Hieronder worden enige artikels weergegeven

Roger Dhont CSsR

Sinds ongeveer 11 jaar, als zwaar gehandicapte (priester-Redemptorist, 68 jaar oud), na kankeroperatie aan het bekken, een jaar verblijf in de kliniek, nooit zonder pijn omwille van de 5 nagels in het bekken… en toch gelukkig in mijn situatie.

Veel, heel veel is mij stilaan "ontnomen": mijn werk op ons Generaal Secretariaat (sinds 1963), de zorg voor het Secretariaat voor onze contemplatieve zusters Redemptoristinnen (van 1972 tot begin 1978), veel dierbare mensen op een heel grote parochie (ong. 20.000 inwoners.) waar ik 22 jaar lang elke zondag preekte. Dan rolstoelpatiënt (sinds 1987) met alle gevolgen vandien; stilaan ook geen T.V. meer en geen lectuur meer omwille van groeiende vermoeidheid en nu wordt ook het schrijven van brieven uiterst moelijk.

Gelukkig kan ik nog mensen ontvangen en troosten en dit is mijn grootste vreugde: troosten met de troost waarmee ikzelf getroost word (cf. St. Paulus). Verder kan ik nog allerlei diensten bewijzen aan de communiteit als telefonist, als verzorger van bloemen voor de tuin enz…

Er zijn wel moeilijke momenten… en het gebeurt dat ik dan de laatste woorden van de Apocalyps bid: "Kom, Heer JEZUS, kom…". Maar steeds heb ik nieuwe moed gevraagd én gekregen om mijn situatie moedig en blijmoedig te beleven.

Het innigste en meest krachtgevende moment voor mij als priester wordt steeds meer de ontmoeting van DE HEER JEZUS in de Eucharistie die ik nog dagelijks mag vieren, samen met zo'n 20 à 30 gelovigen. Daar ik vele uren op mijn bed lig, omwille van de 5 nagels in mijn bekken, heb ik veel meer tijd dan vroeger en kan ik uren liggen bidden en aanbidden, mij terugtrekken in stille aanbidding zoals JEZUS deed. Als de pijn zich wat meer laat voelen kan ik mij in de geest op het altaar leggen want er is wel altijd ergens een Eucharistie. Dan kan ik ook een bezoek brengen aan de tabernakels waar JEZUS steeds liefdevol aanwezig is. Dan kan ik rustig het rozenhoedje bidden, soms tot 2-3maal toe. Dan kan ik bidden danken en lovend bidden voor mensen die een gebed gevraagd hebben, voor de mensen die me zo liefdevol nabij zijn en bidden voor mij.

Voor het nieuwe jaar kan ik slechts zeggen: Dank U, Heer voor wat voorbij is en Ja voor wat komt, tot meerdere eer en glorie van U, Vader, Zoon en Heilige Geest en dit alles onder de bescherming van de Moeder van Altijddurende Bijstand.

Roger Dhont, Redemptorist - Rolstoelpatiënt (9/1/1998)

Voskenslaan 56, 9000 GENT, Tel. (09) 222 32 53

 Wat voorafging:

DEEL I: DE GELOOFSBELIJDENIS

God wil immers dat alle mensen gered worden en tot de kennis van de waarheid komen, dat wil zeggen dat ze Jezus Christus leren kennen. Daarom moet Christus aan alle volken en aan alle mensen verkondigd worden. Dit is heel iets anders dan wat sommigen vroeger en nu beweerd hebben, nl. "laat ieder in zijn eigen geloof". Maar natuurlijk: Christus verkondigen aan alle mensen mag ook niet betekenen dat dat onder dwang moet gebeuren, zoals in sommige perioden op sommige plaatsen wel eens is voorgevallen. Geloof moet vrij beaamd worden, niet onder dwang, dat zou immers iets zijn als een huwelijk onder dwang en dat heeft eigenlijk geen zin.

NAAR TOP VAN DOCUMENT

naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina  - Verwante links  - activiteiten

I DE APOSTOLISCHE OVERLEVING OF TRADITIE

De apostelen hebben van Jezus, in wie God zich definitief heeft uitgesproken, de opdracht ontvangen om de heilswaarheid (wat men moet geloven) en de zedenleer (hoe men moet leven) te verkondigen aan alle mensen. "Ga en verkondig de Blijde Boodschap aan alle mensen en leert hun te onderhouden…"

Het doorgeven van het evangelie gebeurde door de mondelinge prediking, voorbeelden en instellingen en ook schriftelijk door die apostelen en mensen uit hun omgeving die onder invloed van de H.Geest die heilsboodschap opgetekend hebben.

