is maar beter hen hun zin te geven. Ik ga naar mijn kast en geef hun mijn portemonnee met Belgisch geld. Koortsig van hebzucht openen ze die en beginnen het geld te tellen: 5.750 franken. "Hoeveel is dat?", vragen ze. Ik antwoord: "Vele Kongolese franken!". Maar ze zijn niet tevreden: het is niet genoeg naar hun zien. Een tweede keer kwakken ze me tegen de muur, hun geweren tegen mijn hoofd duwend: "We schieten u dood, als ge niet onmiddellijk al uw geld geeft!" Bevend van schrik zeg ik hun nog wat geld verborgen te hebben in de bibliotheek. Ze duwen me er heen. Ik haal het geld uit het boek waarin ik het verstopt heb: 6.000 Belgische frank. Maar nóg zijn ze niet tevreden. Een derde maal drukken ze me brutaal tegen de muur, hun geweren in aanslag, en schreeuwen woedend: "Meer! Nog meer! Waar verbergt ge de rest? Geef ons alles of we doden u op staande voet!" Het angstzweet breekt me uit. Ik héb niets meer, ik heb hun werkelijk alles gegeven en probeer hen dat ook aan het verstand te brengen. Maar ze willen me blijkbaar niet geloven. Ik denk dat mijn laatste ogenblik gekomen is en wacht op het fatale schot. Ze dringen tegen me op met hun geweren en drijven me, tussen de boekenrekken door, naar een hoek in de bibliotheek. En... daar staat een beeld van Sint Gerardus! In mijn vertwijfeling leg ik mijn hand op dat beeld en sluit mijn ogen. Een gebed welt op uit de grond van mijn hart: "Grote broer, haal me hieruit! Bevrijd me van deze bandieten!" Plotseling voel ik niets meer. Ik open mijn ogen en zie geen rebellen meer! Ik ga voorzichtig tot aan de openstaande deur, kijk rond...Niemand! Ze zijn verdwenen! Dank u, Sint Gerardus!

Nogmaals is ons noviciaat het enige klooster (missie of parochie), kilometers in de rond, dat niet geplunderd werd. Dat we dit aan de voorspraak van Sint Gerardus te danken hebben, daaraan twijfel ik geen ogenblik.

Zo is Sint Gerardus voor mij veel meer geworden dan één van de vele heiligen uit "die grote menigte, die niemand tellen kan" (Apoc. 7,9). Hij is voor mij als een "grote broer" tot wie ik me spontaan richt, niet alleen wanneer ik in de penarie zit, maar in alle omstandigheden. Dagelijks roep ik zijn hulp in bij de vele keuzes die we elke dag opnieuw te maken hebben en in de beslommeringen van het leven, om zodoende God met meer liefde en geestdrift te kunnen dienen. Sint Gerardus, bid voor ons!

Op een zondag toen ik 14 jaar was, kwam een Poolse zuster vanuit België naar mijn parochiekerk. Na de H. Mis gingen enkele meisjes naar de zaal om met haar te spreken. Ik ben meegegaan, zonder echte belangstelling voor het kloosterleven. Op het einde van ons samenzijn gaf zij ons haar adres in Brugge; ik nam het aan met een beetje tegenzin. Ja, het duurde niet lang dat ik mijn nieuwsgierigheid kon bedwingen; ik moest en zou naar die zuster schrijven, waarom eigenlijk? En kijk, ik heb haar geschreven en kreeg antwoord; zo bleven we 6 jaar naar elkaar schrijven. In het begin van 1988 vroeg zij mij of ik niet zou willen naar België komen om met de zusters kennis te maken. Mijn antwoord was "ja", maar... God wilde het anders. Ik ben datzelfde jaar tijdens de grote vakantie dat klooster komen bezoeken. Na 3 weken verblijf in het klooster keerde ik terug naar mijn familie, naar mijn werk, maar met wat een gevoel! God alleen wist dat.

Vanaf de eerste dag dat ik terug thuis was liet Hij mij zien, dat mijn lot anders zou zijn dan dit van al mijn vriendinnen. Toch had ik mij voorgenomen het klooster helemaal uit mijn hoofd te zetten, maar dat is mij niet gelukt, het bleef mij achtervolgen. Hoe ik ook vluchtte, alles was verloren moeite... tot de dag dat ik besloot naar 't klooster te gaan. Maar het moeilijkste moest nog komen: mijn familie en vrienden daarvan op de hoogte brengen. Toen een van mijn beste vrienden het vernomen had zei hij: "Men moet zot zijn om naar het klooster te gaan; het leven is zo schoon en je laat je tussen vier muren opsluiten!" Ondanks alles besloot ik het jaar daarop in te treden, maar vóór dat alles wachtte mij nog veel te beleven.

Een paar dagen voor mijn vertrek naar België, moest ik voor een bepaalde zaak bij mijn parochiepriester zijn; hij heeft me goed ontvangen en goed naar mij geluisterd. Ik heb hem gezegd waar ik heen ging en wat mijn zorgen waren, want ik voelde mij toch een beetje angstig en wist niet wat mij te wachten stond. Zijn antwoord was: Martha, Martha, over veel maakt ge u zorgen en er is maar één ding nodig... Ik bleef daar een beetje verslagen staan, want waarom sprak hij mij aan met Martha, terwijl mijn doopnaam Anna was; wat had die zin met mij te maken? Daarop zei hij me: Hebt u een Bijbel thuis? Ja, dat had ik. Wel, zoek in het evangelie deze woorden en lees dit stuk over Martha. Thuis gekomen heb ik niet direct de Bijbel genomen. Alle vragen die zich in mij opgestapeld hadden waren mij te veel. Die namiddag moest mijn verborgen vulkaan uitbarsten; ik heb lange tijd geweend. De volgende dag toen ik alleen thuis was, nam ik de Bijbel om de tekst te zoeken, maar dat zoeken duurde niet lang. Ik deed de Bijbel open en had de tekst zonder te zoeken. Hoe kon zoiets gebeuren? Ik verstond er niets van. Ja, men zegt altijd dat bij God niets onmogelijk is... Hij heeft voorzeker al die tegenslagen en moeilijkheden toegelaten om mij de zwakheid van de menselijke natuur te tonen en de grootheid van de Barmhartigheid van God.

Als ik nu naar mijn leven van toen kijk, kan ik zien op welke weg God mij geleid heeft om tot hier te komen, om tot bij Hem te komen. En tenslotte was mijn laatste grote moeilijkheid: het verlaten van mijn ouders, familie en mijn geliefde Poolse dorp. Op zo'n ogenblikken is de pijn in het hart niet te beschrijven en alleen de Genade van God helpt om dat te overwinnen. Hoe moeilijk is het om het heimwee te overwinnen naar de familie en het Vaderland die men moet verlaten. Ja, alles moest ik vaarwel zeggen.

Uit gans mijn hart bid ik voor al de meisjes die veel moeten doorstaan om aan Gods roeping te antwoorden. Ik bid dat hun geloof nooit zou wankelen.

Op een zondag toen ik 14 jaar was, kwam een Poolse zuster vanuit België naar mijn parochiekerk. Na de H. Mis gingen enkele meisjes naar de zaal om met haar te spreken. Ik ben meegegaan, zonder echte belangstelling voor het kloosterleven. Op het einde van ons samenzijn gaf zij ons haar adres in Brugge; ik nam het aan met een beetje tegenzin. Ja, het duurde niet lang dat ik mijn nieuwsgierigheid kon bedwingen; ik moest en zou naar die zuster schrijven, waarom eigenlijk? En kijk, ik heb haar geschreven en kreeg antwoord; zo bleven we 6 jaar naar elkaar schrijven. In het begin van 1988 vroeg zij mij of ik niet zou willen naar België komen om met de zusters kennis te maken. Mijn antwoord was "ja", maar... God wilde het anders. Ik ben datzelfde jaar tijdens de grote vakantie dat klooster komen bezoeken. Na 3 weken verblijf in het klooster keerde ik terug naar mijn familie, naar mijn werk, maar met wat een gevoel! God alleen wist dat.