De apostelen hebben bisschoppen als hun opvolgers aangeduid aan wie zij het leergezag overdroegen om de Overlevering levend door te geven. Zo verschilt de "Overlevering" van de H.Schrift, hoewel zij daar nauw mee verbonden blijft.

Toch stelde dit wel eens een probleem voor sommige mensen en o.m. de christenen uit de "Hervorming" hebben wel een moeite met die overlevering. Bij hen klinkt het "Sola Scriptura" (alleen de Schrift!) wel eens heel luid door. In nr. 80 gaat de Katechismus daar even op in.

Moeten we nu meer luisteren naar wat de H.Schrift zegt, of moeten we eerder luisteren naar wat de Kerk zegt?

De Overlevering én de Schrift komen uit dezelfde goddelijke bron en het is de Kerk die beide doorgegeven heeft.

Maar de wijze van doorgeven verschilt (nr. 81) en het is duidelijk dat beide gebeuren onder de werking van de heilige Geest. De Kerk heeft echter de opdracht om de Openbaring door te geven en te interpreteren en ze put haar zekerheid omtrent de Openbaring niet enkel uit de heilige Schrift. Zowel de heilige Schrift als de Overlevering moet men met liefde, eerbied en respect aanvaarden en vereren.

Buiten die apostolische Overlevering kunnen ook allerlei theologische, leerstellige, liturgische of devotionele overleveringen bestaan of nog ontstaan. Deze moeten getoetst worden door de grote Overlevering en ze kunnen daarom ook gehandhaafd, veranderd of afgeschaft worden onder leiding van het leergezag van de Kerk.

naar Th. Van Tichelen, pr.

In het boek van Th. Van Tichelen "St. PAULUS" lezen we op hoe Paulus in Jeruzalem aankomt om bij Gamaliël zich beter te laten inleiden in het joodse geloof. Zijn eerste contact met Jeruzalem is vrij ontgoochelend, een veel rustiger en zelfs vadsige stad in vergelijking met het bedrijvige Tarsus, waar hij vandaan kwam. Maar dát was het eigenlijke Jeruzalem niet. Jeruzalem is in de tempel. Daar woont God, daar bloeit de Wet, daar klopt het hart van zijn volk, daar staat de bakermat van ’t verspreide Jodendom". Van Tichelen beschrijft hoe Paulus op het wijde tempelplein komt, de binnenvoorhof, het wemelende heidenenvoorhof en al die verschillende mensenrassen gadeslaat, de boerenmensen en leurders, redekavelde Alexandrijnen, de dieren aan de Oosterzuilengang, de zuilengang van Salomo; erger dan op een veemarkt wordt daar geloofd en geboden, getierd en gescholden door kooplui en offeraars. En dan laat Van Tichelen even iets doorklinken, een eerste contact met mensen die hij later tot de dood zal vervolgen en bij wie hij zich even later zal aansluiten: volgelingen van Jezus.

Zo trekt Paulus "ziedend van woede" naar Damascus. Maar daar vliegt hij tegen de lamp. Hij botst er tegen Jezus zelf aan die hem vraagt "Waarom vervolgt gij Mij?". Van vervolger wordt hij de grote propagandist van Jezus, de Christus, de gezondene van de Vader.

Ben Van Vossel, Cssr

GOD, onze Vader,

wij mogen als uw kinderen genieten van het goede van uw schepping

en het werk van mensenhanden.

Zegen deze maaltijd. Laat ze ons lichaam ten goede komen

en onze samenhorigheid.

Zegen allen die onvoldoende hebben

om als mens te kunnen leven.

Hou onze harten open op de nood

van zovelen in de wereld.

Wij danken U, in JEZUS' Naam.

Ben Van Vossel C.Ss.R.

 Tijdens het 25-jarig huwelijksjubileum van een van mijn zussen kwam ik in gesprek met een man, die ik vroeger nog goed gekend had, maar ik herinnerde me niet meer of het nu op de lagere school was of later in de K.S.A.. Het bleek geen van beide te zijn, maar het was wel iemand uit onze buurt. Een van zijn zussen, een chiroleidster was religieuze geworden in een actieve congregatie voor verpleging en onderwijs.

Hij vertelde van zichzelf dat hij geen kwezel was geworden, zijn vrouw ook niet.