Vanaf de eerste dag dat ik terug thuis was liet Hij mij zien, dat mijn lot anders zou zijn dan dit van al mijn vriendinnen. Toch had ik mij voorgenomen het klooster helemaal uit mijn hoofd te zetten, maar dat is mij niet gelukt, het bleef mij achtervolgen. Hoe ik ook vluchtte, alles was verloren moeite... tot de dag dat ik besloot naar 't klooster te gaan. Maar het moeilijkste moest nog komen: mijn familie en vrienden daarvan op de hoogte brengen. Toen een van mijn beste vrienden het vernomen had zei hij: "Men moet zot zijn om naar het klooster te gaan; het leven is zo schoon en je laat je tussen vier muren opsluiten!" Ondanks alles besloot ik het jaar daarop in te treden, maar vóór dat alles wachtte mij nog veel te beleven.

Een paar dagen voor mijn vertrek naar België, moest ik voor een bepaalde zaak bij mijn parochiepriester zijn; hij heeft me goed ontvangen en goed naar mij geluisterd. Ik heb hem gezegd waar ik heen ging en wat mijn zorgen waren, want ik voelde mij toch een beetje angstig en wist niet wat mij te wachten stond. Zijn antwoord was: Martha, Martha, over veel maakt ge u zorgen en er is maar één ding nodig... Ik bleef daar een beetje verslagen staan, want waarom sprak hij mij aan met Martha, terwijl mijn doopnaam Anna was; wat had die zin met mij te maken? Daarop zei hij me: Hebt u een Bijbel thuis? Ja, dat had ik. Wel, zoek in het evangelie deze woorden en lees dit stuk over Martha. Thuis gekomen heb ik niet direct de Bijbel genomen. Alle vragen die zich in mij opgestapeld hadden waren mij te veel. Die namiddag moest mijn verborgen vulkaan uitbarsten; ik heb lange tijd geweend. De volgende dag toen ik alleen thuis was, nam ik de Bijbel om de tekst te zoeken, maar dat zoeken duurde niet lang. Ik deed de Bijbel open en had de tekst zonder te zoeken. Hoe kon zoiets gebeuren? Ik verstond er niets van. Ja, men zegt altijd dat bij God niets onmogelijk is... Hij heeft voorzeker al die tegenslagen en moeilijkheden toegelaten om mij de zwakheid van de menselijke natuur te tonen en de grootheid van de Barmhartigheid van God.

Als ik nu naar mijn leven van toen kijk, kan ik zien op welke weg God mij geleid heeft om tot hier te komen, om tot bij Hem te komen. En tenslotte was mijn laatste grote moeilijkheid: het verlaten van mijn ouders, familie en mijn geliefde Poolse dorp. Op zo'n ogenblikken is de pijn in het hart niet te beschrijven en alleen de Genade van God helpt om dat te overwinnen. Hoe moeilijk is het om het heimwee te overwinnen naar de familie en het Vaderland die men moet verlaten. Ja, alles moest ik vaarwel zeggen.

Uit gans mijn hart bid ik voor al de meisjes die veel moeten doorstaan om aan Gods roeping te antwoorden. Ik bid dat hun geloof nooit zou wankelen.

In de kathedraal van Lisieux (Frankrijk) hangt in de kruisbeuk links een groot kruisbeeld. Daaronder staat volgende tekst die we hier terug vertalen naar het Nederlands. Onderaan staat er: "lu sur un calvaire flamand de 1632" ("gelezen op een Vlaams Kalvariekruis uit 1632")

Ik ben het Licht en je beziet Mij niet.

Ik ben de Weg en je volgt Mij niet.

Ik ben de Waarheid en je gelooft Mij niet.

Ik ben het Leven en je zoekt Mij niet.

Ik ben de Meester en je aanhoort Mij niet.

Ik ben de Heer en je gehoorzaamt Mij niet.

Ik ben uw God en je bidt niet tot Mij.

Ik ben uw grote Vriend en je bemint Mij niet.

... Als je ongelukkig bent, verwijt het Mij niet.

Af en toe komt het in het nieuws, maar meestal wordt het vlug afgevoerd. In Zuid-Soedan is niets te verdienen. Een hoop mensen die nog met een natuurgodsdienst op weg zijn, een grote groep christenen, eenvoudige, arme mensen. En dan wat krijgsheren, in opstand tegen de moslimmachthebbers van het noorden. Dat zuiden wordt uitgehongerd. De inwoners voortdurend geïntimideerd, opgejaagd. Een verbannen bisschop (Taban Paride) die er eind oktober op bezoek was brengt zijn schrijnend getuigenis. "Tijdens mijn 14-daagse bezoek maakte ikzelf tweemaal bombardementen mee door vliegtuigen van de regering van Khartoem... De getroffenen zijn eenvoudige, onschuldige burgers, die met de burgeroorlog niets willen temaken hebben. Met een ongelooflijke moed trachten ze telkens weer hun leven op te bouwen.... Ze bouwen schooltjes want ze willen dat hun kinderen iets leren, ze richtten enkele kapellen in want ze willen zich dicht bij God geborgen voelen, ze planten voedingsgewassen, want ze willen niet van noodhulp afhangen. Maar bijna dagelijks slaan de bommen uit Khartoem elke ambitie en hoop stuk.... Daarom richt ik mij nu tot de leiders in het noorden en in het zuiden van Soedan. Ik wil dat hun ogen opengaan voor de ellende van hun volk. Ik richt mij ook tot de internationale gemeenschap. Ik herhaal wat mensen me vroegen: waarom laat de wereld ons in de steek? Of zijn wij veroordeeld om te sterven, zonder dat iemand het merkt?"

Hoe lang heeft Saül in Tarsus verbleven na zijn vertrek uit Jeruzalem ? Dat kan drie of vier jaar geweest zijn. God gaat soms eigenaardige wegen met mensen die hij voor een groot werk wil gebruiken. Hij laat ze vaak, met al hun (nog al te menselijke) energie en bezieling, maanden en jaren rijpen in eenzaamheid, in ogenschijnlijke inactiviteit. Er is immers een diepe werkelijkheid die we moeten weten : onze activiteit doet er eigenlijk niet zoveel toe. "Er zijn allerlei soorten werk, maar er is slechts een God, die alles in allen tot stand brengt", schrijft Paulus later aan de Korinthiërs (1KOR.12,6).

Waarschijnlijk zat hij te weven in de oude werkwinkel van zijn vader toen daar plots Barnabas voorhem stond. "Saül, je moet met me meekomen. Er is enorm veel werk aan de winkel. Ik kom van Antiochië; je zal het niet geloven, maar de harten zijn daar zo open voor het Blijde Nieuws dat Jezus ons gebracht heeft, dat ik u echt nodig heb om voor de grote doorbraak te zorgen. Weet je, we verkondigen Jezus niet enkel aan Joden en proselieten (heidenen die zich tot het jodendom bekeerd hadden) maar aan iedereen. En, het is gewoon niet te geloven hoezeer de harten van de ongelovigen zich openen voor Jezus en zijn Vreugdevol Nieuws. Saül, echt, je moet meekomen". Saül ziet in deze uitnodiging van Barnabas de vervulling van de belofte die hij in Jeruzalem in de tempel van Godswege had gekregen. "Ik zal je zenden ver hiervandaan, naar de heidenen" (Handelingen 22,17). Paulus' hart was gereed voor dit werk. Hij had in Tarsus en in de Cilicische vlakte Jezus verkondigd en een aantal Joden gedoopt. Die bekeerlingen zouden het werk daar verder moeten zetten. Hijzelf moest nu de wijde wereld in.

Antiochië was een prachtige stad. Na Rome en het Egyptische Alexandrië, de derde stad van het Romeinse Rijk. Een lange zuilengang doorkruiste de hele stad, van Oost naar West en van Noord naar Zuid: en groot marmeren kruis lag zo over de stad, die vol stond met tempels en godenbeelden en beelden van allerlei bekende of invloedrijke mensen; sportcentra en badinrichtingen en een soort Chinese muur omgaf het geheel. Een wereldstad, met veel rijk volk, een massa gewoon volk en een menigte slaven. De bevolking was er genotziek en de moraal scheerde geen hoge toppen. De Joodse godsdienst werd er over het algemeen gerespecteerd.