 "We waren nog wel katholiek, maar we deden er niet veel aan dood. En op een goede dag, ge moet u dat eens goed inbeelden, komt ons dochter ons zeggen: 'Vader, moeder, ik zou willen intreden bij de Karmelietessen in Moerzeke'. Ik dacht dat ik iets kreeg; ik duizelde ervan. Ik voelde er niets voor om mijn dochter voor altijd opgesloten te zien zitten in een klooster van waarschijnlijk vooral oude zusters. Toch niet meer in deze tijd zeker. Anderzijds leefde er in mij wel zoiets van: als GOD iemand echt roept, moet ge u daar maar best niet teveel tegen verzetten. Maar ik dacht, laat ik mijn verantwoordelijkheid maar opnemen en wat gezonde klap vertellen. Ik zei haar: 'Christine, van mij moogt gij dat gerust doen, maar wacht nog een of twee jaar tot ge wat van de wereld gezien hebt en het leven wat beter hebt leren kennen, zodat ge met kennis van zaken kunt kiezen of dat leven daar bij die contemplatieve zusters wel echt iets voor u is'. Ik vond dat van mezelf nogal goed gezegd, heel redelijk. En ik hoopte dat ze ondertussen wel van gedacht zou veranderen. Maar die kinderen van vandaag zijn niet vlug van hun stuk te brengen. Ze diende me direct van antwoord: 'Papa, in het klooster weten ze over de wereld en het leven evenveel af als daarbuiten. Dat is niet meer gelijk vroeger hee! En bovendien, kan ik u dit zeggen: Als ge mij afstaat aan ons HEER, gaat Hij u daar honderd keer voor belonen. Ge gaat dat zien'.

Wel, wat kunt ge daar nu op antwoorden. Ze was zo overtuigd van haar zaak dat ik, noch mijn vrouw, daar nog veel zijn tegenin gegaan. We hebben haar afgestaan, al was het schoorvoetend. Er was nog veel twijfel in ons hart en de onuitgesproken hoop dat ze misschien toch na korte tijd zou terugkeren.

Maar nu, na die paar jaar, moet ik zeggen dat haar woorden helemaal uitgekomen zijn. Het is ongelooflijk hoeveel wij terug gekregen hebben van GOD, sinds het moment dat we haar aan Hem hebben afgestaan. Om te beginnen zijn wij opnieuw tot geloof gekomen en dit keer is het een echt geloof. Wij bidden opnieuw en met overtuiging. Ik zit niet meer tegen mijn goesting in de Mis, maar ik leef dat echt mee en de woorden van die lezingen en de homilie, die spreken me echt aan. Wij zamelen veel goederen in en om de twee jaar brengen we dat naar Tsjechië, naar arme contemplatieve kloosters; ons dochter heeft ons daar de adressen van gegeven. Het ander jaar rijden we naar Medugorgie; daar hebben we trouwens onze klop van de hamer gekregen. Sindsdien zijn we andere mensen geworden. We leven niet meer voor bezit en plezier; wij vinden onze vreugde en ons geluk in ons geloof. En wat er bij mij ook veranderd is: ik durf nu voor mijn geloof uitkomen. Ik zou vroeger meegelachen hebben met de groep als op mijn werk iemand de kerk of het geloof aanviel of belachelijk maakte. Nu kan ik rustig mijn overtuiging meedelen en het is maar zelden dat men daarmee lacht."

Dit alles stond Freddy mij uit te leggen terwijl we - tussen twee pla's- een van de kadokes stonden te bewonderen die mijn zus en schoonbroer gekregen hadden: een kleine bron waaruit het water opborrelde dat dan terechtkwam in een klein arduinen bekken. Ook vandaag is JEZUS nog de Bron van levend water. Hij maakt het leven van mensen nieuw, totaal nieuw. Ik hoorde en zag het daar bij iemand die ik goed gekend had.

Van 3 tot 7 augustus 1998 heeft in en rond het college van het Eucharistisch Hart een internationaal jeugdtreffen plaats waar honderden jonge mensen uit heel Europa elkaar zullen ontmoeten. Het is de voorzetting van eerdere samenkomsten: Pagani (1987), El Espino (1988), Eggenburg (1991), Durham (Noord-Engeland 1994). Essen ligt ten Noorden van Antwerpen, vlakbij de Nederlandse grens (richting Breda, Roosendaal). "Eiland in het groen" betekent inderdaad dat het zich situeert in een streek met nogal wat duinen en bosgebieden, landbouw… Enige parken en sportvoorzieningen bieden de technische onderbouw voor deze Europese jongerenontmoeting. Alle jongeren zijn natuurlijk welkom, vooral zij die op een of andere wijze betrokken zijn of geïnteresseerd zijn in wat Redemptoristen en de Lekenmissionarissen van de Allerheiligste Verlosser doen in het brengen van het Goede Nieuws aan de armen. Het thema van dit Jongerentreffen is: "KOM EN KIJK": Zie hoe wij christenen leven.