Typisch was wel dat in deze stad de leerlingen van Jezus helemaal afgescheiden waren van het Jodendom, los van de synagoog. De eerste christenen, uit Jeruzalem gevlucht na de moord op Stefanus, hadden zich direct gericht tot ongelovigen, waarschijnlijk omdat zijzelf ook niet echt van Joodse komaf waren. In die christelijke gemeenschap waren er 'leiders' ("oudsten" of presbyters; misschien is ons woord 'priester' daarvan afkomstig), 'profeten', die onder invloed van Gods Geest de gemeenschap konden bezielen met hun woord en dan waren er ook 'leraars', die op overtuigende wijze konden onderrichten in de christelijke leer. Terwijl in de namiddag de mensen naar het circus gingen of het theater - je kon op grote afstand de explosies van toejuichingen of schaterlachen horen - kwamen christenen en mensen die door bekeerlingen werden uitgenodigd luisteren naar Paulus in een groot burgerhuis. "Ettelijke hoekige Jodengezichten kijken daar tussen met diepzwarte ogen; doch veruit de meesten zijn rond Griekse wezens, met heldere vranke blikken. Mensen wier ziel voorheen zo leeg bleef bij al het uiterlijk verzet in Antiochië, bij dit pralerig vertoon op straat, die feesten, danspartijen en drinkgelagen; mensen de gedrongen werden naar eerbaarheid en zielenadel, en heimwee hadden naar iets schoons dat niemand hun openbaarde; mensen die in al hun zwakte soms en zedelijke ellende, toch uiteraard aangelegd waren om leerlingen van Jezus te worden. Zulke mensen zijn er veel, overal, ook in de meest lichtzinnige en diepst bedorven steden. Tot die waren Lucius de Cyreneër en de anderen gegaan. Die zitten thans naar Saül te luisteren". Hij spreekt tot hen en zoekt aansluiting met hun ziel, het diepste in hen dat ontgoocheld is over de morele ontwrichting van de samenleving en van hun eigen leven, de onnozelheid van al die godengeschiedenissen die de ronde doen; zij worden aangesproken door de oproep tot een leven van zuiverheid en liefde, door de oprechtheid van de christelijke voorgangers, door het leven van Jezus en wat Hij leerde over de God van liefde en zij mogen de kracht ervaren van Gods Geest wanneer men hen doopt en de handen oplegt. Zij voelen aan dat zij, in de kracht van de Geest, een leven kunnen leiden dat God behaagt.

Lang blijven ze zitten luisteren. Ze voelen zich herboren worden. En ze zingen het uit met de oude psalmliederen van koning David en in nieuwe, rijke hymnen. En als ze naar huis gaan lokt hen niet het lawaai en gejoel. Hun hart is vol met Jezus' naam.

Saül gaf zich totaal aan zijn werk van verkondiging. Barnabas had de waarheid gezegd. De harten waren open. Ongelooflijk hoeveel ongelovigen zich tot hen wendden. In de verkondiging van Paulus kwam ook niets van al die Joodse wetten over die moogt ge eten en dit niet, dit mag je aanraken en dat niet. Christus werd er verkondigd, zonder heel die aanwas van niet ter zake doende regels en wetten. De Griekse mens voelde zich goed bij dit soort verkondiging. Omdat de nieuw bekeerden nogal veel over Christus spraken werden ze hier in Antiochië voor het eerst "christenen" genoemd; misschien was het zelfs een spotnaam.

Op zekere dag komt er een profeet, Agabus bij de christenen van Antiochië en hij voorspelt een hongersnood in Judea. En inderdaad gebeurt dat even later. Barnabas en Saül worden naar Judea gestuurd met het geld, dat ieder volgens vermogen gegeven had. De broeders van Antiochië wilden hun beproefde geloofsgenoten van Judea helpen. Dit kerk was daar trouwens al zwaar beproefd. Jacobus, de broer van Johannes was op bevel van Agrippa onthoofd en Petrus had hij laten gevangen zetten. Deze was echter op wonderbare wijze kunnen ontkomen en was gevlucht naar een andere plaats. Barnabas en Saül bezorgen het verzamelde geld aan de christengemeente van Jeruzalem en dan keren ze terug naar Antiochië. Zij worden vergezeld van de neef van Barnabas, Johannes Marcus, zoon van Maria, een verwante van Barnabas. Terug naar de grote oogst. Jaren zal Paulus hier werken en duizenden heidenen brengen tot het geloof in Jezus. Een zeer vruchtbare periode in zijn leven, maar niet de laatste.

TIJDSCHRIFT COMMUNIO jg 23 nr.4

Een heel boeiend en rijk gedocumenteerd nummer. Spreken over het Petrusambt is uiteraard een delicate onderneming. Sommige christenen die zich ook katholiek noemen hebben daar reeds lang een kruis over gemaakt waar het het pausdom betreft; voor anderen is het de enige zekerheid voor de trouw aan de 'heelheid' van de evangelische boodschap en de 'eenheid' van de Kerk. In dit nummer komen katholieke christenen aan het woord naast christenen uit de reformatie en ze zoeken naar wat in deze tijd en voor de oecumene een gezonde opvatting zou kunnen zijn. Adelbert Denaux schetst 'De Petrusdienst in de oecumenische discussie'. Klaus Schatz geeft een historische schets van de verhouding tussen Primaatschap (oppergezag van de paus) en collegialiteit (tussen de bisschop van Rome en de andere bisschoppen). W. Pannenberg brengt 'Evangelische overwegingen over het Petrusambt van de bisschop van Rome'. J.H. van Leeuwen onderneemt 'Een zoektocht naar waarheid'. Hans Tercic brengt in 'Het moeizame ambt van de eenheid' Newmans visie op het drievoudig ambt (Profeet - Priester - Koning) toegepast op het ambt van de paus. Anton Strukelj (secretaris Sloveense bisschoppenconferentie) schrijft het laatste artikel: 'Het pausdom zonder anti-rooms gevoelen'. Hieruit citeren we: "De liefde voor de Kerk is voor de christen een wezenlijk bestanddeel van zijn geloof... De katholieken, die het anti-roomse gevoelen ophitsen, schijnen met zichzelf in tegenspraak te zijn. Men kan zich afvragen, of ze niet in een ongelukkige identiteitscrisis verkeren. Hans Urs von Balthasar zegt: 'Een anti-rooms gevoel is ten diepste anti-katholiek omdat het een ingebeelde eenheid aan gene zijde van het door Christus ingestelde en voor de eenheid verantwoordelijike ambt nastreeft, en zodoende innerlijke schisma's in de Kerk veroorzaakt, die eenmaal naar buiten zullen treden...' Schr. verwijst dan samen met Balthasar naar het bevrijdend antwoord van de humor op die anti-roomse kritiek en voegt er aan toe: Hoe vaak hebben de christenen niet in Rome - uitgerekend in Rome - het oord van de vrijheid van Christus' Geest, de heerlijke vrijheid van de kinderen Gods, de vrijheid van de christenmens gevonden. De vervolgde Oostbloklanden zijn minder vatbar voor het fenomeen van het anti-roomse gevoelen, 'omdat de kerkelijke autoriteit voor hen (zoals voor vele, door vorsten vervolgde, middeleeuwse bischoppen) een schat van vrijheid is' (Uit: H.U. von Balth., Der antirömische Affekt, p.7). I. Verhack bespreekt tot slot het boek 'Rome anders bekeken' van de orthodox Olivier Clément. (BVV)

Samenvatting en kommentaar: Ben Van Vossel cssr

III DE KENMERKEN VAN HET GELOOF (KKK 153-165)

Het geloof is een genade

Het is goed dat heel even te overdenken, dat geloof tenslotte een geschenk is, iets dat we niet uit onszelf aankunnen, maar enkel omdat God ons die bekwaamheid geeft: de goddelijke of theologale deugd van het geloof.

Het geloof is een menselijke daad

Anderzijds is het geloof ook een daad van de mens: je geeft je vertrouwen aan God. Zoals je zonder vertrouwen ook geen diepe menselijke relatie kunt opbouwen, zo vraagt ook de innige gemeenschap met God eveneens een daad van vertrouwen.