Er beginnen zich in Essen stilaan allerlei werkgroepen te vormen rond keuken, financies, organisatie enz.. Wie zin heeft om mee te doen of te helpen kan zich aanmelden op het adres van het college: Pater Harry, Rouwmoer 7, B-2910 ESSEN

NAAR TOP VAN DOCUMENT

naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina  - Verwante links  - activiteiten

Ives De Mey CSsR

Een nieuw jaar, een nieuwe politieke cultuur, een nieuwe formule of nieuwe smaak, een nieuw autosalon, nieuwe PC’s, nieuwe mode, nieuwe CD’s, nieuwe uitdagingen, een nieuwe generatie,… Alles moet nieuw zijn of het is het oude. (Nogal logisch)

Je raadt het al: dit artikel gaat over nieuw zijn.

Je kent die radiospot misschien nog wel: de quizmaster zegt: ‘Je mag niet antwoorden met ja of nee. Bent u er klaar voor?" Antwoordt die man: ‘Ja! Euh…. Nee!" En het publiek lacht.

Zielig, niet? Gelukkig krijg je dankzij het nieuwste Lotto-product nog een tweede kans. En zelfs een derde of vierde. (Maar dan is de pret op, tenzij je weer 200 fr. betaalt).

"Niets moet, alles kan" zegt een bank. Dat zal dan wel zo zijn… voor de anderen. Want op sommige dagen lijkt het alsof jij alles moet en niets kan.

Je hangt vast in je imago. Ofwel heb je jezelf een bepaald imago aangemeten, en moet je elke dag weer met dat masker rondlopen. Ofwel hebben anderen je een imago opgeplakt: volgens hen ben je een seut, of een nerd, of een gabber, freak, blokbeest, fuifbeest, luilak, dik of dun,… Je bent altijd iets, maar nooit iemand, laat staan jezelf.

En dan droom je dat je eens opnieuw kon beginnen. Onder een andere naam, met een ander uiterlijk en natuurlijk begaafd, knap en sympathiek tegelijkertijd.

Of je hebt een stommiteit gedaan. Wie doet dat niet? Maar wat je ook doet –zelfs als je toegeeft dat je stom handelde– blijf je zitten met de gevolgen: je ouders vertrouwen je minder, je vrienden willen niet meer van je horen, je geraakt niet uit de rode cijfers,… Een stommiteit verdient toch niet levenslang? Zelfs de grootste stommiteit niet.

Je mag en moet blijven dromen van een nieuw begin!

Wat hebben we nodig om een nieuw begin te maken?

‘Voornemens’ zegt men. Met nieuwjaar moet je voornemens maken. Goede voornemens bij voorkeur. Maar velen doen dat niet meer. "Er komt toch niets van in huis!"

Misschien moeten we bemoedigd worden. Iemand die probeerde te stoppen met roken, vroeg me hem te bemoedigen. Ik deed het, maar hij rookt nog altijd…

Toch ken ik wel iemand anders die gestopt is met roken. Zijn verloofde hield niet van rokers.

Een banaal voorbeeld om te zeggen dat liefde mensen verandert. En dat zie ik vaak gebeuren. Ik zie hoe liefde mensen nieuw maakt, omdat ze nieuwe kansen krijgen.

Een nieuw mensenrecht: iedereen moet nieuwe kansen kunnen krijgen.

Hoe zou je anders lang en gelukkig kunnen leven, als je al je oude gewoontes, misstappen,… moet blijven meesleuren. Hoe zou een gezin, vriendengroep, klas of samenleving kunnen blijven bestaan, als er geen vergeving bestaat. Want zonder vergeven te worden, kan je geen nieuwe kansen krijgen.

Daarom denk ik dat er nog een ander nieuw mensenrecht moet zijn: elke mens heeft het recht te horen dat God alle mensen nieuwe kansen wil aanreiken. Zonder onderscheid van ras, geslacht, leeftijd, rijkdom of ‘palmares’ (of strafblad). Niet één of vier nieuwe kansen. Maar niet minder dan 70 keer 70 per dag.

Ziedaar dé formule. Laat je telkens weer verzoenen. Blijf niet slepen met die misstappen of kleine verslavingen. Erken je dat je er naast zat? Geloof je dat God je door Jezus een nieuwe kans geeft? Vraag ze dan. En ontvang ze. En begin dan met een nieuwe lei.

Zo word je iemand die ook anderen kan vergeven. Zo word je iemand die een nieuwe samenleving mogelijk maakt.

Eer en glorie aan Christus, die gekomen is om een nieuwe mens te scheppen naar hart en geest.

NAAR TOP VAN DOCUMENT

naar uitzicht - naar overzicht onderwerpen - naar thuispagina  - Verwante links  - activiteiten

 DE DROOM VAN JONGE MENSEN

"Sommige kwesties waarmee Alfonsus te maken kreeg zijn ook deze waarmee jongeren van vandaag worstelen: Wat ga ik doen met mijn leven? Hoe ga ik me realiseren? Wat zou me gelukkig maken?

Alfonsus had de keuze op de baan van het succes en zou een succesvol advocaat worden. Maar hij had de indruk dat dit niet genoeg was voor hem. Hij koos voor iets meer. En ik geloof dat vandaag er ook een deel jonge mensen zijn die voor "iets meer" kiezen".

"De hoop bevindt zich in het hart van ons bestaan. Als zij verdween dan geloof ik dat we niets meer zouden zijn, helemaal niets. Alfonsus nodigt ons uit om naar de juiste plaatsen te kijken, waar de hoop te vinden is. Er bestaat een lied dat ik nogal eens gebruik bij de predikatie en dat zegt: "Liefde zoeken op de verkeerde plaatsen". Zo zou ik ook willen zeggen dat je de hoop kunt zoeken waar ze niet te vinden is. Alfonsus leert ons dat we in GOD automatisch de hoop zullen vinden. En we vinden GOD niet ergens in de wolken, maar hier in ons midden (among us)".

"Jongeren kunnen ons helpen te ontdekken wat het evangelie vandaag betekent. Evangelie betekent immers "Blijde Boodschap", "Goed Nieuws". Dat komt van een Grieks woord. Meestal horen de mensen van de kerk alleen maar slecht nieuws en de jongeren zeggen dan: de Kerk zegt me niets, JEZUS zegt me niets. Wat Alfonsus deed voor de mensen van zijn tijd: hij maakte het Evangelie opnieuw tot Goed Nieuws en ik meen dat de redemptoristen dat samen met de jongeren ook vandaag nog kunnen doen".

"Alfonsus heeft in JEZUS CHRISTUS de uiteindelijke hoop ontdekt voor elke vrouw en elke man. Hij heeft moeten vechten tegen het beeld van een strenge GOD. Dat was vooral het gevolg van zijn opvoeding en zijn vorming voor het priesterschap. Hij heeft moeten vechten om tot die vrede met GOD te komen, maar hij kwam ertoe doordat Hij JEZUS CHRISTUS leerde kennen. Hij wilde die hoop ook delen met anderen, speciaal met hen die weinig kansen hadden om die vrede te vinden. Alfonsus heeft zijn taak aangevangen binnen de kerk die toen gekenmerkt was door een geest van rigorisme, waardoor men de relatie met GOD zag als gehoorzaamheid aan een berg van geboden. GOD was alles, was almachtig. Alfonsus heeft moeten vechten tegen dat beeld van een strenge, straffende GOD, waarvoor men bang was. Zijn diep gebedsleven heeft hem gebracht tot een juiste opvatting van de levende GOD en hij wist dat JEZUS gekomen was voor zondaars, niet voor 'rechtvaardigen'. In diezelfde geest van mededogen heeft Alfonsus zich ingezet samen met de leden van zijn congregatie."

"Wat me tot de redemptoristen heeft aangetrokken is: hun verlangen om bij de eenvoudige en arme mensen te zijn, mensen die vaak maar weinig kansen krijgen."

"Als we er echt van overtuigd zijn dat er hoop is voor de mensen-zonder-hoop, als we iets kennen, of beter, als we Iemand kennen die in waarheid "Goed Nieuws" is, als we ons dat echt realiseren en we zouden kiezen om dat niet mee te delen aan anderen, dan moet je mij eens vertellen, zusters en broers, als wij het niet doen, wie dan wél?"