Hoewel het motief tot geloven "het gezag van God is, die openbaart en die zich niet kan vergissen of ons bedriegen", toch past God zich aan ons aan door ons tekenen te geven die ons de echtheid en redelijkheid van de openbaring bewijzen. Zulke tekenen zijn bv. de wonderen van Christus en van de heiligen, de profetieën, de verspreiding en de heiligheid van de Kerk, haar vruchtbaarheid en stabiliteit en ook allerlei tekenen die ieder persoonlijk vooruithelpen om ons vertrouwen te kunnen schenken aan de goddelijke openbaring. Hoewel ons gemoed sterk kan aangesproken worden, geven deze tekenen ook aan het verstand redenen tot geloof.

Omdat het God is die de openbaring geeft, is het geloof zekerder dan om het even welke menselijke zekerheid, al kan het soms duister zijn voor ons verstand. Het geloof tracht ook steeds meer te begrijpen van de openbaring en de Heilige Geest helpt ons daarin.

Het geloof, dat het verstand te boven gaat, is evenwel nooit in tegenspraak met de echte wetenschap omdat het dezelfde God is die zich openbaart en die het licht van het verstand in de menselijke geest doet neerdalen. God kan zichzelf immers niet tegenspreken.

De vrijheid van het geloof

Geloven, juist zoals de liefde, doet beroep op onze vrijheid. God richt wel een sterke uitnodiging tot ons in Jezus, maar Hij wil de mensen niet dwingen, wel ze tot zich trekken door zijn liefde en zijn heilswil duidelijk te maken. Jezus hoopte dat zijn kruisdood de harten zou raken "Als Ik zal zijn omhooggeheven, zal Ik allen tot Mij trekken" (Joh. 12,32 ).

De noodzaak van het geloof

Alleen door het geloof in Jezus, en in Hem die Hem gezonden heeft, kunnen wij God behagen en het echte heil deelachtig worden. Hier moeten we natuurlijk bij insluiten dat iemand soms op zeer zwakke en dubbelzinnige wijze met God en het geloof in contact komt en dat de manier waarop een mens zijn keuze maakt ten overstaan van God soms heel bedekt en helemaal in overeenstemming met zijn concrete situatie kan zijn. Je kan je inbeelden dat iemand die nooit expliciet over Christus of zelfs over God gehoord heeft, heel beperkt zal zijn in het antwoord dat hij - in zijn hart en in zijn leven - zal kunnen geven op Gods uitnodiging.

De volharding in het geloof

Geloof is een gratis geschenk; je kan het verliezen als je er onachtzaam mee omgaat, zoals die mevrouw die vanuit Canada haar uitgeweken familie kwam bezoeken in Antwerpen. Ze had nog maar een paar stappen gezet in een grootwarenhuis en ze was haal protefeuille met geld en papieren reeds kwijt. Je moet weten dat er ook gevaren zijn, die je (geld en je) geloof bedreigen. Om het geloof levendig te houden, ten doen groeien en om te volharden in het geloof hebben we nood aan geregeld contact met God in het persoonlijk en gemeenschappelijk gebed, contact met Gods woord, leven volgens het geloof (vooral op het vlak van de naastenliefde) en contact met de kerkgemeenschap. Deze woorden staan hier zomaar achter elkaar en we lezen er vlug overheen, ze zijn echter van levensbelang voor ons geloof.

Het geloof: begin van het eeuwig leven

Het geloof is echt het begin van het eeuwig leven! Wat een fantastische ervaring is het wanneer je je echt bewust bent van Gods aanwezigheid, van Gods liefde! Dat je als mens niet verloren loopt op die kleine planeet in het eindeloze heelal, maar dat je gedragen bent door Hem die we de schepper van hemel en aarde noemen! Ondanks al het kwaad in onszelf en om ons heen, ondanks al het lijden en het spijtige in de wereld is het geloof, zich uitend in de liefde, het doorkijkglas naar het leven zonder einde.

"Laten we dan daar naar opkijken, naar allen die ons in geloof zijn voorgegaan, naar Jezus, de 'aanvoerder en voltooier van ons geloof'" (Hebr.12,1-2).